Hardlopen is een beetje thuiskomen

Karen is op vakantie: ‘Ik deed een hardlopersgroet. Geen respons. Even had het echt geleken op thuis.’

Hardlopen is een beetje thuiskomen. Deze uitspraak ontglipte me deze week voor dat ik er erg in had. Ik geef toe: hij kan zo op de tegelwand, links van ‘worry less, run more’, en boven ‘life is better when you’re running’. Allemaal inkoppers. Toch bedoelde ik dat thuiskomen niet filosofisch. 


Ik zei het op het moment dat ik in mijn hardloopschoenen stapte, mijn horloge omdeed en mijn veters strikte. Een routine inmiddels, zoals tanden poetsen. Zonder erbij na te denken. Toch, in een omgeving waar alle routine ontbreekt – want het is vakantie –  voelde het alsof ik na het passen van een aantal spijkerbroeken weer in mijn eigen oude broek stapte. Vertrouwd. Ik duwde de zware metalen deur van mijn vakantiehuisje open, en mijn benen schoten als vanzelf in de bekende looppas.

Ik sloeg linksaf. Het straatje met kasseien – amper twee meter breed – daalde met een percentage van zo’n dertig procent af. Ik dacht even aan de Sint Pietersbear Trail, maar behalve de steile afdalingen in het Limburgse parcours hield die vergelijking niet stand. In plaats van in een steengroeve belandde ik aan de voet van de Ponte Luís I. Ik liet de op de Eiffeltoren lijkende brug achter me en draaide de boulevard op. Hier kon de automatische piloot aan. 

Het waren vooral mannen die ik tegenkwam. Geen kleerkasten met ontblote bovenlijven, zoals vaak in Zuid-Europese vakantiebestemmingen. Gewoon nette tights, jasjes, goede schoenen en ranke figuurtjes. Gekleed op een sneeuwbui met windkracht acht, dat wel. Het is tenslotte oktober en ‘slechts’ twintig graden. Het tempo lag hoog en het zweet vloeide rijkelijk. Ik deed een hardlopersgroet. Geen respons. Even had het echt geleken op thuis. 

Het aantrekken van mijn kloffie, het ene voor het andere been zetten, de rust in mijn kop vinden, het tevreden gevoel achteraf. Fijn natuurlijk om altijd bij je te hebben, maar mijn omgeving had gelukkig niks met thuis te maken en was allesbehalve voorspellend. De boulevard mondde uit in een kade aan de Atlantische kust. Met een oorverdovende klap sloegen metershoge golven zich daar kapot op de kant. Op de terugweg door het binnenland passeerde ik porthuizen tot ik ze niet meer kon weerstaan. Ik bestelde een glaasje tawny. De rest werd een wandeltocht.

STRYD V3: De ultieme footpod (vermogensmeter)

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners