‘Hardlopen is van ons allemaal’

Hardlopen moet een loopfestijn zijn voor iedere Nederlander, vindt Frank Kanhai. De 52-jarige Hagenaar organiseert loopjes, waar hij verschillende bevolkingsgroepen bij elkaar brengt. ‘Mijn droom is om ooit met een migrantengroep mee te doen met de Roparun.’ 

Hoewel Frank Kanhai enorm geniet van het lopen, vindt de renner uit Den Haag het jammer dat hij dit pas op latere leeftijd serieus kon doen. In tegenstelling tot veel andere sportgenoten was hardlopen bij hem thuis niet iets vanzelfsprekends. ‘Als kind zat ik niet op atletiek’, vertelt hij. ‘Dat was niet echt gebruikelijk in de Surinaams-Hindoestaanse cultuur. Dus liep ik af en toe zelf op goedkoopje gympies van de Bristol de nodige rondjes. Ik vond het jammer dat ik geen voorbeeldfiguren had in mijn omgeving.’ 

Het is een mooi iets dat we leven in een maatschappij met culturele diversiteit. Helaas is onze wereld niet kleurenblind. Als er destijds meer integratie was geweest in de loopsport, was het voor Frank misschien anders verlopen. Daarom begon de loper een paar jaar geleden met een eigen loop- en wandelgroep, Always on the run. Sport verbroedert, weet ook Frank. Met hardlopen wil hij verschillende bevolkingsgroepen dichter tot elkaar brengen. ‘Als je een sportbroek aanhebt, kun je niet zien wie je bent’, stelt hij. ‘Of je nu een professor, student of secretaresse bent. Iedereen is gelijk. Je bent op dat moment allemaal hardloper.’ 

Multicultureel platform  

Zijn plan is om een soort multicultureel platform op te zetten, waar hardlopers elkaar leren kennen. Hoe kunnen we elkaar helpen? Kunnen we iets van elkaar leren? Op wat voor manier motiveer je elkaar? ‘Iedereen is van harte welkom, alle kleuren van de regenboog’, vertelt hij. ‘Onze groep bestaat inmiddels uit een vaste kern van zo’n 20 mensen. Ook hebben we nu een professionele trainer. Daar krijgen we twee keer in de week les van in het Haagse Zuiderpark.’ 

Het begon allemaal in 2005 toen de Haagse loper voor het eerst meedeed aan de City Pier City. Voor hem was dat een mooi moment. Wat raar dat er weinig Hindoestaanse mensen mee doen, dacht hij wel. Dat is toch de 2e bevolkingsgroep van de Hofstad. Daar moest hij een keer iets mee doen. Die kans kwam 7 jaar later. Hij was op een bijeenkomst ter ere van het 140-jarig jubileum van de Hindoestaanse emigratie van India naar Suriname. Daar raakte hij met een aantal andere gasten in gesprek over hardlopen. Toen ontstond het plan om met 140 Hindoestaanse mensen deel te nemen aan de Haagse loop. Uiteindelijk stond Frank met 220 lopers aan de start. ‘Het was de koudste CPC ooit’, herinnert hij zich. ‘Het Nationaal Archief in Den Haag waar ik werk, stelde kosteloos de hal ter beschikking. Daar mochten we ons omkleden en voorbereiden op de wedstrijd. Ze zijn die zondag speciaal voor mij open gegaan. Dat zal ik nooit vergeten.’  

Zelf organiseert Frank ook loopjes, zoals een strandwandeling over het strand van Scheveningen en de Gandhi Walk. Samen met zijn loopgroep doet Frank zo nu en dan mee met een wedstrijdje. ‘Dan maken we er samen een leuke dag van en laten we zien wie we zijn’, legt hij uit. ‘Een van de mooiste herinneringen is de keer dat we met een groep van 65 migranten in de bus zaten op weg naar Lisse. Daar gingen we hollen door de bollen. We gaven letterlijk en figuurlijk wat kleur aan dit overwegend blanke hardloopevenement.’ 

Migranten mogen van Frank zichtbaarder worden in de hardloopsport. De Haagse loper is dan ook blij dat hij iets kan betekenen voor de integratie van het hardlopen. Maar hij is ambitieus en wil nog meer bereiken. Frank: ‘Het is mijn droom om ooit met een migrantengroep mee te doen met de Roparun. Of nog beter, een Gandhi Walk door Europa in Estafettevorm. Waarom niet? Gandhi liep zelf ook veel en staat voor mij symbool voor liefde, vrede en bewegen. Geen verschil in ras, huidskleur of geloof. Daar gaat het mij om. Hardlopen is geen wij of zij, maar van ons allemaal.’