‘Hardlopen is een middel om nieuwe dingen te ervaren en nieuwe dingen te ontdekken’
De 19-jarige Amaya liep eerst dwangmatig hard om zoveel mogelijk calorieën te verbranden. Sinds twee jaar is ze genezen van anorexia en kan ze weer genieten van het hardlopen. ProRun spreekt de hardloopster uit Hilversum over haar eetstoornis en wat zij heeft ontdekt over zichzelf en het hardlopen. “Ik begon het hardlopen leuk te vinden. Ik had een doel, maar het ging niet meer om zoveel mogelijk calorieën verbranden.”
“Met hardlopen wist ik dat je veel calorieën verbrand, dus besloot ik dat te gaan doen. Ik ging dwangmatig hardlopen.” Op een gegeven moment kon Amaya niet meer lopen, omdat ze te mager was geworden. “Ik ben twee keer in het ziekenhuis opgenomen geweest en moest elke week naar de kinderarts om gewogen te worden. Op het lichtst woog ik 38 kilo.” Bij de kinderarts moest Amaya wekelijks op de weegschaal om te kijken of ze was aangekomen of afgevallen. “Elke keer als ik was afgevallen, was het een soort van straf omdat ik wist dat ik meer moest eten. Ik ben toen weggegaan bij de kinderarts omdat ik daar geen zin in had. Er werd namelijk altijd op mij gelet wat ik at en dat wilde ik niet meer.”
Op een gegeven moment realiseerde Amaya dat ze eten nodig had om dingen te doen. “Ik kon niet meer naar school, ik had geen sociale contacten meer, ik kon niks, maar ik wilde dat wel.” De knop ging bij Amaya om en ze wilde beter worden. Amaya ging weer hardlopen, maar deed het nu niet om af te vallen, maar juist voor een vriendin van haar die kanker had. “Toen zij nog leefde, gingen heel veel mensen voor KiKa lopen, voor haar lopen. Ik wilde dat ook doen, omdat ik dan iets voor haar kon doen. Dat heeft meegeholpen dat ik weer met plezier ben gaan hardlopen. Het had een soort van doel, omdat ik het deed voor een goed doel.” Amaya liep de KiKa Estafetteloop ter ere van haar. “Op 18-jarige leeftijd is ze overleden.”
In Amaya haar estafette team deelde ze ook hun ervaringen. “Ik werd daar ook heel erg in gesteund, dus het was een hele positieve ervaring.” Voor Amaya was de KiKa estafette run daardoor heel bijzonder. “Door het groepsverband bij de Estafetteloop realiseerde ik dat ik niet de enigen was die een dierbare had verloren aan kanker. Ik had herkenning. Daarnaast was het een soort van afsluiting voor het feit dat zij er niet meer is. Het is nu twee jaar geleden, maar ik huil er nog elke dag om. Ik kan het soms nog steeds niet geloven.”
Maar indirect heeft haar vriendin ook Amaya geholpen, want naast haar eetstoornis heeft Amaya ook een depressie en PTSS-klachten. “Ik begon het hardlopen leuk te vinden. Ik had een doel, maar het ging niet om zoveel mogelijk calorieën te verbranden en ik kon beter met mijn depressieve klachten omgaan.”
Amaya leerde door het hardlopen dat het niet zo vanzelfsprekend is dat je kan lopen, want door haar eetstoornis heeft Amaya een hartritmestoornis gekregen en rugklachten. “Ik wilde nu voor de halve marathon trainen, maar elke keer lukt het niet omdat ik lichamelijke klachten krijg, waardoor ik weer bij nul moet beginnen. Dat is heel frustrerend. Maar als ik wel lopen, kan ik daar zo van genieten. Ik kan door het lopen ook van hele kleine dingen genieten. Daarnaast vind ik de groep Ik Loop Hard ook heel fijn, omdat ik allemaal nieuwe mensen leer kennen. Op elk evenement is er altijd wel iemand, dat is ook heel leuk. Het verbindt.”
Volgend jaar wil Amaya de Ropa Run lopen voor Samen Sterk Tegen Stigma. “Ik vind het veel leuker om in een groep te lopen. Je krijgt een veel sterkere band. Mede door die teamspirit wilde ik het weer gaan doen. Ik ga ook weer met mensen lopen die voor KiKa hebben gelopen.” Daarnaast gaat Amaya in april voor KiKa naar Madrid om daar de halve marathon te lopen.
