Hoe overleef ik een week trailrunnen?

Op dit moment (echt DIT moment) zit ik in Puy Saint Vincent. Een klein dorpje in de zuidelijke Franse Alpen. Wat ik hier doe? Ik ben een week aan het trailrunnen met een groep van 20 enthousiaste trailgenoten! Een hele week! Maar hoe zorg ik er voor dat ik die hele week van iedere trail zo veel mogelijk geniet, geen verdere pijntjes ontwikkel, de vermoeidheid de baas kan en ook echt zo veel mogelijk trails kan lopen?

Een week lang trailrunnen is onwijs gaaf, maar vraagt ook wel wat van je. Ik ben helemaal niet gewend om iedere dag hard te lopen, laat staan dat ik dagelijks een berg op en af ren! Oftewel, alle omstandigheden zijn anders dan thuis. We lopen dagelijks één of twee trails, die variëren in lengte van 7 tot 21 (de liefhebbers kunnen zelfs kiezen voor 40) kilometer. Tel daar nog de hoogtemeters op, die kunnen oplopen tot 1600m bij een afstand van 12 kilometer! Ons verblijf bevindt zich op 1500m boven zeeniveau en bijna dagelijks komen we wel heel dicht in de buurt, of passeren we de 2000m grens. Hoe overleef ik dit? 


Iedere trail moet in een voor mij easy tempo gaan, anders weet ik zeker dat ik halverwege de week opgeveegd kan worden. Oftewel, heel rustig van start gaan en me zeker niet op laten jagen door snellere lopers. Gelukkig ken ik mijn lijf prima en voel ik precies aan wat op dat moment goed voelt. Of niet natuurlijk. Feitelijk zorg ik er voor dat mijn hartslag in een lage zone blijft. Liefst de zone van mijn (lange) duurloop. Hier en daar lukt dat natuurlijk niet, bijvoorbeeld bij een steile klim of als ik toch echt even het gas intrap om lekker af te dalen, maar dan vind ik het niet erg om even te gaan wandelen of na de afdaling even op elkaar te wachten. Want dat is het mooie, we lopen als groep en de omgeving vraagt ons om ons aan te passen. Dat betekent dat dus dat we ons  tempo aanpassen aan de omstandigheden, op elkaar wachten en dan weer gezamenlijk verder gaan. Hierdoor zijn er regelmatig rustmomentjes (lees: fotomomentjes, want de uitzichten hier zijn prachtig!). Op deze manier kan ik mijn hartslag prima onder controle houden en voelen de tot nu toe gelopen trails ook niet zwaar. Als ik meteen vanaf dag éém als een malle hier door de bergen zou gaan lopen stieren met een hartslag van veel te hoog, dan zou ik tussen de trails door te veel tijd nodig hebben om te herstellen. En die tijd heb je gedurende zo’n week nauwelijks met iedere dag minstens één trail op het programma. 


Mijn lichaam vertoonde voor aanvang van de trailrunweek een dwarse achillespees/kuit en ik heb zelfs zitten twijfelen of ik deze trailweek niet moest cancellen. Het is voor mij dus zaak om heel goed aan te voelen wat wel en niet gaat. En tot dusver gaat dat ook goed. Vooral bij klimmen kan mijn achilles/kuit dwars gaan doen. Dan wandel ik rustig in mijn eigen tempo naar boven. Of ik nu iets voel of helemaal niets voel: zekerheid voor alles. Ik kan beter preventief gaan wandelen dan dat ik de volgende dag geen stap meer kan verzetten. Na iedere trail houdt ik in de gaten hoe ik herstel en onderzoek ik of de volgende trail die gepland staat haalbaar is of niet. Zo nodig plan ik een shortcut in en als het echt niet anders kan sla ik er eentje over. Al doe ik dat liever niet, want ik wil alles meemaken natuurlijk. Maar soms… wint verstand het van het hart.  

Naast dat we iedere dag minstens één trail lopen, is er tijd genoeg om aan herstel te werken. Iedere ochtend beginnen we met wat stretching/yoga in de tuin voor ons chalet. Vervolgens een uitgebreid ontbijtbuffet met alles wat een sporter nodig heeft en maken we ons lunchpakketje. ’s Avonds hoeven we niet te koken, want er zijn hier koks die voor ons heerlijke gezonde maaltijden bereiden met alles wat het lichaam nodig heeft voor herstel. Daarnaast heb ik zelf ook mijn nodige supplementen en herstelshakes mee. We hebben hier de beschikking over een welness gedeelte met een jacuzzi op het terras met uitzicht op de bergen. Er zitten zelfs twee fysiotherapeuten in de groep. En trailen we niet, dan zitten we te genieten van het uitzicht met de benen omhoog, boekje er bij, kletsen met elkaar. Het is net vakantie. O ja, dat is het ook. Oftewel: met het dagelijkse leven waarin we ook nog moeten werken, reizen, voor een gezin moeten zorgen of studeren en wat energie kost, hebben we hier niet. We kunnen ons volledig richten op waar we ons het liefst mee bezig houden: sporten. 
Ook grappig: ik lig hier veel vroeger in bed dan thuis! Televisie kijken doe ik niet en op de computer zit ik alleen als het nodig is. Veel minder afleiding dan thuis dus.

Dit alles vindt plaats in de meest relaxte sfeer die je je  maar kunt bedenken. Een groep van 20 man klinkt groot, maar omdat het chalet zo groot is zijn er overal plekjes om je even af te zonderen (of niet). Iedereen is op vakantie en zo voelt het ook echt. Ontspanning ten top! En dat is misschien nog het belangrijkste van een hele week sporten. Die ontspanning heeft mijn lichaam en geest nodig. Ik heb boeken mee, mijn lamzac om heerlijk relaxt mee in de tuin te liggen, kleur- en schetsboeken. Ik kom de tijd wel door!  Sterker nog ik denk dat ik tijd te kort ga komen.

See you at the trails!