Willem Luyckx (58) loopt al meer dan 40 jaar hard en woont sinds 1990 in Israel. In de jaren dat hij heeft hardgelopen, heeft hij de enorme veranderingen gezien op hardloopgebied. Nu woont hij in Israel samen met zijn vrouw en heeft hij over de jaren verschillende hardloopcursussen opgericht. “In het begin waren er heel weinig hardlopers in Israel.” Prorun spreekt Willem over zijn passie voor hardlopen en hoe hij het hardlopen heeft zien veranderen over de jaren.
Willem kwam bij toeval achter dat hij goed was in hardlopen omdat hij op 15-jarige leeftijd vaak boslopen won. Hij besloot lid te worden bij de atletiekvereniging in Castricum en zo werd hij atleet: “Ik was beter op de 800 en 1500 meter. Maar vandaag de dag is dat heel anders. Je ziet veel oudere mensen beginnen met hardlopen en die allemaal van die lange wegwedstrijden lopen. Dat was vroeger nooit zo. Joggers had je in die tijd bijna niet.”
Maar Willem liep ook af en toe lange afstanden: “Op mijn 17e liep ik wel de halve marathon in Egmond, maar dat was eigenlijk niet de bedoeling, want dat is niet goed als je traint voor de midden afstand. Op latere leeftijd heb ik wel twee marathons gelopen, maar nu geniet ik daar minder van om op mijn leeftijd een marathonafstand te lopen. Ik vind dat te lang. Die tijd van presteren heb ik al lang achter me gelaten. Ik wil nu gewoon lekker rustig lopen voor mijn gezondheid.”
Willem woont met zijn vrouw in Tel Aviv: “Ik heb mijn vrouw ontmoet in Amsterdam, daar hebben we twee jaar gewoond. In 1990 zijn we naar Israël geëmigreerd en werd ik lid bij een atletiekvereniging. In 1993 werd hij Israëlisch kampioen op de 800 meter: “Als je je op je 35ste Israëlisch kampioen wordt, wat een beetje onverwachts was, blijft dat je heel erg bij. Dat is natuurlijk een wedstrijd die nooit meer vergeet. Dat is echt een ervaring geweest.” Vervolgens heeft hij het hardlopen in Israël voortgezet en onder andere hardloopcursussen opgezet. “Iedereen kent mij hier als hardlooptrainer.” Volgens Willem hadden ze hier in het begin weinig notie van hardlopen: “Toen ik hier kwam wonen, had een verkoper mij basketbalschoenen aangeraden om mee te gaan hardlopen. De kleding en schoenen waren hier in het begin een ramp. In Nederland had je toen eigenlijk al alles.”
Maar inmiddels heeft hij de enorme veranderingen gezien op hardloopgebied in Nederland, maar ook in Israël: “Ongeveer 10 tot 15 jaar geleden is ook hier de running boom ontstaan en loopt inmiddels bijna iedereen met een gps-horloge: Het is ontzettend veranderd. Dat is wel een hele ontwikkeling, Het lijkt wel alsof je pas kan hardlopen als je de duurste spullen hebt gekocht wanneer het eigenlijk een hele simpele sport is.”
Volgens Willem is het verschil tussen Nederlanders en Israëliërs de mentaliteit: “Het is nu de tijd van de social media en ik heb het idee dat veel hardlopers gaan hardlopen om alleen maar een foto te maken voor op facebook. De Israëliërs hebben ook gauw de neiging om te denken dat ze hele goede hardlopers zijn. Het is natuurlijk leuk als je de marathon in 3 uur kan lopen, maar dat betekent niet dat je een professionele hardloper bent. Dat is denk ik wel het verschil. Nederlanders zijn wat nuchterder. Ook willen ze Israël allemaal de mooiste en duurste spullen hebben. Dus er is een iets andere mentaliteit, niet iedereen is natuurlijk zo, er zijn ook de meer nuchtere simpele lopers.”
Verder liepen er eerst nauwelijks vrouwen hard: “Ik denk dat er nu zeker 30/40 procent van de hardlopers vrouwen zijn. Daarnaast heb je hier ook veel Arabieren zitten. Ik denk dat dat de volgende stap wordt. Dat er meer Arabieren gaan hardlopen en bewust gaan worden om meer te gaan sporten. In Nederland is het bewustzijn van het moeten bewegen veel eerder gekomen dan in Israël.
Het mooiste aan Israël is volgens Willem het lopen is de natuur: “Je kan hier heerlijk in de natuur en woestijn lopen. Ik vond het veel minder leuk om toen ik in Amsterdam woonde, in het Vondelpark en straten rondjes te lopen. Het is hier een heel aparte natuur. Die wegwedstrijden vind ik veel minder interessant. Je kan hier ook perfect lopen, want ik woon maar twee minuten van het strand vandaan. Op vrijdagochtend en zaterdagochtend heb je hier honderden lopers die over de boulevard lopen. Het is echt een rage geworden. Er zijn heel veel hardloopgroepen opgericht.” Zelf heeft Willem ook cursussen opgezet voor hardlopers en is hij de nationale trainer voor de paraolymische atletiek: “Wat je in Nederland hebt, heb ik hier in Israël opgezet.”
Willem hoopt te blijven hardlopen tot hij 100 jaar oud is: “Ik doe het al zo lang, op een gegeven moment vergeet je waarom je het doet. Het is een soort routine geworden. Ik loop gemiddeld vier keer per week, maar het is hier zo lekker weer en ik hou ervan om buiten te zijn. Ik doe het vooral om lekker te ontspannen. Als je ouder wordt, heb je gewoon minder energie dan wanneer jonger bent. Als je al jaren sport, dan train je gewoon op gevoel. Ik train helemaal niet meer op een schema. Ik loop gemiddeld 2 x per week 10 km, 1 x intervallen en 1 keer rond de 20 km. De ene keer is het wat sneller, de andere keer wat langzamer.”
