Lekker fietsen, lekker rennen, lekker wereldkampioen worden

Marieke, Marlene en coach Yvonne.

Lekker fietsen, lekker rennen, lekker wereldkampioen worden

Marlene de Boer en Marieke Brouwers leerden elkaar kennen via Strava. Tijdens de lockdowns deelden ze veel trainingsuren met elkaar en nu oogsten ze onder leiding van coach Yvonne van Vlerken een indrukwekkend aantal titels. Over vriendschap, trainen en watts.

‘Marlene heeft u van de troon gestoten’, kreeg Marieke regelmatig op Strava te zien. En op haar beurt werd Marlene af en toe verteld dat ene Marieke nu de snelste was op een bepaald segment. Na die verschillende virtuele kennismakingen – ze bleken in Amsterdam vlak bij elkaar in de buurt te wonen – volgde een live ontmoeting bij de Halve van Egmond in 2020. Ze gingen samen trainen, raakten bevriend en inspireerden elkaar tot grote sportieve prestaties. Marieke werd in 2021 wereldkampioen duathlon (hardlopen en fietsen) bij de amateurs, won brons op het EK bij de elite en werd Nederlands kampioen elite. Marlene heeft al de nodige triatlonzeges op haar naam staan, maar het hoogtepunt was wel het amateurwereldkampioenschap (of Age Group zoals het in de multisport heet) IronMan, in St. George in de Amerikaanse staat Utah. Niet misselijk.

Wanneer ontdekte je dat je meer aanleg voor duursport heb dan de gemiddelde mens?

Marlene:
In 2017 liep ik de marathon van Rotterdam in 3:19:17 ‘ongetraind’. Ik liep zo’n drie keer per week zonder een schema of eigenlijk alleen maar op een pace. Een gerichte interval heb ik in deze voorbereiding niet gedaan. Het jaar erop liep ik de halve marathon van Enschede in 1:22 (weer zonder schema, gerichte training of coach). Toen kwam het besef wel dat ik misschien aanleg heb. In oktober 2019 nadat ik vier triatlons gewonnen had ben ik pas aan de slag gegaan met een coach.

En jij, Marieke?

Marieke:
Wat is aanleg? Ik zeg altijd maar zo ‘karakter wint het van talent als talent geen karakter heeft’. Vroeger heb ik altijd in een tenniswinkel gewerkt (Plugro Sport) waar mijn baas altijd zei: “Hardlopen is voor mensen zonder balgevoel, dat kan je gewoon trainen”. Het lopen van een marathon is bij mij begonnen als bucketlistdingetje toen ik stopte met tennissen. Mijn eerste marathon liep ik in 3:29 in Amsterdam.

Mijn tweede marathon liep ik in Tokio toen ik daar woonde. Mijn coach/trainer, Klaas Boomsma, had mij van tevoren gezegd dat ik zeker wel 3:15 kon lopen, maar zelf vond ik dat wat ambitieus. Dus ik 3:20 als doel gesteld. De dag voor de marathon kwam Klaas mijn vriend Geert tegen in de sportschool en zei hij tegen hem dat hij dacht dat ik zelfs wel harder kon, maar dat hij mij niet wilde afschrikken. Op die dag zelf bleek inderdaad dat er meer in zat dan 3:15. Toen ik tijdens mijn derde marathon – totaal niet volgens plan – onder de drie uur liep, begon ik pas te denken dat ik hier misschien wel aanleg voor kon hebben…

Foto: Seth Profet

Marieke, jouw eerste duursportliefde was dus lopen, zou je zeggen dat fietsen die plaats inmiddels heeft ingenomen?

Marieke:
Wauw, moeilijke vraag! Het is natuurlijk niet sociaal wenselijk om twee liefdes te hebben maar toch denk ik dat dit inmiddels wel het geval is (ik bedoel natuurlijk drie, schatje… – voor Geert; red.). Als je mij echt met een mes op mijn keel zou vragen ‘nooit meer fietsen of nooit meer hardlopen?’ zou ik kiezen voor ‘nooit meer hardlopen’. Misschien helpt het niet echt dat ik deze week 2 nieuwe fietsen binnen heb gekregen…

Wat ik vooral heel erg leuk vind aan fietsen is dat je op nog meer mooie plekjes kan komen. Sinds ik een fiets heb, heb ik zo vaak gedacht ‘wat is Nederland toch mooi’ en dan was dat maar een uurtje vanaf huis. Met lopen heb ik dat ook wel gedacht maar loop je toch meer dezelfde routes of je moet echt de auto pakken naar een bepaalde plek. Bovendien vind ik het aan fietsen enorm leuk dat je het vaak als sociale activiteit kan doen. Door het voordeel dat je pakt door bij elkaar in het wiel te fietsen kan je allebei de gewenste inspanning in een training stoppen, maar daarnaast is het met fietsen ook makkelijker inhouden dan met lopen.

Lopen is voor het lichaam simpelweg zwaarder, waardoor het al heel snel als ‘werken’ voelt. Daarnaast is het moeilijker om iemand te vinden die hetzelfde tempo loopt als jij. Daar staat tegenover dat het voltooien van een zware hardlooptraining wel enorm veel voldoening geeft.

Over training gesproken, van wat voor training hou jij het meest?

Marlene:
Fartlek en duurlopen met tempowisselingen en een lange fietsrit in een mooie omgeving – het liefst met vrienden of familie.

Is er een type training waar je vooraf ernstig tegenop ziet?

Marlene:
Korte en snelle intervallen. Hier ben ik echt niet voor gemaakt.

Toen je serieus ging fietsen, ben je toen al snel begonnen met fietsen op wattage?

Marlene:
De eerste jaren fietste ik alleen met Strava aan op mijn telefoon. Sinds ik in 2019 serieuzer ben gaan trainen met een coach heb ik een powermeter gekocht.

Marieke:
Nee, zeer zeker niet. Tijdens de coronaperiode kocht ik mijn eerste racefiets, deze kocht ik met de intentie om gewoon gezellig met vrienden en familie te kunnen fietsen. Doordat ik al een redelijke duurconditie had vanuit het lopen pakte ik dit sneller op dan ik vooraf had gedacht. Ik kreeg enorm veel lol in het fietsen en werd al snel fanatieker. In de winterperiode kocht ik een Wahoo Kickr Core zodat ik ook in de winter kon blijven fietsen – binnen. Zo maakte ik voor het eerst kennis met wattages in de wondere Zwift-wereld, aangezien de focus hier ligt op wattages in plaats van snelheid. Als accountant ben ik een enorme cijfertjesliefhebber, dus dit vond ik superinteressant: meer data!! Ik raakte gewend aan de wattages en wilde ook met de buitenritjes weten wat ik trapte. Bovendien ging ik meer ritjes maken met Marlene waar we uren vulden met verhalen over onder meer trainingen en wattages. Zij had er al lang een op haar fiets, ik kon eigenlijk niet achterblijven.

Wat is er fijn aan fietsen op vermogen?

Marieke:
Bij fietsen is het tempo dat je fietst heel erg afhankelijk van de weersomstandigheden. Een beetje wind heeft al grote invloed op het tempo dat je rijdt. Sinds ik een vermogensmeter heb, kijk ik letterlijk niet meer naar mijn gemiddelde snelheid maar altijd naar wattages. Ook de intervaltrainingen die mijn coach Yvonne voorschrijft zijn op basis van wattages en niet op snelheid. Inmiddels weet ik precies mijn vermogenszones en tijdens wedstrijden ga ik dus ook weg op een bepaald wattage waarvan ik weet dat ik dat vol kan houden.

Hoe zijn je eerste ervaringen met hardlopen op wattage?

Marlene:
Dit bevalt enorm goed. Het geeft enorm veel rust. Soms waait het zo hard in Amsterdam dat het onmogelijk is om mijn tempo’s te halen. Ik ben ervan overtuigd dat dit mij erg gaat helpen in de toekomst. Het is makkelijk in gebruik en geeft direct inzicht ik de intensiteit van je inspanning. Het is veel stabieler dan bijvoorbeeld je hartslag.

Marieke:
In het begin was het even zoeken en wennen, maar inmiddels ben ik helemaal verkocht! Na een paar maanden met de Stryd te hebben getraind weet ik ook hierbij goed wat de wattages zijn bij bepaalde zones. Bovendien vind ik het mega-interessant, nog meer data natuurlijk! Drie weken geleden ging ik op vakantie naar Griekenland, door de heuvels was het soms niet te doen om de pace te halen die stond voorgeschreven tijdens bepaalde intervaltrainingen. Toen heb ik mij volledig gefocust op de wattages om zo toch het gewenste resultaat te behalen. Ik besefte mij zelfs dat ik liever bergop liep, omdat ik dan makkelijker hogere wattages haalde. Daarnaast vind ik het heel leuk om je progressie te volgen in de Stryd-app die dagelijks je Critical Power berekent (wattage per gewicht). Op de fiets bereken je je FTP* niet zo vaak, dat heb ik pas 2x gedaan in een FTP-test.

Haar naam is al een paar keer gevallen en ook op ProRun hebben we al eens een interview over haar geplaatst: Yvonne van Vlerken. Zij traint Marlene en Marieke en dat die samenwerking vruchten afwerpt is een understatement. Hoe zijn jullie in het knalroze team van Yvonne beland?

Marlene:
Yvonne heeft enorm veel race-ervaring en dit is iets wat ik mis. Om in korte tijd zoveel mogelijk progressie te boeken heb ik gekozen voor een coach die mij hierin zo goed mogelijk kan begeleiden. Omdat het nog zo kort geleden is dat zij zelf atleet was, kan ze zich enorm goed inbeelden hoe dit is. Daarnaast heeft zij ook veel kennis omtrent het trainen rondom de menstruatiecyclus. Los van dat alles is het een enorm fijn mens om mee samen te werken.

Marieke:
Via Marlene. In de Corona periode heb ik een wielrenfiets gekocht terwijl zij al een langere periode deed wielrennen en ook al diverse triathlons had gewonnen. Het fietsen bleek ik snel op te pakken en zij was de eerste die zei: “Hier moet je iets mee doen Marieke, je kan echt super goed in duathlon worden!” Zelf was ik niet direct zo overtuigd als Marlene maar wel even fanatiek. Zij ging trainen bij Yvonne en bij het zien van de trainingsschema’s die zij kreeg voor zowel lopen als fietsen raakte ik enthousiast. Marlene had Yvonne inmiddels over mij verteld en zo raakten we in contact.

Zelf was ik in eerste instantie zeker nog niet overtuigd dat ik dit wilde, het zou een behoorlijk duur geintje worden. Officiële coach, tijdritfiets en een strak trainingsschema naast een behoorlijk drukke baan… Maar Yvonne was direct overtuigd en bood mij haar tijdritfiets aan, die stond immers toch maar in de schuur. Bovendien was het corona dus de uren die je normaal kwijt was aan reistijd doordeweeks en uren in de kroeg in het weekend kon ik in dat trainingsschema stoppen. Daarom dacht ik, let’s give it a try!

Marieke, heeft het jou of Yvonne verbaasd hoe snel het succes kwam?

Marieke:
Mij wel, Yvonne niet. Tenminste, ik denk het niet. Daarbij moet ik zeggen dat al vanaf het begin dat ik aan duursport doe mijn coaches beter kunnen inschatten wat ik kan dan ikzelf. Zo begon het al bij Klaas. Voor mijn eerste marathon twijfelde ik of 3:30 niet te ambitieus was, ‘nee hoor, dat kan jij’. En zo ging het ook weer bij mijn tweede en derde marathon. Dan bleek steeds tijdens de wedstrijd inderdaad dat ik het kon.

Toen ik eerste werd tijdens het WK AG (Age Group) Duathlon was ik helemaal perplex. Toen ik Yvonne aan de telefoon had zei ik: “Wauw, had je dit gedacht?” “Ja natuurlijk, ik wist van te voren dat je ging winnen”, antwoordde Yvonne.…. Ik vond dat nogal voorbarig, maar zo ken ik Yvonne ook, lekker zeker van haar zaak! Tijdens de halve marathon in Amsterdam afgelopen jaar zei ze: “Als je gewoon behouden start, dan kan jij dit volbrengen op een 3:50 pace (1:21). Op de seconde af liep ik 3:50 minuut per kilometer.

Vervolgens was zij overtuigd dat ik bij de Elite moest starten tijdens het EK, maar zelf twijfelde ik heel erg. Toen ik derde werd zei ze heel streng: “Nu wil ik nooit meer van jou horen dat je denkt dat je iets niet kan, voortaan moet je braaf luisteren naar mij.”

Dat doe ik dus ook en dat vind ik ook het hele fijne aan het hebben van een coach/trainer. Doordat ik zo laat begonnen ben, heb ik zelf er eigenlijk geen verstand van, maar ik ben wel zo dat ik braaf volg en vooral te vertrouwen op wat zij mij adviseren. Niet alleen op het gebied van races maar ook met alle trainingen.

En jij, Marlene, toen je naar St George afreisde, dacht je toen aan een wereldtitel?

Marlene:
Ik heb mij tijdens IRONMAN ruim gekwalificeerd voor het Wereldkampioenschap. Daarnaast heb ik al mijn races (op een na) overall gewonnen bij de amateurvrouwen, dus ik wist wel dat ik goede papieren had. Het blijft echter een full distance**, er kan zoveel gebeuren op zo’n dag. Zelfs voor de profs is het geen garantie dat je de finish haalt. Daarnaast waren de omstandigheden in St. George enorm uitdagend. Het zwemwater was 16 graden (ijskoud!), de lucht droog en de temperatuur hoog (32 graden). Het is altijd afwachten hoe je reageert onder deze omstandigheden.

Wat zijn de dromen, wat hebben jullie voor sportieve doelen voor de nabije toekomst?

Marlene:
Ik hoop op 6 oktober nog een keer wereldkampioen te worden op de lange afstand tijdens het wereldkampioenschap op Kona, Hawaii. Verder zou ik graag nog een keer een full distance in minder dan 9 uur willen finishen en een marathon onder de 2:45. Ik geniet vooral van het proces en alle ervaringen, dit is voor mij het belangrijkste.

Marieke:
Het grote sportieve doel dit jaar is het WK duathlon lange afstand in Zofingen (Zwitserland) in september. Dit is 10 kilometer rennen, 150 fietsen en weer 30 rennen. Het parcours heeft veel hoogtemeters en dat werkt met fietsen in mijn voordeel maar met lopen ben ik hier nog niet heel goed in. Tussendoor doe ik nog de Halve Ironman in Maastricht en daar hoop ik vooral niet te verdrinken… Wellicht wil ik als ik mijzelf goed voel dan aan het einde van het seizoen nog een marathon lopen. Al met al genoeg uitdagingen!

*FTP: Functional Threshold Power, het hoogste gemiddelde wattage dat je ongeveer een uur kunt volhouden.
** Een full distance IronMan betekent 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en 42,195 kilometer hardlopen.

Reageer op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

1 reactie

  • Karin Verheijden

    Wat een mooie en inspirerende verhalen. Deze meiden halen hun doelen wel met ook vertrouwen in de coach. Ook mooi dat Klaas zijn bijdrage heeft geleverd.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer