Over appeltjes schillen en de lat hoog leggen

Karen kiest definitief voor de 10 kilometer. Is leuker trainen dan voor de halve marathon

Deel dit artikel:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Over appeltjes schillen en de lat hoog leggen
Een maand geleden nam ik een beslissing. Niet de halve marathon, maar de tien kilometer zou mijn afstand worden. Eerder al overwoog ik deze ommezwaai, maar nu was ik er klaar mee. Klaar met de duurlopen. Maar vooral klaar met die lat waarlangs hardloopprestaties almaar worden afgemeten. Een lat met daarop louter afstanden. Hoe verder, hoe beter.  

Deze column is enigszins vertroebeld door adrenaline. Dat nestelde zich daar gistermiddag, zo tussen half twee en tien over half twee. Tussen die twee tijdstippen bevond zich mijn moment van passeren van de blauwe finishmat. Het  moment dat de kroon spande op een zomer vol fijne intervaltrainingen. 

Ik ben eerlijk. 
Ik deed mee aan de door kilometers bepaalde norm. Oprecht trots ben ik op één van mijn gelopen halve marathons. In eerdere columns van mijn hand lees je alleen tussen de regels door het onvermijdelijke. De knoop die doorgehakt moest gaan worden. Aan de ene kant wilde ik een appeltje schillen met de halve marathon afstand die ik maar lastig onder de knie kreeg. Aan de andere kant lag mijn hart elders. Ik besloot dat appeltje voorlopig te begraven en ging voor de afstand die ik het leukst vind. Belangrijker nog: voor de trainingen die ik het leukst vind.

Dat werd dus vliegen. 
Vliegen tijdens de intervallen op dinsdagavond: kort (400 tot 800 meter) en lang (1000 meter). En duurlopen? Ja hoor, op vrijdagavond. Alleen maximaal anderhalf uur durend. Een verademing! En zo verscheen ik gistermiddag – na een zomer vol noeste trainingsarbeid – aan de start van de Hoge Veluweloop. Vol vertrouwen en met gemak liep ik naar de finish. Ruim onder mijn streeftijd.

Dit proeft naar meer. 
Is dit dan misschien hét recept van succes? Zoek datgene dat je én leuk vindt én goed kan. Ik ben voorlopig niet klaar met die tien kilometer. Ingegeven door een laatste restje adrenaline heb ik de lat – met daarop tempo’s – weer wat hoger gelegd. En dat appeltje? Misschien dat ik die later weer eens opgraaf en schil. Tijd zat.

 

Deel dit artikel:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners