Ik ben niet zo van de clubjes. Zeker niet als het om sporten gaat. Sporten wil ik doen wanneer ik daar zin in heb, op de manier die op dat moment het best bij me past. En dat is in mijn eentje. En op de tijd die mij uitkomt.
Heb ik zin om een uurtje later te gaan lopen dan gepland? Niemand die me er op aankijkt, niemand die ongeduldig op zijn/haar horloge staat te kijken omdat ik nog niet zover ben. En als ik op het laatste moment besluit om toch mijn looprondje te verplaatsen naar morgen, ben ik de enige die de agenda moet checken om te zien of ik niet iets anders te doen heb.
Ook tijdens het lopen zelf vind ik het heerlijk om alleen te zijn. Heb ik niet meer dan een slakkentempo in de benen, dan hoef ik me niet schuldig te voelen omdat mijn loopmaatje die dag een tempoloop had willen doen. Bovendien vind ik het heel aangenaam om even met niemand te hoeven praten – liever ga ik in discussie met mezelf. Of denk ik aan helemaal niets en geniet alleen van het lopen in de buitenlucht.
Maar nu heb ik toch een loopgroep gevonden waar ik me goed bij voel. Waarbij ik gewoon kan blijven lopen zoals ik hiervoor heb aangegeven, maar waar ik tegelijkertijd dingen kan delen. Stel ik een vraag, dan kan ik rekenen op meerdere reacties. Wil ik even van de zijlijn toekijken hoe de rest het doet? Ook goed.
Mijn loopgroep is geen reguliere groep, maar een virtuele. Ik ben namelijk ‘aangesloten’ bij de Stoere Vrouwen Sporten groep op Facebook. En het concept blijkt precies aan te sluiten bij mijn behoeften.
De vrouwen in die groep doen overigens niet alleen aan hardlopen. Er zitten ook fietsers bij, en triathleten. De niveaus lopen uiteen van beginnend tot zeer ervaren. En de leden wonen verspreid over het hele land. En wat het belangrijkste is: ze stimuleren elkaar. Geven advies, beuren elkaar op als dat nodig is. Ook al kennen we elkaar in de meeste gevallen niet, er is zeker sprake van een teamspirit.
En waar dat toe kan leiden, heb ik de afgelopen weken/maanden ondervonden. Ik heb me eerst laten verleiden tot het meedoen aan een challenge: terwijl ik in mijn eentje niet verder kwam dan een voornemen, heeft de Stoere Vrouwen groep mij zover gekregen dat ik in februari dagelijks oefeningen deed voor mijn core-stability. De energie in de groep zorgde er ook voor dat ik mij eindelijk opgaf voor yogalessen. En toen er een oproep verscheen of we het voor elkaar zouden krijgen om met zoveel mogelijk vrouwen mee te doen aan de Den Helder – Maastricht estafetteloop (420 km) afgelopen pinksterweekend, heb ik niet lang nagedacht en me zonder veel omhaal opgegeven. Met als uiteindelijk resultaat dat ik in de nacht van die zaterdag op zondag ergens in een uitgestorven, slapende buitenwijk bij Den Bosch stond te wachten op een busje met vrouwen die ik nog nooit had ontmoet, om het stokje over te nemen van een andere vrouw die ik ook helemaal niet kende. Om vervolgens voor het eerst van mijn leven ’s nachts te gaan hardlopen.
Dat het ons lukte om met bijna 50 vrouwen die estafetteloop te volbrengen, zorgde voor euforie. En die euforie was voor mij op zijn beurt weer groot genoeg om een volgende uitdaging aan te gaan: ik heb mij opgegeven voor mijn eerste (1/16) triatlon. En met mij ook een aantal Stoere Vrouwen. De voorbereidingen in de groep zijn ook alweer in volle gang en natuurlijk houden we elkaar via Facebook op de hoogte.
En dus trek ik naast mijn hardloopschoenen, tegenwoordig ook een keer per week mijn badpak of mijn fietsbroekje aan. Probeer ik mijn roestige borstcrawl weer wat op te vijzelen en maak ik kilometers op een oud, derdehands racefietsje. Had je mij dit een jaar geleden verteld, dan had ik je vierkant uitgelachen. Ik had wel genoeg aan drie keer per week hardlopen. En nu? Nu bruis ik van zin en energie om weer een nieuwe sportervaring op te doen.
Ik kan niet wachten om te ontdekken wat deze groep nog meer voor mij in petto heeft.
