UNICEF Rift Valley Marathon: ‘wauw, waanzinnig gaaf’
Hij liep nog nooit een marathon, brak begin november zijn enkel, maar staat over een maand toch aan de start van de UNICEF Rift Valley Marathon. Het is het verhaal van de 51-jarige Teun van der Vorm. Dat zijn eerste marathon meteen één van de zwaarste ter wereld is, neemt hij voor lief. ,,Ik hou wel van een beetje gekkenwerk. En ik heb ook wel een aantal halve marathons gelopen, dus daar kan ik wel een beetje op bogen.”
Toen Van der Vorm in de zomer van vorig jaar via Facebook voor het eerst hoorde van de UNICEF Rift Valley Marathon, was hij eigenlijk meteen verkocht. ,,Dit project spreekt me om meerdere redenen aan. Natuurlijk omdat we als groep iets doen voor het goede doel en dan ook nog eens een goed doel dat me enorm aanspreekt. De jeugd heeft tenslotte de toekomst. Maar ook omdat ik nog nooit een marathon heb gelopen en ik het waanzinnig gaaf zou vinden om mijn eerste dan in Kenia, de bakermat van de loopsport, te lopen.”
Van der Vorm meldde zich aan voor de uitdaging en had het idee om een jaar lang serieus te trainen. Volgens een klassiek marathonschema, maar dat liep anders. Op 5 november gooide een onschuldig voetbalpartijtje roet in het eten. ,,Ik sprong om een bal te koppen, kwam verkeerd op mijn voet terecht en brak mijn enkel. Bij het landen klonk het alsof er een laken scheurde. Ik kon niet anders dan mezelf ontzettend stom voelen. Het was mijn eigen schuld.”
Noodgedwongen hield Van der Vorm een aantal weken rust. Eind januari begon hij eindelijk weer met dribbelen. ,,Heel rustig aan, steeds tweehonderd meter en dan weer wandelen. Dat ging op een gegeven moment steeds beter en dus begon ik het steeds meer uit te bouwen. Maar soms ging ik ook een beetje te ver en was mijn enkel weer dik en pijnlijk.”
Uiteindelijk besloot de marathonloper in spe om zich te beperken tot het inmiddels bekende Sportrusten-schema, waarbij je in aanloop naar je marathon maximaal veertien kilometer loopt. ,,Voor mijn enkel is dat beter, voor mijn gemoedstoestand misschien een beetje minder. Ik volg het schema strikt, maar soms vind ik het wel eng dat ik niet bijvoorbeeld dertig kilometer ‘mag’ trainen. In Kenia wordt het dan ook mijn grootste uitdaging om me niet gek te laten maken en op eigen tempo te lopen. Onze groep bestaat uit best wel een aantal snelle gasten met een goede conditie, maar daar moet ik niet naar kijken. Een oefening zelfdiscipline, zeg maar.”
Van der Vorm heeft in aanloop naar de marathon tweeënhalve maand vrij genomen van zijn baan. ,,Ik werk in de directie van de ANWB, een behoorlijk drukke job. Het is een geweldige kans dat ik zoveel vrij heb kunnen nemen om me meer te focussen op het trainen. Nu heb ik vooral heel veel zin in de reis, maar spannend wordt het ook. Vooral als ik er in de media over lees. Uiteindelijk zal ik de marathon op wilskracht proberen te voltooien. En moet ik noodgedwongen uitstappen, zorg ik er sowieso voor dat ik optimaal heb genoten van mijn deelname. Dat vind ik het allerbelangrijkste.”
