Verzilverde vriendschap

Foto: CLIVE BRUNSKILL / GETTY IMAGES

Abdi Nageeye pakt het zilver op de olympische marathon in Tokio. Achter hem finisht Bashir Abdi als derde.

Verzilverde vriendschap

Nageeye en Abdi, vrienden voor het leven. Waar komt hun hechte band vandaan?

Tekst: André van Kats

Bashir Abdi, de winnaar van de Marathon Rotterdam, werd tijdens de Olympische Spelen op sleeptouw genomen door Abdi Nageeye. Het was de kroon op een jarenlange vriendschap tussen de twee.

Tijdens de zwaarste momenten in de olympische marathon dacht Bashir Abdi soms terug aan alle offers die Abdi Nageeye en hijzelf in de voorgaande jaren hadden gebracht om uiteindelijk samen te kunnen schitteren op het allerhoogste niveau. Terwijl hij met twintig kilometer per uur door de straten van Sapporo denderde, herinnerde Bashir zich bijvoorbeeld een van hun eerste gezamenlijke trainingsstages in 2013 in Ethiopië. De twee atleten hadden toen allebei nog niet de middelen om zich een eigen kamer of zelfs maar een eigen bed te kunnen veroorloven, dus huurden ze samen een kamer waarin maar één matras lag. ‘Om daar samen enigszins comfortabel op te kunnen slapen, moesten we omgekeerd ten opzichte van elkaar liggen,’ schrijft Bashir in het nawoord van de herziene versie van het boek over zijn vriend Abdi Nageeye. ‘Ik lag met mijn hoofd aan de ene zijde en Abdi omgekeerd met zijn hoofd aan de andere zijde van het matras, want dat was de enige manier waarop we de druk op het matras een beetje goed konden verdelen. Weken achter elkaar lag ik dus elke nacht met mijn hoofd naast Abdi’s voeten en hij omgekeerd met zijn hoofd naast mijn voeten, terwijl we de hele tijd scheten lieten.’

Abdi en Bashir leerden elkaar kennen in 2008, toen de Nederlandse atleet in Brussel deelnam aan het EK veldlopen voor junioren. In diezelfde wedstrijd liep Mo Farah bij de senioren. Voor Bashir, die op dat moment aan het prille begin stond van zijn carrière als atleet, was het reden om als supporter af te reizen naar de Belgische hoofdstad om de twee van oorsprong Somalische atleten aan het werk te zien en aan te moedigen. ‘Abdi was in die tijd net al Mo een voorbeeld voor mij, omdat ik ervan droomde om op een dag net als zij mijn nieuwe land te vertegenwoordigen op grote toernooien.’

Na afloop van de wedstrijd sprak Bashir zijn huidige trainingsmaatje aan in het Somalisch en vanaf dat moment hielden de twee contact via Facebook. In de jaren die volgden troffen ze elkaar bovendien steeds vaker rondom wedstrijden. Zo stonden Abdi en Bashir beiden aan de start van de Warandeloop in 2009 en kwamen ze allebei in actie tijdens het EK veldlopen in 2010 in Albufeira. Bij die gelegenheden trokken ze als vanzelf naar elkaar toe. ‘We gingen bijvoorbeeld samen loslopen en samen uit eten in een restaurant,’ zegt Bashir. ‘Zo had ik uiteindelijk een nieuwe vriend gevonden en daar was ik blij mee.’

In de hechte band die ze sindsdien met elkaar opbouwden, spelen hun gedeelde Somalische roots een grote rol. De paralellen tussen hun levens zijn opmerkelijk. Abdi en Bashir werden beiden begin 1989 geboren in Somalië, kwamen allebei op jonge leeftijd in Europa terecht en ontdekten allebei als puber hun liefde en talent voor lopen. Inmiddels zijn ze naast atleet ook allebei vader, al leven ze een groot deel van het jaar gescheiden van hun gezin. ‘Ik denk dat onze verledens er voor zorgen dat we alle opofferingen in ons huidige bestaan beter kunnen relativeren,’ zegt Bashir. ‘In ons leven als topsporter verlaten we onze comfortzone vaak voor maanden om het harde leven op te zoeken en nog beter te worden als atleet. Die opoffering delen we met elkaar en begrijpen we van elkaar. We kunnen daar samen over praten en steunen elkaar waar nodig.’

Toen Abdi begin dit jaar de overstap maakte naar de trainingsgroep van Bashir in Ethiopië, betrokken ze daar samen een klein appartement in Sululta, even ten noorden van hoofdstad Addis Abeba. Daar werkten ze onder de hoede van trainer Gary Lough toe naar de olympische marathon. Tijdens hun afsluitende trainingsstage in Font-Romeu voelden ze zich allebei zo sterk dat ze ervan overtuigd raakten dat ze samen in de top vijf konden eindigen.

‘De Abdi die ik twee weken voor de Olympische Spelen zag, was echt iemand anders dan de Abdi van een paar maanden eerder,’ zegt Bashir. ‘Hij was een monster geworden. In de kortere trainingen was ik beter, maar in de langere duurlopen ging Abdi vaak voorop.’ In de zwaarste baantrainingen probeerde Bashir met handgebaren Abdi aan te moedigen om niet te lossen, terwijl het in de lange duurlopen ook andersom gebeurde. Zodoende was het uiteindelijk geen verrassing voor Bashir dat Abdi hem in de slotfase van de olympische marathon ook op sleeptouw nam en hem op die manier aan het brons hielp. ‘In de laatste 800 meter was Abdi de baas,’ zegt Bashir. ‘Dat liet hij ook zien toen hij mij richting de finish aanmoedigde om met hem mee te komen. Hij zorgde er daarmee voor dat de marathon op het eind geen individuele wedstrijd meer was, want Abdi en ik namen het als team op tegen Lawrence Cherono. Die was uiteindelijk mentaal gekraakt, al had ik op de streep maar een seconde voorsprong op hem. De motivatie die Abdi me heeft gegeven heeft daarin voor mij het verschil gemaakt. Als Abdi daar niet was geweest, sluit ik niet uit dat het anders was gelopen.’

Lees meer over de bijzondere band tussen Abdi Nageeye en Bashir Abdi in de herziene versie van ‘Abdi Nageeye – Atleet zonder grenzen’. In de geactualiseerde editie is veel aandacht voor de olympische marathon, de jaren die daar aan vooraf zijn gegaan en de impact van de zilveren medaille op het leven van Nageeye.

Reageer op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer