Vrijwillig afzien: Een Ultra Interval Challenge (deel 2) – de kracht van caramelsaus en lippenstift

Vrijwillig afzien: Een Ultra Interval Challenge (deel 2) – de kracht van caramelsaus en lippenstift

Heleen liep 80 kilometer in 24 uur. Om de drie uur liep ze 10 kilometer. Vorige week keek ze er met angst en beven tegenop, nu is het achter de rug.

Ingezonden door Heleen Ligtelijn.

Nog maar een paar dagen te gaan voor ik de Ultra Interval Challenge ga lopen. Dit houdt in dat ik zaterdag 20 maart om 0.00 uur 10 km ga hardlopen. En 3 uur later weer, en 3 uur later weer. En zo verder tot ik –als alles volgens plan verloopt- om 21.00 uur voor de achtste keer de deur uitloop en in totaal 80 km heb afgelegd. Ik kan qua voorbereiding nu niet veel meer doen dan rust houden, dus de 5 dagen tot de start loop ik niet meer hard. Verder laat ik die dagen de alcohol staan en ga ik iets vroeger naar bed. Ik plaats een oproepje op de Facebookpagina van mijn hardloopclub en heb binnen een paar minuten voor iedere etappe één of meerdere gegadigden om mee te lopen. Top!

En voor ik het weet is het vrijdagavond en ben ik nog maar enkele uren verwijderd van de start. Een bevriend hardloopstel neemt hun intrek in de pipowagen die in onze tuin staat. Het wagentje doet tegenwoordig dienst als thuiskantoor, maar heeft ook een kleine bedstee waar zij coronaproof kunnen verblijven. Zij zullen mij tijdens de eerste twee nachtelijke etappes vergezellen. Die twee in dat kleine gekke wagentje levert -gecombineerd met mijn zenuwen- een lacherige stemming op.

Om 12 uur is het zo ver: we lijnen de honden aan en zijn klaar voor etappe 1! Nog melig van alle Pipo-grapjes vertrekken we. Maar al snel worden we stil. Doodstil. Lopen in de nacht onder een prachtige heldere sterrenhemel heeft iets magisch. Als in een droom vliegt de eerste etappe voorbij.

En dat blijft eigenlijk zo. Waar ik vooraf vreesde dat het interval-aspect van deze uitdaging zwaar zou zijn, ervaar ik juist het tegenovergestelde. 10 km is een afstand die ik zowel lichamelijk als mentaal goed kan overzien. Waar ik tijdens een lange duurloop nog weleens gedemotiveerd kan raken van de lange weg die nog voor me ligt, heb ik dat nu niet. Het is een hele kluif, maar wel één die in hapklare brokken is gehakt. Ik fantaseer tijdens het lopen over de warme douche die ik ga nemen als ik weer thuis ben, of wat ik straks allemaal zou kunnen gaan eten. En iedere keer heb ik weer een nieuw maatje bij me waarmee ik gezellig kan kletsen. Over het algemeen vliegt de tijd!

Het is natuurlijk niet helemaal vanzelf gegaan. Na de 5e etappe ben ik nog opgewekt aan het wachten op Maartje die de 6e ronde met mij meeloopt. Ik ben even alleen thuis en besluit dat ik deze tijd wel kan gebruiken om te stofzuigen en op te ruimen. Ik voel me superwoman! Tot we gaan lopen. Waar het weer eerder die dag nog stralend was, is het nu ineens bewolkt en een beetje gaan waaien. Mijn korte broek en t-shirt blijken iets te optimistisch. Ik voel me een beetje wiebelig worden en Maartje moet me een paar keer waarschuwen als ik vlak voor een auto de weg over wil steken. Voor het eerst ben ik de kilometers tot huis aan het aftellen.

Daar aangekomen weet ik wat me te doen staat: ETEN. Ik heb de dag ervoor een taart gebakken die eigenlijk is mislukt en is overgoten met een mierzoete caramelsaus. Ik pak een lepel en werk hangend aan het aanrecht scheppen van de saus naar binnen. Dan wil ik zout. Ik maak een bak noodles klaar. Ik eindig met wat koekjes. Dan stap ik onder de douche en neem een powernap.

Als Kees me ziet terwijl ik mijn hardloopkleren weer aantrek zegt hij droog: “Je begint er nu wel echt verrot uit te zien.” “lekker dan,” denk ik kribbig “ik wil jou weleens zien na 60 km hardlopen en een nacht niet slapen!”. Maar na een blik in de spiegel kan ik niet anders dan concluderen dat hij gelijk heeft. Ik heb nog 5 minuten tot de volgende etappe en dus zit er maar 1 ding op: Ik pak mijn make-up tas en fake een energieke teint. Niks wat een beetje lippenstift niet op kan lossen! Ik kijk tevreden in de spiegel en mentaal weer opgepept loop ik de zevende etappe weer zonder problemen. De achtste en laatste ronde loop ik zelfs sneller dan alle andere daarvoor!

De euforie van de finish is groot. Een vriendin heeft een box of chocolates (verwijzing naar Run Forrest Run) voor mijn deur gezet en het biertje dat voor me klaarstaat smaakt geweldig. Ik pak mijn telefoon erbij en geniet van alle leuke appjes. Ik plaats een bericht op de facebookpagina van het evenement en scroll nog even door. Dan valt mijn oog op een bericht van een vrouw die schrijft dat als je deze uitdaging hebt volbracht, dat betekent dat je ook 160 km zou moeten kunnen hardlopen. Dat had ik misschien beter niet kunnen lezen… Nog een beetje high van de endorfine besluit ik: Challenge accepted!

4 reacties

  • Karin Verheijden

    Geweldig wat een prestatie

  • Monique Visser

    Hé Heleen

    Wat goed.

  • Joke

    Ik vond het een “eer” om de eerste 2 etappes met jou mee te mogen lopen. Je bent een topper!!

  • Sigrid van Manen

    Wat een prachtig verhaal Heleen! En goed gedaan zeg! Petje af voor jou!

Reacties zijn gesloten.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer