Zeven heuvels zonder zorgen

Deze zevenheuvelenloop was stormachtig; letterlijk en figuurlijk. Over genieten en pijn leiden

Deel dit artikel:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Zeven heuvels zonder zorgen
Het is zaterdagavond en mijn hoofd ontploft. Op maandag verlopen drie deadlines. Ken je die spreekwoordelijke aapjes op je schouder? Op mijne zit er een apenkolonie. En dan Parijs. In plaats van slapen denk ik in bed aan Parijs. Over het hoe, het waarom en hoe nu verder. Ik heb natuurlijk geen antwoorden. Eén ding is zeker: een zondag zal me goed doen. Zo één waarop je anderhalf uur doorbrengt op de bank, met croissantjes en koffie. Opladen heet dat. Helaas. In mijn agenda stond: Zevenheuvelenloop. 

Die zeven heuvels liggen bepaald niet om de hoek. Begrijp me niet verkeerd; ze zijn het waard. Het is een evenement om naar uit te kijken, met afdalingen om van te dromen. Toch, zaterdagavond zag ik alleen maar heuvels. Bergen zelfs. Een dagje uit zou het sowieso worden. In mijn hoofd puzzelde ik hoe ik in hemelsnaam die deadlines ging halen en pakte mijn tas. Intussen downloadde ik een luisterboek. 

Ik bestelde ooit per ongeluk online een luisterboek in plaats van een leesboek en wist niet wat me overkwam. Twee uur lang lag ik horizontaal op de bank met een koptelefoon. Alleen maar luisteren. Dat luisterboek leek me dé oplossing voor de storm in mijn hoofd. Ik had hoge verwachtingen. Als een kind luisterend naar de avonturen van Dikkie Dik zou ik in een ultieme trance geraken; met amfibische ademhaling en opengevallen mond. Die opengevallen mond zou kloppen, maar dat wist ik toen nog niet. Alleen niet door het luisteren.

Zondagmiddag. Ik sta in de Delistraat in Nijmegen. De altijd aanwezige steelband zweept de in poncho’s en vuilniszakken gestoken lopers op. Ik wip heen en weer van mijn linker op mijn rechtervoet. Ik pak mijn telefoon en kijk vertwijfeld naar de cover van mijn luisterboek: Eiland in de Wind. Geen groter contrast denkbaar dan die tussen het aanzetten van mijn adrenalinespiegel en het luisteren naar dit boek. Ik zou misschien wel letterlijk veranderen in een eiland in de wind. En me afsluiten van die dingen die zo’n groots evenement sieren: de high-fives, de muziek langs de kant, de aanmoedigingen van wildvreemden. En zo startte ik toch zonder boek.



Ik liep de winnaar tegemoet. Kippenvelmoment. Ik zag Choukoud en zei: Hup Khalid! Ik luisterde naar mensen met adem over voor het bespreken van hun loopplannen in 2016. Ik bukte voor high-five’jes en legde de Koekoek en Canadese begraafplaats vast in mijn geheugen om thuis eens uit te pluizen. Ik beet op mijn tanden bij de laatste heuvel en bedankte de DJ die daar het perfecte nummer inzette. Na twaalf kilometer verdween elke manier van beschaafd communiceren. Zeker na een blik op mijn horloge – een kilometer voor de finish. Ik moest sneller. Althans, als ik mijn streeftijd wilde noteren. Daar ging ik, met opengevallen mond over de finish, alsof mijn achternaam Wennemars was. 

Na een half uur kon ik pas iets uitbrengen. Na een uur pas iets zinnigs. Deze zevenheuvelenloop was stormachtig; letterlijk en figuurlijk. Het was genieten, maar ook pijn lijden. Het belangrijkste is: geen moment heb ik gedacht aan de aapjes op mijn schouder, of aan de deadlines. Ik bracht dan wel geen anderhalf uur door op de bank, met croissantjes en koffie, maar wel minder dan anderhalf uur in een soort vacuüm van zorgeloosheid. Eén zorg: de finish halen. En dat is gelukt.

Deel dit artikel:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners