Zo ging het in Rotterdam met Stryd-reporter John

“Dit is zo’n moment dat ik zou willen dat het 17 uur later was”, zegt Charlie als we in het clubhuis van ProRun van de voorpret genieten in aanloop naar de Marathon Rotterdam. Hij bedoelt hiermee het slechte slapen van de zenuwen. Dan kun je inderdaad maar beter bij de start staan. Over zenuwen gesproken… Zo weet ik er nog wel een paar. Afgelopen week liep ineens mijn AppleWatch vast. Geen beweging meer in te krijgen! Stryd gaf net vandaag aan dat mijn Critical Power omlaag was gegaan.

En nu, op dit moment, staan we samen met Charlie zo’n 10 meter onder de grond. Boven ons is ergens de Coolsingel. Daarboven ergens moet ook het startvak van Wave 1 zijn. En inderdaad is het 17 uur later. Maar ook 17 minuutjes voor de start! Over zenuwen gesproken. We staan werkelijk muurvast in de drukte.

You’ll Never Walk Alone

Als we weer boven de grond komen, blijken we bij de ingang van Wave 4 te staan. Nou ja ingang, die moeten we eerst nog zien te vinden. Inmiddels is Lee Towers aan het zingen. Dan weet je wel hoe laat het is. We wurmen ons door het startvak naar de overkant. Langs de Maas rennen we inmiddels naar Startvak 1. Voor de mannen tijd om nog even te wateren. Voor de dames is dat wat lastiger. Eef besluit te gokken op een laatste dixie en die blijkt er gelukkig ook te zijn. Alleen is die bezet! Lee is inmiddels klaar met zingen. De, ook weer zo’n traditionele, heartbeat is al te horen. Nog een paar seconden voor de start. Charlie en Roos hebben ons inmiddels ook gevonden, Eef komt als een gast in een talkshow tevoorschijn uit de dixie. Bang! Daar is het startschot. We hebben de start in ieder geval gehaald!

De Zwaan

In Rotterdam hebben ze overal wel een alternatieve naam voor. De marathon heet maarathon, De Erasmusbrug heet ‘De Zwaan’, doe je een beetje gek dan ben je een ‘lijp’, ben je van een zekere voetbalvereniging dat heet je ‘Kameraad’. (Wat overigens zo hard mogelijk dient te worden uitgesproken.) Dat afwijkende namen geven, geldt trouwens ook voor als je hardloper bent. In het hardlopersjargon ben je een loper, in Rotterdam heet dat ‘lopert’ (spreek uit als loooowpurrt). Het is sterrevens druk op die Zwaan. De eerste kilometer, nog maar 41,2 kilometers te gaan en dan al een flinke klim voor de boeg. Het is koud vandaag op die brug. Maar toch ben ik na 50 meter al blij dat ik enkel mijn singlet heb aangetrokken aan mijn bovenlijf. Wat wordt je van die Zwaan snel warm zeg!

Hebbiegriepjoh?

De afgelopen dagen ben ik als een lijp bezig geweest om de laatste restjes weg te werken van een flinke verkoudheid. In mannenjargon heet dat dan weer een ‘zwaaare griep’. Met het inzetten van een heel arsenaal aan grootmoeders zalfjes en drankjes had ik vanochtend een stuk minder last. Ondanks dat leek het toch handiger om te gaan lopen op plan B. Zoals u wellicht weet, train ik met een Stryd-vermogensmeter. De racecalculator van Stryd vond afgelopen dinsdag nog dat ik prima in 3 uur en 6 minuten de marathon zou moeten kunnen lopen. En dat met een vermogen van 289 Watt. Dat veranderde vanochtend ineens naar 3 uur en 26 minuten! Wat bleek? Mijn Critical Power was verlaagd van 333 Watt naar 311 Watt. Op basis daarvan herberekent Stryd ook de eindtijd van de marathon. Plan B was dus om te gaan lopen op zo’n 275 Watt.

Kilometer 2 – 302 Watt

Wat een verschil met vorig jaar zeg! Toen liep ik toch wat zwaar over de Erasmusbrug. Nu loop ik totaal anders! Sinds april 2022 ben ik mijn looptechniek gaan aanpassen naar meer voorvoetlanding. Daarnaast train ik met een persoonlijk marathonschema en word ik gecoacht door Klaas Boomsma. Een wereld van verschil! Achteraf zie ik dat ook duidelijk terug aan de foto’s die onderweg zijn gemaakt. Een hele andere loophouding, veel krachtigere afzet en geen spoortje vermoeidheid te zien. Het loopt dan ook zo lekker dat ik besluit om in ieder geval de eerste 15 kilometer toch volgens het oorspronkelijke plan te gaan lopen. Klokkie zo rond de 289 Watt proberen te houden. Ik heb marge. Met gemak loop ik steeds tegen en boven de 300 Watt. Dat geeft zelfvertrouwen! Daarbij vergeet ik echt niet dat de marathon nog niet is begonnen, wees niet bang, ik wéét wat ik doe!

Kilometertje of zes – 300 Watt

Nou ja zeg! Ik betrap me er steeds weer op dat ik te hard loop. De vijf ben ik doorgekomen op 23 nog wat, zag ik in een flits op mijn watch. Mooi! Inmiddels lopen we over de Adriaan Volkerlaan. Altijd leuk hier. Twee banen en rotondes. De meeste loperts gaan ineens rechts lopen, sommige links. Ik weet van vorige jaren dat je op een gegeven moment allemaal weer naar links gaat, dus je kunt gewoon links blijven lopen. Toch zorgt dit stuk voor wat verwarring bij lopers en massaal gaat een hele meute ineens door de berm, over het gras naar rechts. Best fijn, want daardoor heb je heerlijk de ruimte om te lopen en hoef je even niet te letten op voorgangers.

Kilometer 10 – Oneindig Havenspoor

Het Kralingse Bos heeft de naam. Maar het meest vervelende stuk van de Marathon van Rotterdam vind ik toch dat vreselijke fietspad. Het Havenspoorpad. Wat een kuh-looowte-stuk zou de Rotterdammer waarschijnlijk zeggen. Oneindig is het hier. Als we dat Havenspoorpad opdraaien, valt het me op dat het pad een stuk breder lijkt dan voorgaande jaren. Ik weet niet of het zo is, maar het lijkt alsof het pad is verbreed. Of ben ik smaller geworden? Ik weet het niet. Toch is het publiek hier in groten getale aanwezig, al wordt het lawaai nog het meeste veroorzaakt door de geluidsinstallaties die her en der op standje 10 staan. De leukste is die van twee oudere mannetjes die op dat moment ‘You’ll never walk alone’ speelt.

Kilometer 15 – Lombardijen

Wat een waanzinnige wijknamen heeft Rotterdam! Lombardijen is er ook zo één. Dit is zo’n feeststuk! Geweldig. Op de marathonkaart is het een klein maar opvallend stukje. En geweldig? Dát is het publiek hier ook! Hier begint de voorbode van wat de komende 27 kilometers nog gaat komen aan vrolijkheid en aanmoedigingen. Er gaat nu trouwens wel even iets helemaal mis. Langs dat saaie fietspad kon ik het nog negeren en afdoen als een ‘zit in je hoofd’. Maar nu is ie er toch echt. De klagende hamstring. Dat uit zich in een soort spasme. Ik voel me een soort John Cleese die een funny walk doet. Mijn been schiet steeds raar naar voren en ik voel een lichte kramp. Stryd registreert hier een wattage van 252… Als dát maar goed komt!

Ha Hafid!

De bocht door naar rechts. Iedereen schijnt me hier te kennen. “Kom op John!”, hoor ik steeds. Totdat ik wel heel vaak dezelfde “John, John, Joooohn!!!” hoor. Het is loopvriend Hafid die speciaal naar 010 is gekomen om mij aan te moedigen. Gisteren liepen we elkaar net mis op de Expo, maar nu staat hij hier. In de voorbereiding naar de Marathon hebben we veel samen gelopen. Het geeft me een flinke boost om Hafid te zien. Dat registreert ook Stryd. Ik zit weer keurig op 300 Watt. Gas erop!

21,0 Kilometer – Kom op lieverd, je bent op de helft!

Met de mat van de halve marathon in zicht roept een dame van zekere leeftijd dit naar me. En 100 meter later is dat inderdaad het geval. Nét onder de 1:37 loop ik over de mat. Prima! Het is koud, we lopen tegen de wind in, maar… ik bén over de helft! Nu kan het aftellen beginnen. Op naar de Erasmusbrug. Het wordt alleen maar korter, dus gemakkelijker, hou ik mezelf voor.

Erasmusbrug kilometer 26

Wat een gevoel zeg! Met een stralende lach ren ik de Erasmusbrug op. Die lach wordt alleen maar groter als ik de klanken van Rockefeller Skank van Fat Boy Slim hoor. Direct daarna hoor ik Dreetje Hazes met Leef. Maar dát geeft niks, want wat loop ik dit stuk lekker zeg! Dat publiek is echt waanzinnig. Op naar dat rotviaduct en dan wordt het leuk! Langs de kubuswoningen. Nog maar 16 kilometertjes te gaan, dat is een makkie, denk ik. Ik haal de training voor me, waar ik die afstand liep. Prima te overzien! Yeah, let’s go!

Mariniersweg

Op 29 én 41 kilometer kom je hierlangs. De grootste lawaaipapegaai van Rotterdam. Hier staat altijd een podium te knallen, ongelooflijk hard! Het publiek wordt steeds uitbundiger, naarmate tijd en alcoholgebruik vorderen. Dat merk je wel op de terugweg. Ik moet het tempo nu wel wat laten varen. Het voelt nu toch wat zwaar. En met het Kralingse bos voor de boeg, probeer ik voorzichtig aan wat te sparen. Ik wil en zal dit jaar mijn streeftijd halen! De 3:10 gaat ‘m zeker niet worden met dit tempo, maar dat was dan ook niet Plan B.

30 Kilometer 272 Watt

Vorig jaar liep ik hier met 6:15 per kilometer over de mat. Het jaar daarvoor, tijdens de 40e oktobereditie, 5:45 per kilometer. Beide nagenoeg gelijk op 2 uur 45. Vandaag staat er nog maar 2 uur en 21 minuten op mijn Stryd en knal ik met 4:50 per kilometer over de mat! Ik heb hier al dik 20 minuten te pakken. Ik reken snel uit dat ik dan nog onder de drie uur en dertig minuten moet kunnen komen. Als ik nu blijf doorlopen op zo rond de 260 Watt, dan mag ik zelfs nog wat laten vallen, mocht dat nodig zijn. Wat een prachtig gevoel levert me dat op. Op naar…

Het Kralingse Bos

Een paar weken terug liep ik dit stuk nog. Puur om te voelen hoe dit loopt zonder 30 kilometer in de benen te hebben. Zodoende kreeg ik een veel beter gevoel over dat stuk bos wat in mijn voorgaande marathons zo’n nekkenbreker bleek. Nu wist ik bijna per kilometer wat er ging komen en hoe ver het nog was tot die rotonde bij de Boezemstraat. Op kilometer 34 word ik ingehaald door de pacers van 3:20. Ik kan aanhaken en besluit zo lang als het gaat, mee te lopen. Dat hou ik een paar kilometer vol. Maar we zijn dan inmiddels alweer bijna bij PAC aangekomen.

Kilometer 39 – Boezemstraat

En ja hoor! Daar is tie dan. De Boezemstraat. Het allermooiste hier is wel dat je nu op de terugweg bent. Hier zie je de loperts die nog moeten beginnen aan dat hele stuk door het bos. Ik voel me best trots. De voorgaande edities liep ik nu nog bij de benzinepomp in het Kralingse Bos. Ruim 5 kilometer terug van hier! Nu loop ik hier met 3 uur en 10 minuten op de klok vol vertrouwen naar de finish. Als ik nu nog zo’n 5:30 minuten per kilometer loop, dan zou het moeten lukken! Wel is het zo dat Stryd meldt dat ik onder de 250 Watt loop. Nu is het zo dat dit ongeveer mijn langzame duurlooptempo tijdens de trainingen was. Dus dat hou ik nog wel even prima vol. Dat moet zo’n 5:15 per kilometer zijn, weet ik nog. Hoeveel dat over die kleine 3 kilometer is? Geen idee! Hoe ik heet? Geen idee! Waar ik ben? Dát maakt het allemaal wel moeilijk inschatten dan, hè? Maar, ik besluit, zoals Klaas het altijd zegt, moedig voorwaarts te gaan.

Weer de Mariniersweg

En dan word ik wakker. Wakker van het enorme lawaai. Ik ben weer op de Mariniersweg! Met een enorm kabaal dreunt één of andere discohit door de speakers. In één klap ben ik weer bij de les! Ook hier kent iedereen mijn naam. Ik word door de menigte op tempo geschreeuwd. Wat helpt dit enorm zeg! Ik ben in staat om te versnellen!

Kilometer 41 – Kubuswoningen

Samen met de Euromast, vind ik dit wel een van de mooiste iconen van Rotterdam. Rechts door de bocht, door de tunnel heen en dan is het nog maar 1 kilometer! Ik passeer de fotograaf en wijs met mijn vinger. Het is een gebaar naar Lisa, Kamiel en Jessica. Mijn gezin dat me zo enorm steunt in dit hele marathonverhaal met sub 3 als doel. In oktober 2021 stonden ze hier, op dit punt me aan te moedigen. Tranen met tuiten. Een gebaar om te laten zien dat ik het vandaag onder controle heb. Dat ik een PR ga lopen, dat ik tevreden ga zijn over mijn tijd. Dat ik weer een stapje dichter ben bij mijn doel.

Coolsingel

De laatste kilometer geniet ik vooral van het feit dat ik zo lekker gelopen heb. Dat ik nog kan versnellen, dat ik geen kramp heb gehad die doorzette. Wel heb ik sinds kilometer 38 een enorme pijn in mijn rechterschouder. Ik ben zelfs in staat geweest om die pijn te negeren. Dat voelt waanzinnig goed. Mentale weerbaarheid en veerkracht, mede dankzij die mooie trainingen! Ik loop de Coolsingel op en weet de laatste 500 meter nog een flinke versnelling er uit te halen. Met 3:28:43 kom ik over de mat. Met een ‘yes’-gebaar kijk ik tevreden op mijn watch. Doel gehaald, onder de drie dertig. Ik heb bijna een half uur van mijn vorige tijd afgelopen. Die stond op 3:58:35. Een welverdiend PR! En Stryd? Ja, ja! Die had weer eens gelijk. Het wattage was overigens gemiddeld 276 Watt. Indrukwekkend hoe nauwkeurig de voorspelling ook nu weer was!

Alles KBoom-loperts druppelen binnen bij de Rotterdamse vestiging van Vondelgym. Hier begon vanochtend voor ons allen de marathon. Hier eindigt vandaag diezelfde marathon. Stuk voor stuk worden we verwelkomd door Klaas. Met een flinke knuffel sluiten we deze marathon af. Ik ben trots op mijn prestatie, maar ook erg dankbaar voor de superbegeleiding van Klaas in dit traject. Op naar de volgende. Berlijn, we komen eraan!