Hardlopen is veel meer dan een sport. Hardlopen is een middel om nieuwe dingen te ervaren en nieuwe dingen te ontdekken.
Hedwig besloot vier jaar geleden te beginnen met hardlopen. Uiteindelijk liep ze de marathon van New York, Rotterdam en Berlijn. Nooit dacht ze dat een marathonloopster zou worden. “Ik realiseerde dat ik het gewoon moest voortzetten”, vertelt ze. Voor de New York Marathon schreef ze een blog als herinnering. Hier besloot ze ook mee door te gaan. ProRun spreekt de 42-jarige hardloopster over haar passie voor hardlopen en wat ze door deze sport heeft ontdekt.
Het hardlopen begon nadat Hedwig kinderen kreeg. “Toen onze dochter werd geboren, dacht ik, ik wil nu wel echt weer in shape komen. Twee kinderen waren voor mij genoeg.” De eerste twee jaar liep Hedwig afstanden van 5 tot 10 kilometer. “Dat deed ik maximaal twee keer in de week naast mijn werk en kinderen. Op een maandagochtend had ik opeens tijd en dacht ik: zou ik ook een halve marathon kunnen lopen? Toen heb ik dat die ochtend uit mezelf gedaan en dat lukte.” Hedwig besloot vervolgens mee te doen aan de Amsterdam halve marathon. “Toen zag ik al die marathonlopers helemaal stuk gaan en begon het bij mij te kriebelen.” Hedwig besloot een marathon te lopen en dan gelijk voor New York te gaan. “Ik dacht als ik toch een keer in mijn leven een marathon ga lopen, laat ik het dan in New York doen. Ik hoorde dat dat de meest bijzondere marathon was.”
Een marathon lopen is volgens Hedwig onvergetelijk. “Bij New York dacht ik: dit wordt mijn enige kans ooit. “Ik heb heel erg om me heen gekeken en niet met muziek gelopen. Ik vond het helemaal te gek.” De finish was voor Hedwig een emotioneel moment. “Het is gelukt, een doel dat je eerst als onmogelijk zag, iets waarvan je dacht dat nooit zou lukken. Dus toen ik mijn man zag, zei ik: Ik weet niet waarom, maar ik moet even heel hard gaan huilen.” Alle emoties kwamen er bij Hedwig uit. “Het was een bepaalde ontlading omdat het was gelukt. Als iemand mij 10 jaar geleden had verteld dat ik ooit de marathon van New York zou lopen, had ik ze heel hard uitgelachen.”
Maar na de New York Marathon belandde Hedwig in een dip. “Dat kwam eigenlijk omdat ik het zo leuk had gevonden om te trainen en ik ook om die reden mijn blog was begonnen. Ik merkte dat ik die combinatie van trainen en schrijven erover heel erg miste. Mijn niet-hardloopvrienden zijn ook op een gegeven moment klaar met mijn geklets over hardlopen. Maar door mijn blog kan ik er wel de hele tijd over praten”, vertelt Hedwig lachend. “Ik realiseerde dat ik het gewoon moest voortzetten.”
Hedwig besloot daarom de marathon van Rotterdam te lopen. “Na Rotterdam kwam ik nauwelijks de bank meer af, maar ik liep wel een halfuur sneller dan in New York.” En vervolgens liep de blogster ook Berlijn. “Bij ongeveer 21 kilometer dacht ik: waar ben ik aan begonnen? Dat vind ik het mooie aan marathons. In iedere marathon ontdek je weer iets nieuws. Maar welke afstand je ook loopt, het is een uitdaging. Voor de een is 7 kilometer pittig terwijl de ander 100 kilometer loopt.”
Als marathonvoorbereiding traint Hedwig ook niet op afstand, maar juist op tijd. “Ik loop bijvoorbeeld 60 minuten op een bepaald tempo en ik probeer mijn lange duurlopen ook op een laag tempo te lopen.” Eerst liep Hedwig vier keer per week, maar dit wil ze nu opvoeren naar vijf keer per week. In goed overleg met haar partner combineert ze dit met het moederschap. “Mijn partner sport ook heel veel, dus wij komen elkaar daar een beetje in tegemoet. Verder werk ik als zelfstandige, dus probeer ik zoveel mogelijk overdag te trainen zodat ik ’s avonds ook tijd kan spenderen met mijn man.”
Door te gaan lopen ontdekte Hedwig dat ze mentaal veel sterker is dan ze dacht. “Zeker tijdens zo’n marathon kom je jezelf tegen. Hoe je hem loopt en hoe je hem ervaart zit vooral tussen je oren. Hardlopen is aan de ene kant een individuele sport, maar aan de andere kant ook helemaal niet. Hardlopers steunen elkaar, maar zijn ook heel competitief.” Hedwig haar volgende uitdaging is de Boston Marathon. “Ik heb het geluk dat ik Boston mag lopen. Ik weet totaal niet wat ik ervan moet verwachten. Ik zit nu midden in mijn trainingsschema en ik heb gehoord dat het een hele zware marathon is, omdat je heel veel berg op en af rent. Ik heb ook een tijd in mijn hoofd, maar ik weet ook dat het ook niet uitmaakt. Ik ga gewoon ontzettend genieten en ervaren hoe die marathon van Boston is.”
