Rob wil dit najaar de marathon van Amsterdam lopen in minder dan 4 uur tijd. Hij hoopt dat te bereiken met de methode van de Marathon Revolutie (‘Sportrusten’). Hij schrijft hier over zijn ervaringen. Dit keer met hartslagmeters.
Zucht: dan moet het maar.
Ik heb eerst in een wedstrijd mijn beste tijd op de tien kilometer neergezet. Daarna mocht ik me uitleven op de hometrainer bij een sporttherapeut, die mijn ‘omslagpunt’ heeft berekend (de hartslag waarop ik ga verzuren).
Uit die twee factoren is mijn ideale marathonhartslag vastgesteld, die 139 slagen per minuut blijkt te bedragen. Nu moet ik op die hartslag trainen, en dan loop ik in oktober de marathon van Amsterdam – ook weer op die hartslag – met twee vingers in de neus in minder dan vier uur tijd.
Tenminste, in theorie.
Maar daarvoor moet ik dus precies op die hartslag gaan lopen, en daarvoor heb een hartslagmeter nodig. En vandaar die zucht, want mijn ervaring met die meters is niet erg positief – en dan zeg ik het zo vriendelijk mogelijk.
Ik schreef daar al eerder over, maar de managementsamenvatting gaat als volgt. Ik kocht zo’n modern horloge dat de hartslag meet aan je pols. Dat is handig, want dan heb je niet langer zo’n ouderwetse band nodig die je om je borst moet doen. Zo’n horloge meet, met lichtjes, de doorbloeding van je huid. Die doorbloeding varieert met je hartslag, dus uit die variatie kan het horloge heel goed je hartslag afleiden.
Tenminste, ook dit in theorie.
Het TomTom horloge dat ik kocht, bleek echter steeds op hol te slaan: het gaf regelmatig een veel te hoge hartslag aan. Ik ruilde de TomTom om voor een Garmin Forerunner 225. Die leek het beter te doen, maar sloeg later ook weer regelmatig op hol. Waarop ik het ding onderin de kast kieperde, waar ik het nu weer uit ga opvissen.
Ik test eerst maar eens of de batterij het nog doet. Dat blijkt het geval te zijn: tijdens een lange fietstocht naar Wijk bij Duurstede loopt de batterij nauwelijks terug. En belangrijker: het horloge geeft de hele tijd een geloofwaardige hartslag aan. So far, so good.
Een paar dagen later ga echter hardlopen, en dan gaat het meteen weer fout: bij het rustig inlopen is mij hartslag volgens Garmin al snel 150. Dat dacht ik dus niet. Ik check het zelf even door gewoon mijn pols te voelen en inderdaad: mijn hartslag is geen 150, maar 95.
Ik reset het horloge, maar een paar minuten later loopt mijn hartslag – virtueel – zelfs op tot 170. Ik reset het horloge nogmaals, maar de Garmin blijft op hol slaan (en ja: ik heb hem strak genoeg om mijn pols zitten, zodat er geen licht van buiten in de sensor valt). Wat een ontspannend loopje langs de Vecht had moeten zijn, dreigt te ontaarden in irriterend gepruts met falende techniek. Dus ik schakel het horloge maar weer uit.
De volgende dag doe ik het horloge thuis om mijn pols, als ik achter mijn bureau zit. En ja hoor: tijdens het tikken van mijn column voor ProRun loopt mijn hartslag volgens de Garmin op tot 139. Nu gaat mijn hart best sneller kloppen van het schrijven van een column, maar dit is onzinnig.
Ik geef het op – tijd voor plan B. Dat plan B is om te gaan lopen met zo’n ouderwetse hartslagband om mijn borst. Die dingen meten het elektrisch veld van je hart, zijn doorgaans absoluut nauwkeurig.
Nu heb ik nog een Polar-hartslagband liggen – zou ik die wellicht aan mijn Garmin kunnen koppelen? Het klinkt te mooi om waar te zijn. En dat is het ook, want de Polar maakt contact via bluetooth en de Garmin volgens een eigen systeem dat ANT+ heet.
(Voor wie het precies wil weten: de Garmin kan wel contact maken met bluetooth apparaten, zoals je smartphone, maar dat is alleen voor de export van gegevens: gelopen kilometers, route, enz. Voor de input van gegevens, zoals die van een hartslagband, wordt ANT+ gebruikt. Dit for te record).
Ik besluit om op Marktplaats een oud Polar-horloge te kopen, zodat ik die kan koppelen aan de Polar-hartslagband die ik al heb. Ik schaf er bijna zo’n horloge aan, voor twee tientjes, maar ik kom op de valreep tot de ontdekking dat dit Polar horloge weer geen GPS heeft. En dan kan ik dus wel mijn hartslag bijhouden, maar niet mijn kilometers. Dat schiet allemaal niet op
Ik krijg er de balen van en besluit er wat zuurverdiend spaargeld tegenaan te gooien (mijn standaard reactie als ik ergens de balen van krijg): ik bestel voor vijftig euro een echte Garmin ANT+ hartslagband. Als ik die uit de verpakking haal en om mijn borst doe, begint mijn Garmin 225-horloge verheugd te piepen: ‘Externe hartslagmeter gedetecteerd’! Mijn hartslag (79) verschijnt keurig netjes in het scherm en blijft stabiel – niks meer aan doen.
Nou ja, behalve hardlopen dan. Daar ben ik intussen wel aan toe.
Eerder verschenen in project 3:59:59:
Deel 5 Rob is te vroeg begonnen
