Nadat Patricia met een burn-out thuiskwam te zitten, begon de moeder van twee met hardlopen. “Als ik dat niet had meegemaakt, was ik nooit begonnen met hardlopen.” Afgelopen september liep de 45-jarige uit Den Haag samen met haar broer de halve marathon van Disneyland Parijs. “Woorden schieten te kort voor wat ik op die dag heb gevoeld.”
Begin 2015 kreeg Patricia een burn-out en stopte ze met werken. “Ik ben gewend om de 100 procent te geven. Ik ben heel perfectionistisch en ik dacht: ‘een burn-out, dat overkomt mij nooit. Ik had het daardoor ook helemaal niet zien aankomen. Opeens had ik last van paniekaanvallen en was ik extreem moe. Ik kon het ook niet opbrengen om de normale dagelijkse dingen te doen.” Na een paar maanden thuis te hebben gezeten, besloot Patricia naar de sportschool te gaan. “Ik wilde op de hardloopband proberen te lopen, maar ik was na een minuut al helemaal kapot. Toch wilde ik het blijven proberen, dus bouwde ik het langzaam op.”
Ook al was de burn-out moeilijk: Patricia is blij dat ze het heeft meegemaakt. “Als ik dat niet had meegemaakt, was ik nooit begonnen met hardlopen. Hardlopen is een moment waarop ik dingen kan verwerken. Het is een moment voor mezelf. Een moment van rust.” Daarnaast heeft Patricia via hardlopen veel verschillende mensen leren kennen. “Je komt terecht in een community van hardlopers. Dat kan via hardloopgroepen of social media. Zelf ben ik terecht gekomen bij de hardloopcrew Running Pack The Hague. Je voelt je echt verbonden met elkaar. Je deelt dezelfde passie. Die crew is echt een deel van mijn leven geworden.”
Door deze community kwam Patricia ook op het idee om de halve marathon in Disney te lopen. “Ik las de blog die Mari Durieux schreef over de Disney halve Marathon. Ik heb hem nooit persoonlijk ontmoet, maar er zat zoveel emotie in zijn blog. Ik dacht: dit is het. Dit halve marathon moet ik doen. Mijn vader was die zomer overleden en ik zei tegen mijn broer: het zou mooi zijn als we iets speciaals kunnen doen om hem te herdenken. Samen ook iets bijzonders doen met de kinderen. Als nagedachtenis aan onze vader. Het was een unieke ervaring om dat samen met mijn broer te delen.”
Patricia haar broer had al meerdere halve marathons gelopen. “Mijn broer loopt veel sneller dan ik, maar hij bleef de hele tijd bij me en we kwamen samen de finish over. Het was mijn eerste halve marathon. Lopen door het park van Disney voelde alsof je weer even kind bent. Het was ook zo magisch, want op kilometer 18 zag ik ineens mijn kinderen en mijn man. Door hen kreeg ik echt vleugels en zijn mijn broer en ik met een glimlach over de finish gekomen. Het was geweldig. Woorden schieten te kort voor wat ik op die dag heb gevoeld. Disneyland is zo magisch.”
Een aantal jaar geleden vond Patricia hardlopen stom. “Ik dacht: waarom rennen mensen? Waarom gaan mensen in godsnaam rondjes rennen? Ik kon bijvoorbeeld ook niet begrijpen waarom mensen in de regen hardlopen. Er is zoveel gebeurd in zo’n korte tijd. Twee jaar geleden had ik nooit gedacht dat een halve marathon mogelijk was. Dat kan je niet eens bevatten als je terugkijkt. Nu loop ik makkelijk 10 kilometer, terwijl ik eerst nauwelijks een minuut kon lopen. Ik ben heel erg dankbaar dat hardlopen in mijn leven is gekomen. Het geeft me zoveel rust, maar ook zoveel voldoening.”
Voor Patricia is haar voornaamste doel om te blijven genieten. “Ik wil gewoon blijven genieten en zonder blessures lopen. Daarnaast hoop ik meerdere halve marathons te lopen. Bovenaan mijn lijst staat de halve marathon van de CPC-loop in Den Haag. Dit jaar was ik geblesseerd en smeekte ik fysiotherapeut om mij in te tapen. Alleen nadat ik ingetaped was, werd ik ziek en lag ik met 40 graden koorts op bed. Op de dag van de wedstrijd heb ik thuis echt op de bank zitten janken. Ik hoop dat het volgend jaar lukt, maar mijn voornaamste doel is om in ieder geval nog heel veel jaren te genieten van het hardlopen.”
