December 2025. Tijd om terug te blikken op afgelopen jaar. Te beginnen met hardlopen.
Een jaar waarin ik probeerde mijn persoonlijke records te lopen op de mijl, 5 kilometer, 10 kilometer, 10 mijl, halve marathon en hele marathon. Ik vind het leuk en betekenisvol om een doel te stellen en dan mijn best te doen. De weg is al snel belangrijker dan het doel en een traject met training, toewijding en diepgaan, is een mooie manier om de fysieke kracht, endorfine, energie en doorbloeding wat op te stuwen.
Mijn best doen, is altijd een goed idee en met hardlopen is dat lekker concreet.
Zijn mijn doelen gehaald?
Er is goed nieuws en er is slecht nieuws.
6 keer een mislukte een poging
Op 5 van de 6 afstanden is het gelukt en heb ik mijn persoonlijke record aangescherpt. Een leuk detail daarin: er waren 11 pogingen voor nodig. Dus het is 5 keer gelukt en 6 keer ging het mis. 1 x haalde ik mijn gewenste tijd niet op een 5 kilometer en 5 x strandde een poging op een 10 kilometer. Ik haalde twee quotes van stal: wie altijd zijn doel haalt, stelt niet de goede doelen en ik win of ik leer. Trainer Klaas ziet mijn gestrande pogingen op de 10 kilometer vooral positief: ‘het is wel je beste 10-kilometer-jaar aller tijden met 4 x een tijd onder 34 minuten.’ Samengevat: een doel niet halen, is niet iets om chagrijnig van te worden.
Mijn nieuwe records?
Mijl: 4:52”
5 kilometer: 15:54”
10 mijl: 56:22”
Halve marathon: 1:14:09”
Marathon: 2:32:13”
Afgelopen jaar was mijn beste loopjaar ooit, als ik kijk naar de tijden.
Wat heb ik geleerd?
Een belangrijke les: mediteren heeft veel invloed op mijn manier van denken. Mijn PR op de marathon stond op 2:33:36. Dat was drie jaar geleden. Nu ben ik 46 en ik was niet van plan om dit jaar meer kilometers te trainen dan in 2022. In mijn langste week trainde ik minder dan 8 uur, dat is weinig voor zo’n snelle tijd maar ik ben ook bezig met een nieuw boek en veel mooie initiatieven met ademhaling. Geen krachttraining en geen core-stability: al met al genoeg om mijn denkhoofd te alarmeren: de leeftijd begint te tellen, andere lopers die 2u30 lopen trainen wel 150 kilometer per week, een boek schrijven is al moeilijk genoeg zonder intensief trainingsplan, om een stap te maken moet ik krachttraining doen. In plaats van naar mijn denkhoofd te luisteren, ging ik gewoon aan de slag. Geen hijgerige motiverende video’s, geen beroep op mijn wilskracht of discipline: ik ging gewoon lekker trainen. Zonder beperkende gedachtes en zonder al teveel gewicht te geven aan het eindresultaat. Dat is een gevolg van mediteren: oefenen met observeren, zonder te reageren. Gedachtes zijn er, ik heb zelf de keus of ik er wat mee doe of niet.
Nog een belangrijke les: ik ben omringd met mensen die me helpen en me alles gunnen. Mijn lief Eline, mijn goede vrienden Klaas en Mark en nog een heel zwikkie leuke types dat regelmatig op het clubhuis komt: iedereen is simpelweg enthousiast, nieuwsgierig en behulpzaam. Met trainingen, met plannen, met afvallen, met wedstrijden lopen: iedereen die dichtbij me staat, deed mee. Met aardige en motiverende woorden. Dat maakt alles zoveel makkelijker. Dus lieve mensen: bedankt voor alles!
De derde les die bevestigd werd: de reis is belangrijker dan de bestemming. Op een tegeltje ziet het er een tikkie afgezaagd uit, maar als je het kunt ervaren, geeft het veel rust en vreugdevolle trainingen. Doodnormale dinsdagavonden kregen een gouden randje als we met een kudde enthousiaste lopers in het Vondelpark onze trainingen deden met Klaas. Kort voor de training was er geregeld een moment van weerstand, na de training was er altijd een gevoel van saamhorigheid en energie. Ook bij alle mislukte pogingen om mijn PR op de 10 kilometer aan te scherpen, overheerste een gevoel van voldoening en tevredenheid omdat ik lekker diep was gegaan.
Eerder schreef ik al over de drie dingen die ik deed, waardoor ik sneller ben geworden.
Wat zijn de plannen voor 2026?
Volgend jaar ga ik heerlijk lopen als ik de mazzel heb om fit en blessurevrij te blijven. Twee beproevingen uit 12 ongewone beproevingen voor hardlopers staan nog open: de 12 provincies (in iedere provincie een marathon lopen, ik sta op 8) en de Goggins-challenge (48 uur, iedere 4 uur, 4 mijl). 7 februari loop ik in Groningen de Blauwbekmarathon en de Goggins-challenge wordt vermoedelijk iets leuks samen met loopwijzer.
Verder lekker lopen in het groen, zonder klokkie en de intvervallen wil ik ook blijven doen. Niet voor een PR, maar omdat het een heerlijke manier is om lichaam en geest te trainen voor een goed gemoed.
Hoe heb jij dit loopjaar ervaren?
Mooie dagen, op naar 2026!
Ps. Dit blog verscheen van de week ook op sportrusten.nl
