“Als ik die marathon aankan, dan kan ik die bestralingen ook aan”

Tijdens het trainen voor Wendy haar eerste hele marathon kreeg ze de diagnose: “Mijn jongste zoon was toentertijd vier jaar oud. Het was het eerste wat er door mijn kop heen schoot. Ik wil hem zien opgroeien.” In februari kreeg Wendy te horen dat ze borstkanker had en de marathon zou in april zijn:” Een maand na de borstsparende operatie en een dag voor de bestralingen liep ik de Utrecht Marathon. Het was een kwestie van met drie sportbeha’s aan kan je alles.” De oncoloog zei tegen mij: ‘Je redt het wel. Je gaat die marathon gewoon lopen.’ 

De marathon was voor Wendy een steun in de rug: “De marathon was wat dat betreft een wapen voor me, want als ik die marathon aankan, dan kan ik die bestralingen ook aan.” De volgende dag begon Wendy met bestralingen: “Bestralingen zijn echt de hel. Je wordt misselijk, je krijgt brandwonden, inwendig en uitwending. Het is ontzettend naar. Op een gegeven moment ben ik ook hardlopend naar de bestralingen gegaan, want de bestralingen zijn zo onmenselijk. Je wordt behandeld als een streepjescode. Hardlopen hielp me om mens te blijven in plaats van een streepjescode.”

De jaar na de bestralingen wilde Wendy graag de marathon van Rotterdam lopen in plaats van Utrecht: “Utrecht stopte ermee, dus toen was ik aan het trainen voor Rotterdam, maar in februari ben ik tijdens het hardlopen aangereden door een auto.” Wendy heeft 23 dagen in het ziekenhuis gelegen: “Ik kon helemaal niks meer. Ik had zoveel pijn en kon niet eens lopen. Op dat moment dacht ik helemaal niet meer aan hardlopen.” Wendy haar been was op meerdere plekken gebroken en ze had ook open botbreuken. Door de ernstige schade moest Wendy lang revalideren en opnieuw leren lopen: “Ik mocht van de chirurg het woord hardlopen een jaar lang niet meer in de mond nemen.” 

Toen Wendy thuiskwam en weer leerde lopen, is ze stiekem stukjes gaan hardlopen: “Het voelde heel stiekem, want het mocht niet, maar ik wilde het zo graag. Na negen maanden zei de arts tegen mij: Hoeveel heb je al hardlopen? in plaats van: Heb je al hardlopen”, zegt Wendy lachend. “Ik kon toen maar stukjes van een kilometer lopen met heel veel pijn. Maar het bewegen ging steeds beter, waardoor de chirurg vermoedde dat ik ook heb geprobeerd hard te lopen. Uiteindelijk schijnt dat het hardlopen de botgenezing heeft geholpen.” Naderhand heeft de chirurg Wendy verteld dat hij dacht dat ze eigenlijk nooit meer zou kunnen hardlopen. “Ik ben blij dat hij dat niet in het begin heeft gezegd.” 

In 2014 begon Wendy helemaal opnieuw met echt hardlopen en liep ze de Zandvoort Circuit Run: “Ik had een loop app, maar die heb ik helemaal afgesloten en ik heb al mijn oude pr’s ingelijst. Dat was voor ongeluk en dit is nu post ongeluk. Ik wilde met een frisse start opnieuw beginnen.” Wendy haar been staat namelijk scheef en ze heeft geen sprongkracht meer. “Maar ik kan het. Dat vind ik heel bijzonder dat ik het weer kan.” Wendy had door haar been chronisch pijn, tijdens het hardlopen voelde ze ook deze pijn, maar hier raakte ze aan gewend.

Het begon in Wendy haar hoofd ook te spoken om weer een hele marathon te lopen: “Ik dacht als ik 12 kilometer kan, dan kan ik misschien weer een marathon proberen.” Via internet ging ze op zoek naar een leuke marathon en zag ze dat er in Utrecht weer een marathon zou worden georganiseerd. “Ik dacht: Dit is echt meant to be. Ik heb toen contact met de organisatie gehad om te vragen of ik een mooi startnummer mocht krijgen.” Met startnummer 776 liep Wendy precies 776 dagen na het ongeluk in 2015 weer de hele marathon van Utrecht. “Drie maatjes hebben de hele marathon met mij meegelopen en eentje heeft de hele weg met een GoPro gefilmd.” 

Uiteindelijk liep Wendy de marathon in een tijd van 4:16. Twee minuten langzamer dan in 2012: “Het is echt bizar. In 2012 was ik natuurlijk moe vanwege de operatie en in 2015 was het tempo eruit door dat been.” Wendy heeft tot nu toe nog nooit een ‘gewone’ marathon gelopen. “In 2016 lukte het mij niet om de hele marathon weer te lopen, omdat ik last kreeg van mijn been. Dat been staat namelijk scheef en de gewrichten en knie hebben toch een behoorlijke klap gehad. De halve marathon gaat prima, maar rond de 30 kilometer begint mijn knie op te spelen.” 

Voor Wendy heeft hardlopen gezorgd dat ze mentaal door het ziek zijn heen kwam en de hoop niet opgaf tijdens het revalideren: “Het hardlopen heeft me serieus mentaal doorheen geholpen. Als je immobiel bent en in een ruimte zit met vier muren dan word je daar letterlijk depressief van. En ik denk dat het lopen en de drang om te lopen heeft geholpen om dat te voorkomen. Dat ik wegzink in een depressie en denk: ‘Het heeft allemaal geen zin’. Ik denk dat ik zonder die drang nooit zo goed weer had leren lopen.” 

Wendy hoopt in 2017 de hele marathon te kunnen lopen: “Ik ga deze maand de eerste 30 kilometer lopen, dus dan gaan we kijken hoe het gaat. Het is hopen dat ik blessurevrij blijf met dat been.” Voor Wendy blijft het daarentegen wel bij de marathon van Utrecht. “Meer dan een per jaar ga ik gewoon niet doen. Het kost zo afschuwelijk veel tijd. Tijd wat ik ook graag met mijn kinderen zou willen besteden.” Wendy had in eerste instantie ook niks met Utrecht: “Utrecht werd heel toevallig speciaal.” 

Ben jij er ook bij de marathon van Utrecht?