Loes begon op jonge leeftijd met hardlopen. In het begin vond ze het heel lekker en wilde ze haar afstanden steeds verder uitbouwen. Al snel veranderde de vrije keuze echter in een dwang. “Ik ging steeds vaker, langer en sneller lopen om dezelfde voldoening eruit te halen.” Terugkijkend ziet ze nu in dat dat ook te maken had met haar zelfbeeld: “Ik voelde me nooit goed genoeg voor mezelf of voor een ander.”
Compenseren
Daarnaast werd het hardlopen voor Loes een manier om te compenseren. “Als ik voor mijn gevoel te veel gegeten had, moest ik daarna nog beter mijn best doen met sporten door nog een extra rondje te gaan hardlopen. Zo kon ik het een beetje goedmaken dat ik te veel had gegeten.”
Ook de onzekerheid over haar gewicht speelde een rol. “Op de basisschool vond ik het heel vervelend als een meisje zei dat ik te dik was. En op de middelbare school vond ik dat ik net als veel andere meisjes me met mijn gewicht moest bezighouden.”
Vlucht
Op 17-jarige leeftijd verloor Loes haar moeder. “Mijn thuissituatie veranderde waardoor er veel spanningen waren. Ik wilde daarom het huis vaak ontvluchten en begon extreem veel te sporten.”
Een half jaar geleden zag Loes in dat het zo niet verder kon. “Ik ben naar de huisarts gegaan en die verwees me door naar een kliniek voor eetstoornissen. Daar werd al snel duidelijk dat ik waarschijnlijk boulimia had.” Tijdens de therapie leerde ze dat een eetstoornis vaak te maken heeft met iemand zijn zelfbeeld. “Mensen gaan vaak eten om de gevoelens die ze niet willen voelen te onderdrukken. Om dezelfde reden willen mensen met een eetstoornis vaak mensen op afstand houden. Het laat ook zien dat een eetstoornis niet over gaat – zoals mensen vaak denken – als je ‘gewoon’ gaat eten.”
Opluchting
Voor Loes was het een enorme opluchting dat ze wist wat er met haar aan de hand was. “Aanvankelijk heb ik me heel erg geschaamd voor wat ik met mezelf aan het doen was.” Nu, een halfjaar verder, is Loes stabiel. “Ik weet nu wie ik ben, wat ik heb en daar doe ik iets aan.” De therapie heeft ook haar kijk op hardlopen verandert: “Ik kan het hardlopen nu zien als iets heel fijns en niet als iets wat moet. De enorme prestatiedrang is verdwenen.”
Nu gaat Loes vaak hardlopen zonder telefoon of muziek. “Gewoon puur alleen om lekker hard te lopen. Het voelt heerlijk om gewoon te mogen genieten van het lopen. Ik zie het nu meer als een uitlaatklep. Als ik moe word, kan ik gewoon een stukje wandelen en dan weer door. Eerst voelde dat als falen, maar nu weet ik dat het gewoon mag. Dat geeft een heel fijn gevoel. Daarnaast ben ik vooral heel blij dat ik het bespreekbaar kan maken en dat ik nu niet meer geheim hoef te houden. Ik zal het mijn hele leven met me meedragen, maar met de wijsheid die van mijn therapie heb gekregen kan ik het een betere plek geven en het aanvoelen als het misschien de verkeerde kant opgaat.”
In september wil Loes samen met een oud turnmaatje een duo marathon gaan lopen. “Daarbij gaat de een op de fiets terwijl de ander loopt en mag je ondertussen wisselen met elkaar. Ons doel is puur dat we ‘m uitlopen. Je kan natuurlijk wisselen, dus het is heel anders lopen. Binnenkort gaan we ook echt samen trainen. Ik wil voor mezelf wel minimaal tot 25 kilometer trainen zodat ik ongeveer een halve marathon zou kunnen lopen.”
