Hardlopen is veel meer dan een sport. Hardlopen is een middel om nieuwe dingen te ervaren en ontdekken.
Niet iedereen kan het zich voorstellen, maar hardloopster Marrit wel: slechtziend zijn, maar toch kunnen hardlopen. In 2014 besloot Marrit mee te doen met The Great Ethiopian Run en sindsdien is ze een fanatieke hardloopster. “Ik wil graag laten zien dat ook al ben je slechtziend, je nog steeds kan hardlopen.” ProRun sprak de 25-jarige hardloopster over haar beperking en wat zij heeft ontdekt over zichzelf en het hardlopen.
Op de jonge leeftijd van 12 jaar verloor Marrit langzaam haar zicht. Ze begon vlekken te zien. “Ik ben toen van huisarts naar oogarts gestuurd en heb veel ziekenhuisonderzoeken gehad.” Nu loopt Marrit met een blindenstok als ze naar buiten gaat.
Het hardlopen begon in 2014 toen Marrit wat aan haar conditie wilde doen. Ze ging naar Ethiopië waar The Great Ethiopian Run werd georganiseerd. “Ik was met een groepje slechtzienden en een paar begeleiders. Daar kregen we deelnametickets aangeboden voor The Great Ethiopian Run. Ik had nog niet hardgelopen, maar een van de andere meisjes wilde vooral snelwandelen en af en toe een stukje hardlopen en dat heb ik toen ook gedaan. Het was 10 kilometer en we liepen met stagiaires die daar zaten of een van onze begeleiders. Ik heb de 10 km afgelegd in 1 uur en ongeveer 40 minuten. Dat was een hele mooie ervaring.”
Marrit besloot daarom het hardlopen in Nederland op te pakken. “Ik heb een oproepje geplaatst op de site van Running Blind om buddy’s te zoeken. Helaas is het lastig om buddy’s te vinden, omdat mensen zich aanmelden, maar dan alleen op bepaalde tijdstippen willen lopen, of alleen op bepaalde plekken.” Daarnaast bleek er in haar regio weinig animo onder blinden en slechtzienden om te gaan hardlopen, dus was er ook geen Running Blind afdeling bij haar in de buurt. “Ik heb nu iemand gevonden waar ik regelmatig mee loop en ook een echte klik mee heb.”
Op dit moment loopt ze vaak met haar buddy Eliza. “We lopen met een soort lintje tussen ons in en zij kijkt of er andere voetgangers of fietsers aankomen. Ze zegt ook als we ergens een bocht moeten nemen. Op onze vaste rondjes hoeft dat niet meer, want die routes ken ik uit mijn hoofd. Met mijn moeder loop ik ook op onbekende plekken, zoals met The Blind Run en de landelijke Running Blind dag. Ze moet goed aangeven als er iets verandert, bijvoorbeeld bruggetjes die omhooggaan, drempeltjes, ondergrond die verandert, bochten, als ik te dicht langs de rand van het pad loop of als we te dicht op andere mensen gaan lopen.”
Begin oktober loopt Marrit samen met haar moeder The Blind Run en willen ze geld inzamelen voor blinden en slechtzienden. “The Blind Run is een sponsorloop voor Bartiméus Sonneheerdt, een organisatie die zich sterk maakt voor blinden en slechtzienden. Het geld dat wordt ingezameld wordt gebruikt voor projecten voor blinde en slechtziende kinderen in Nederland. Dit jaar gaan ze digitale onderwijsmiddelen verder ontwikkelen en verbeteren van het geld. Ik heb zelf ervaren hoe lastig het kan zijn om snel aan goede schoolboeken te komen. Als er bijvoorbeeld een nieuwe methode gebruikt wordt en de boeken nog omgezet moeten worden in digitale vorm of in braille en grootletter.”
Ook wil Marrit graag laten zien dat ook al ben je slechtziend, je nog steeds kan hardlopen. “Tijdens The Blind Run moet je wel lopen met een blinddoek om. Er doen ook veel goedzienden mee waarvan dan een geblinddoekt loopt en de ander de buddy is.”
Marrit merkt dat ze door het hardlopen meer energie krijgt en mentaal beter voelt. “Op dit moment ben ik zwanger en heb ik door de misselijkheid al een tijd niet kunnen lopen helaas. Ik heb besloten in ieder geval nog te proberen te lopen tot The Blind Run. Daarna kijken we wel weer verder hoe het gaat.”
