Take me to church

Take me to church

Peter Strijbosch is al jaren fan van atletiek. Hardlopen gaat ook over zingeving en barmhartigheid. Neemt hardlopen de plek over van de kerk?

Het is 1984. De Olympische Spelen van Los Angeles. Het zouden de spelen gaan worden van Carl Lewis, de belichaming van de Amerikaanse atleet. Groot, sterk, op het oog rustig en beheerst. Het is ook de Olympische Spelen van de eerste vrouwelijke marathon die een memorabel slot zou krijgen. En laaide de discussie over gelijkheid tussen mannen en vrouwen, die net wat winst had geboekt, weer op. Want over winnares Joan Benoit werd maar kort gesproken. Een Zwitserse dame kwam 20 minuten na Benoit zwalkend het stadion binnen. Bevangen door een zonnesteek en uitdrogingsverschijnselen werd haar laatste rondje er eentje die je liever niet ziet.

Ik was een kleine jongen en deed verdienstelijk aan atletiek. Mijn vader was een fanatiek hardloper en in die tijd was er een tijdschrift met de naam Atletiek Wereld, ook wel AW genoemd in huize Strijbosch. In dat blad en rondom die olympische spelen maakte ik kennis met Hans Koeleman. Hij liep de Steeplechase op de olympische spelen in LA en een foto van die wedstrijd stond in dat blad. Hans, een wat slungelig postuur, snor, oranje/wit Adidas pakje aan dat we nu als retro zouden bestempelen.

Het is 2021. De Olympische Spelen van Tokyo zegt gewoon door te gaan. Aanvallen op de limieten zijn nog in volle gang. Ik zit thuis aan tafel na een paasontbijt. Voor mij ligt een tijdschrift met de prachtige ondertitel; Wat als we verdwalen? Ik blader door het blad en lees het voorwoord van Hans Koeleman. Wat kan die man toch onroerend mooi schrijven. Daarna ga ik direct naar het artikel over Sameena. Ik ken haar niet maar volg haar wel op Instagram en ken haar dan toch een beetje…

In zowel het voorwoord als in het artikel over Sameena wordt de kerk genoemd. De kerk als metafoor met hardlopen. Sunday Runday in extremis. Velen van ons hebben ervaren dat hardlopen een helende werkende heeft. Hoe vaak lees je niet dat een loper “even zijn hoofd leeg moet maken”. Hoe fijn is het om even te ontsnappen aan verdriet, onmacht, angst en woede. Gingen we vroeger naar de kerk om herboren aan een nieuwe week te kunnen beginnen, nu zwerven we op zondagmorgen door magische landschappen en komen even helemaal los van alle verplichtingen die het huidige leven met zich meebrengt.

Ik loop iedere zondag deze gezegende kilometers. In een kerk kom ik vrijwel nooit en over het geloof houd ik me respectvol stil.
Bij gebrek aan beter belandde ik op Witte Donderdag televisie-avond bij The Passion. Het hoge musical gehalte in een bombastisch, visueel spektakel schrikt mij af. Ik laat de uitzending op de achtergrond doorlopen en doe ondertussen een heleboel andere dingen die er niet toe doen. Ik hoor “Ne me quitte pas”, een nummer die mij altijd weet te raken, in het Frans meer dan in de Nederlandse vertaling. Laat me niet alleen. Het heeft een dramatische lading. Het doet me toch weer kijken naar de uitzending. Dan komt plots Herbert Gronemeyer voorbij. Niet letterlijk, uiteraard, maar de vertaling van Der Weg. “Waar jij verscheen, scheen de zon om je heen.” Ik moest direct aan Bibian Mentel denken. Zij zal die zaterdag naar haar laatste rustplaats worden gebracht. Ik kijk naast mij en zie mijn vrouw een traan weg pinken. De vader van haar vriendin is deze week veel te vroeg overleden. Het onrecht komt keihard binnen in die ene zin: “Het leven is niet fair”.

Op Goede Vrijdag ben ik alleen. De kinderen zijn uit logeren en mijn vrouw moet gewoon werken. Ik heb zin in avontuur. Een lang moment van stilte en bezinning gecombineerd met lichamelijke belasting en dat in het weidse Drentse landschap. Ik maak me klaar voor een lange loop. Ik heb geen plan of route als ik de deur achter me dicht trek. Ik zie wel waar een mooi pad ligt en waar mijn benen mij brengen. Het wordt zo’n magische zondag maar dan op Goede Vrijdag. Ik ben helemaal alleen, kom bijna geen mens tegen onderweg. Al na een paar kilometer zie ik de herten voor mij weg rennen. De kille wind doet mij even rillen maar van binnen heb ik een warm gevoel. Na verloop van tijd besluit ik de stilte in te ruilen voor wat muziek. Ik zet mijn afspeellijst op shuffle en hoor de warme stem van mijn Ierse vriend Hozier. Alsof het zo moet zijn geeft hij woorden aan mijn hemelse gevoel van dat moment:

Amen,
Take me to church

4 reacties

  • Karin Verheijden

    Op deze manier, dus niet letterlijk, kan ik me hier zeker in vinden. Hemels gevoel dat rennen.

  • Jurbo

    Herkenbaar, een hemelse hardloopsessie in de natuur op zondagochtend brengt mij meer zegeningen dan de jaren aan kerkdiensten die ik in mijn jeugd niet uit vrije wil bijwoonde.

  • Tessa

    Heel mooi, heel herkenbaar, dankjewel

  • Ton

    Kun je nagaan hoe gelukkig ik ben: ik ga wel naar de kerk en ik doe aan hardlopen !

Reacties zijn gesloten.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer