Hardlopen is veel meer dan een sport. Hardlopen is een middel om nieuwe dingen te ervaren en te ontdekken.
Hardloopster Marlies vond 30 jaar geleden hardlopen de meest saaie sport ooit. Maar na het verliezen van haar tweeling tijdens de zwangerschap veranderde dit. Op aanraden van haar huisarts ging ze hardlopen en heeft ze inmiddels haar kinderen en kleinkinderen aan het hardlopen gekregen. “Binnen een halfjaar was ik helemaal de oude.” ProRun spreekt de 61-jarige hardloopster uit Bergen op Zoom over haar passie voor hardlopen en wat zij door deze sport heeft ontdekt.
Dertig jaar geleden was Marlies moeder van twee en deed ze af en toe wat aan fitnes, tot dat ze onverwachts zwanger werd van een tweeling. Marlies was namelijk gesteriliseerd, omdat haar man en zij geen kinderen meer wilden. Ze hadden al twee kinderen en ze vonden dat genoeg, maar na een aantal jaar bleek Marlies toch zwanger. “Dat moest ik accepteren, dat ik weer zwanger was, maar toen ik hoorde dat het ook nog een tweeling was, nou toen was ik zo blij en gelukkig. Helaas ging het toch mis.” De twee jongetjes waren gehandicapt en hadden allebei een open ruggetje. “Daardoor is het eigenlijk fout gegaan. Aankomend januari zouden ze 29 jaar zijn geworden.”
“Ik dacht: wat moet ik nou met hardlopen?”
Na de stilgeboorte wist Marlies niet wat ze met zichzelf aan moest en raakte ze in een dip.
“Ik at niet meer, ik sliep niet meer, ik wilde niks meer.” Op een gegeven moment zei haar man dat ze naar de dokter moest gaan. “De dokter zei tegen mij: ‘Doe je iets aan sport?’ Maar ik deed alleen een beetje fitnes, verder niks.” De huisarts raadde Marlies aan om te gaan hardlopen, alleen zag ze dat helemaal niet zitten. “Ik dacht: wat moet ik nou met hardlopen?”
Uiteindelijk besloot Marlies het toch te proberen en bouwde ze het hardlopen rustig op. “In het begin dacht ik: dit houd ik nooit vol. Maar binnen een halfjaar was ik helemaal de oude. Ik leefde daar helemaal van op. Dat was zo fijn. Het hardlopen heeft mij echt geholpen om daar overheen te komen. Daar ben ik 100 procent zeker van.” In de periode dat Marlies haar tweeling verloor, waren haar andere kinderen 8 en 10 jaar oud. “Ze hebben mij in een diep dal zien gaan, maar door het lopen werd ik weer een leuke, vrolijke moeder. In die periode daarvoor was ik dat totaal niet. Ik was helemaal afgesloten van de wereld eigenlijk. Ik kon er niet eens over praten. Maar na een paar maanden hardlopen, merkte ik dat het steeds beter ging.”
Daarnaast realiseerde Marlies dat ze eigenlijk ook heel sportief was. “Ik deed eerst maar af en toe een beetje fitnes, maar ik ging ook vaak niet, omdat ik er vaak geen zin in had.” Inmiddels heeft Marlies meerdere halve marathons gelopen en een aantal keer een hardloopwedstrijd gewonnen. “Ik heb heel veel bekers gewonnen.” Marlies loopt nu gemiddeld ongeveer vier à vijf keer per week, maar loopt niet zoveel wedstrijden meer. “Ik loop nu alleen nog de halve marathon van Roosendaal, maar daar loop ik de laatste paar jaar alleen nog de 10 kilometer, daarnaast loop ik de monumentenloop in Bergen op Zoom.”
Voor Marlies is de periode waarin de tweeling geboren was nog steeds een moeilijke tijd. “Als ik rond januari rot voel, dan ga ik lopen en kan ik het weer van mezelf afschudden. Hardlopen is mijn wereld. Het heeft me veel meer gebracht dan alleen een fitte gezondheid. Marlies heeft namelijk zelfs haar kinderen en kleinkinderen geïnspireerd om te gaan hardlopen. “We zijn een familie die allemaal hardlopen, door mij.”
Marlies haar kleinkinderen bij de atletiekvereniging.
