2:59:04 met Klaas B. Wat. Een. Dag.

2:59:04 met Klaas B. Wat. Een. Dag.

Gisteren kwam een droom van Klaas Boomsma uit. Een marathon onder de drie uur.

‘Koen, ik wil je even iets zeggen,’ de stem van Klaas gaat een octaaf naar beneden.

‘Vertel,’ antwoord ik, een tikkie op mijn hoede door zijn ik wil je even iets zeggen.

‘Ik wil je alvast bedanken. Dat je dit voor me doet.’

Het is vrijdagavond. Klaas komt drie flesjes ophalen waar ik een zakje Maurten op heb geplakt en een wit etiket met in zwarte letters de gewenste tussentijden voor de marathon van zondag.

Met deze tijden lopen we 2:59 en een beetje.

Dan loopt Klaas zijn marathon onder de drie uur.

De flesjes gingen naar Snelle Jelle die ons bij kilometer 15, 28 en 35 zou verzorgen.

Snelle Jelle deed wat ie had beloofd (DANK!) en snelle Klaas deed wat ie al zo lang wenste: onder de drie uur lopen

We liepen een vlakke marathon en finishten in 2:59:04 (yeah).

De afspraak was makkelijk. Ik probeerde om 4:14 per kilometer te lopen en Klaas zou alles op alles zetten om me te volgen. Vooraf vermoedde ik al dat het leuk was om Klaas te hazen, maar het was werkelijk een feest. Voor een dankbare vent is het een dankbaar klusje om te hazen. Vrijdagavond wilde hij dat alvast gezegd hebben, onderweg zei ie niks.

Hij was op een missie.

Onderweg waren er nogal wat mensen die Klaas herkenden.

Koning Klaas! Je kunt het Klaas! Sub3, ziet er goed uit! KLAAAAAAAASSSSSS! Klasse Klaas.

Iedere aanmoediging voor Klaas voelde als een aanmoediging voor onze sub3-missie. Klaas deed het niet alleen. We deden dit niet met zijn tweeën. Er was een heel blik lopers, loopsters, familie, vrienden, nieuwsgierigen en andere leuke types die meeleefden en meededen.

Vanaf 33 kilometer was Klaas niet langer alleen maar stil, maar glipte er een focus zijn aura in, die verraadde dat hij op het randje van zijn kunnen zat. Ik wist niet of hij tegen kramp aanzat, misselijk werd, gewoon moe was of dat het eigenlijk wel lekker ging, maar iedere kilometer dat we dichterbij de finish kwamen, werd mijn grijns groter. Aanmoedigen van mijn ex, aanmoedigen van jeugdvriend Tim.

Op kilometer 37 dook documentairemaakster Marijn Frank op langs het parcours. Klaas gaf geen sjoege – 4:14 – 4:14 – 4:14 – ik schoot in de lach. Ze zat in een bakfiets in de bak bij haar lief Victor met camera in de aanslag te joelen: goed bezig mannen!

Nog 39 kilometer.

We hebben 50 seconden over.

Kan dit nog mis gaan?

De mantra van Klaas in de laatste kilometers was AL-EX-AN-DRA LIE-VE DAAN-TJE AL-EX-AN-DRA LIE-VE DAAN-TJE.

En daar doken ze op in het Vondelpark. Alexandra met lieve Daantje op haar arm.

Mijn hart maakte een vreugdesprongetje, een traantje prikte ergens in een hoekje en ik wist: het gaat lukken.

En het lukte.

Op haar Instragram schreef Alexandra het nogal raak op.

Klaas @klaasboom liep vandaag de @tcsamsterdammarathon, een sub3 (2.59.02), gehaasd door grote vriend Koen (@sportrusten.nl). Ik kan niet beschrijven hoe trots ik ben – op deze geweldige prestatie en zijn doorzettingsvermogen, hij had dit al sinds 2014 met stip op 1 op zijn verlanglijstje staan, kwam al een paar keer heel dichtbij, maar het was tot nu toe niet gelukt. Hij had de handdoek in de ring kunnen gooien, zich laten demotiveren of cynisch kunnen worden, maar Klaas bleef gewoon rennen, met net zoveel inzet en met net zoveel plezier. Dat vind ik bewonderenswaardig en inspirerend. Maar waar ik het meest trots op ben en wat ik graag wil delen, is dat hij in die zeven jaar van proberen altijd oprecht stond te juichen en zo blij was als het mensen in zijn omgeving wel lukte, die sub3. Geen afgunst, geen onvertogen woord, geen: ‘die wel, waarom ik niet?’ Maar altijd gulle medevreugde voor die andere lopers die tot uit zijn (vaak gehavende) tenen komt. Vandaag is het hem zelf gelukt en ben ik ontroerd hoeveel medevreugde hij van anderen krijgt. Om met zijn eigen woorden te spreken: ‘Het was een prachtige dag.’ Dat was het. En Klaas is een geweldige hardloper – op alle fronten.

Medevreugde.

Dat is een mooi woord en past Klaas helemaal.

De vreugde voor zijn eigen sub3 duurde bij de finish ongeveer vier minuten.

Toen kwam de vraag: wat zou David gedaan hebben? Een loper van zijn KBoom Running Team die voor ons liep. En toen hij een kwartier later zijn telefoon had, keek hij eerst wat Eline gelopen had, een andere loopster uit zijn team , die haar eerste marathon in 3:10 liep.

De medevreugde knalde de app-groep uit: David, Eline, Marieke, Roos-Marije, Snelle Jelle, Danique, Koen D.

Dank.

Dank.

Dank.

(Victor P. pap, Mark Z. Janneke P., Hans K., Snelle Jelle, alle enthousiaste medevreugders en natuurlijk Klaas: dank, het was een verrukkelijke dag.)

Dit blog schreef Koen voor zijn platform Sportrusten en is met toestemming geplaatst (red.).

Reageer op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

2 reacties

  • Henk

    Koen je bent een geweldige vent, en ook heel mooi beschreven. Precies zoals lopers het ervaren.

  • Bertus

    Mooi Klaas én gefeliciteerd! 😀🥳🏃🏼‍♂️

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Training