Ik trek mijn hardloopschoenen aan. Het is donker buiten. Ik wil alleen zijn. Ik moet nadenken. Ik kijk om mij heen. Waar ga ik naar toe? Ik kies een rustige route waar weinig verkeer is. Ik wil niet afgeleid worden. Het is een soort meditatie. Moment waar ik alleen hoef te concentreren op mijn looppas en ademhaling.
Er is nauwelijks een mens te bekennen. Alleen een rechte weg die oneindig lijkt te duren. Waar de weg naar toe gaat. Dat weet ik niet. Maar ik begin te lopen. Waar ik eindig, dat zal ik vanzelf zien. Als ik wil stoppen, kan ik omdraaien. Maar ik wil achterkomen waar die weg naar toe gaat. Waar ik heenga.
Het is een soort meditatie. Moment waar ik alleen hoef te concentreren op mijn ritme en ademhaling. Het is een moment van helderheid. De piano muziek helpt me bij mijn gedachtes op de weg. De gedachtes in mijn hoofd. Het geeft me richting en helderheid. Ik heb geen idee hoelang ik weg ben.
Als ik ga hardlopen en alleen wil zijn, kies ik altijd voor een bepaald soort hardloopmuziek. Het is geen opzwepende muziek. Zoals dat soort muziek voor als het even tegenzit. Een schepje bovenop de al kolkende adrenalinemassa. Maar dat is niet waar ik behoefte aan heb, ik heb helderheid nodig. Rust. Alleen ik en het asfalt. Hardlopen is een moment van ontspanning. Een moment voor mij alleen. Ik kan rustig nadenken. Na wat voelt als een minuut, vertelt mijn hardloop-App dat ik al meer dan 10 km heb hardgelopen. Oh, dan wordt het maar tijd om terug naar huis te gaan. Als ik mijn hardloopschoenen uittrek en onder de douche stap, voel ik me compleet voldaan. Dat was een fijne loop.
Eleanor Crick
Eleanor Crick is freelance journalist en vertaler. In het dagelijks leven schrijft en vertaalt zij teksten als freelancer. Daarnaast blogt ze over hardlopen en gezondheid voor haar website www.loopdepressievrij.com.
