Na mijn eerste marathon zweef ik een week lang een halve meter boven de grond. Tenminste, geestelijk – lichamelijk zou ik graag de rollator van mijn oma hebben ingepikt. Maar de zelfgestookte endorfine en het besef dat ik mijn doel behaald hebt, maken dat ik dolgelukkig door het leven ga.
En ik ben niet de enige. Een deelnemer aan de Rotterdam Marathon vraagt op Facebook hoe lang hij zijn medaille eigenlijk om mag houden – de mensen in de supermarkt beginnen hem na een week een beetje gek aan te kijken. Het is een grap met een kern van waarheid. Want ja: je bent nu een Marathonloper. Met een hoofdletter. En dat is best iets om trots op te zijn.
Maar dan komt de klap. Want na week die komen opeens de Vragen Des Levens weer boven. De vragen van: Waarheen leidt de weg? Waarvoor doe ik dit allemaal? Wat is de zin van mijn bestaan? Vragen waarvan ik de afgelopen tijd helemaal geen last hebt gehad, omdat de zin van mijn bestaan heel duidelijk was: het lopen van de marathon.
Bij mij duurde die zingeving zelfs twee jaar, omdat ik me ook vorig jaar al had ingeschreven voor de Rotterdam marathon. Door een blessure dreigde ik te moeten afhaken, dus deed ik een beroep op de verzekering die ik bij mijn inschrijving (voor 5 euro) had afgesloten: ik annuleerde een paar weken van tevoren gratis mijn deelname. Waarna de blessure mee bleek te vallen en ik mijn inschrijving (na een vriendelijke mail aan de organisatie) toch kon handhaven. Waarna ik het toch niet aandurfde en uiteindelijk niet aan de start verscheen.
Veel mensen trainen trouwens zo hard voor een marathon dat ze tegen een blessure aanlopen. Je zou het een PMB (Pré-Marathon Blessure) kunnen noemen. Zelf had ik vorig jaar én dit jaar last van een PMB, hoewel het me dit jaar gelukkig niet heeft belet om aan de start te verschijnen – en nog door de finish te gaan ook.
Maar goed, marathontraining is dus een boel gedoe, waardoor ik niet toe kom aan twijfels rond mijn bestaan (Voed ik mijn kinderen wel goed op? Moet ik niet meer/minder tijd aan mijn werk besteden? Verwaarloos ik mijn vrienden niet?) Want alles moet wijken voor een strak trainingsschema en het daaromheen jongleren van mijn werk en mijn gezinsleven.
En dan komt na afloop dat dipje. Ook daarin ben ik niet de enige: diverse deelnemers van de Rotterdam Marathon blijken te klagen over een PMD: een Post-Marathon Dipje of een heuse Post-Marathon Depressie. Er is trouwens veel informatie over te vinden op internet, en het fenomeen wordt in de medische wetenschap soms ook wel aangeduid met Post Marathon Syndrome. Wat maar weer eens bewijst dat de emancipatie zo ver is gevorderd dat tegenwoordig ook mannen aan PMS kunnen lijden.
Maar goed, waarheen leidt die weg dan nu eigenlijk? Wat is de zin van mijn bestaan? Je kunt je uitgebreid in dit soort vragen verdiepen en uiteindelijk door zelfinzicht een beter mens worden, of er hard voor weglopen. Ik doe bij voorkeur dat laatste, want ik vrees dat het antwoord naar de zin van mijn bestaan wel eens zou kunnen tegenvallen.
Op internet wordt als middel tegen de Post Marathon Depressie geadviseerd om een nieuw doel te stellen, en na wat Googelen ligt dat doel eigenlijk voor de hand. Als je in het voorjaar een marathon in Rotterdam loopt, loop je er in het najaar eentje in Amsterdam, toch? Mijn inschrijving is de deur al uit, op 16 oktober is de start. Dan moet ik, even rekenen, eigenlijk volgende maand al weer serieus gaan trainen. Weer jongleren met werk en gezinsleven, weer afmattende duurlopen en weer een groter risico op een blessure.
Ik voel me al gelijk een stuk beter.
Rob Voorwinden
