Als hardloper op yoga retreat gaan. Waarom zou je dat willen doen, vragen vrienden wanneer ik vertel over mijn reis. ‘Je was toch een hardloper?’ ‘Je doet toch helemaal niet aan yoga?’ Misschien ben ik geen expert of een yogi uit India die op haar hoofd kan staan, maar dat doet er toch niet toe? En hardlopen, dat zit er nu eventjes niet in, want ik heb last van een voetblessure. Dus dan maar eens yoga proberen.
Vastbesloten stap ik het vliegtuig in. Het is mijn eerste vakantie waar ik helemaal alleen ga en niemand ken. Ik vraag me af; zou ik er wel tussen passen? Krijg ik eigenlijk spierpijn? En hoe ervaren zijn de anderen? Op het vliegveld van Bologna spreken we af op een centrale plek. Ik zie een grote groep meiden. Onzeker loop ik met mijn rolkoffer op ze af. Ik zou nu nog kunnen weglopen. Misschien zien ze me niet. Was dit wel een goed idee? Ik ben een hardloper, geen yoga exper.
Tot mijn grote verbazing bestaat de groep uit meerdere hardlopers. Yogahardlopers, of je hoe je dat zou kunnen noemen. En ze hebben nog nooit een blessure gehad! Hoe kan dat? Komt dat misschien door de hoeveelheid yogasessies die zij hebben gehad? Een groep lopers besluit elke ochtend voor onze ochtendyoga sessie te gaan hardlopen. Ik weet niet of ik mee kan, want ik heb een blessure. Ook wel bekend als: dove tenen en kramp in de bal van je voet. In principe was er niks aan te doen, behalve een zooltje, aldus de pedoloog. Kwestie van ‘slappe voetspieren’ en ‘doorgezakte voeten’ , zei ze, ‘een zooltje kan de pijn verlichten’.
Tijdens een van onze ochtend yogasessies kijk ik in mijn Downward-Facing Dog naar mijn voeten. Ik zie dat ik goed met mijn voeten en tenen moet buigen en voel dat ik kracht moet zetten om te blijven staan. Ook als ik moet balanceren op één voet merk ik dat ik alle spieren gebruik om niet om te vallen. Zou yoga misschien helpen bij het herstellen van mijn blessure? Je hebt namelijk best wat kracht en evenwicht nodig om de verschillende yogaposes vast te houden. Zeker als je probeert om op een been te staan…
Op de derde dag besluit ik dus toch mee te lopen met de andere fanatieke ochtendlopers. Ik heb al aardig spierpijn van de yoga, maar als je jezelf hardloper noemt, moet je ook daadwerkelijk hardlopen. Bezweet en hijgend komen we weer bovenaan de berg bij onze villa en vraagt een hardloopmaatje of ik nog last had gekregen van mijn blessure.
Ik sta stil en merk opeens dat ik niks voel. Bij elke stap, geen doof gevoel, geen tinteling, geen kramp, geen pijn. Hoe kan dit? Heeft deze yoga retreat mij als hardloper geholpen om van mijn blessure af te komen? Ik denk het wel!
Eleanor Crick
Eleanor Crick is freelance journalist en blogger. In het dagelijks leven schrijft zij teksten als freelancer. Daarnaast blogt ze over hardlopen en gezondheid voor haar website www.loopdepressievrij.com.
