Beste allemaal, dank voor jullie reacties op het stukje over ‘TomTom Runner 2 Cardio versus Garmin Forerunner 225‘. De inhoud in een notendop: ik testte beide horloges en de hartslagmeting van de TomTom bleek bij mij dramatisch slecht te werken. Gelukkig kon ik hem inruilen tegen een Garmin Forerunner 225.
Sommigen van jullie herkenden het probleem (Wopke: “Voor mij de Garmin, ik wil niet meer anders”). Andere lopers waren echter juist blij met de TomTom (Marre: “Ik heb de TomTom Cardio Runner 2 aangeschaft en ben dik tevreden. Geen vreemde schommelingen in de hartslagmetingen).
Weer andere lopers herkenden mijn probleem met de TomTom, maar bij hen bleek het oplosbaar. Marc: “Volgens de TomTom had ik pieken in mijn hartslag tot 240 slagen per minuut. Maar de oplossing is simpel: doe het bandje strakker en schuif het horloge een paar centimeter omhoog vanaf je polsgewricht. Dan zijn je metingen stabiel en logisch.”
Dat werkte ook bij Lineke, maar weer niet bij Mary (“Ik heb dat polsbandje zo strak gedaan dat de afdruk na een uurtje nog goed te zien was, maar de metingen blijven schommelen en zijn vaak extreem hoog.”)
Dat laatste heb ik dan weer gemeen met Mary, want ik heb de TomTom verschillende keren gedragen, met het bandje normaal, strak tot zeer strak, en ik heb de TomTom ook op verschillende plaatsen op mijn arm gezet. De metingen van mijn hartslag bleven echter alle kanten uit vliegen.
Bizar genoeg blijkt loper Kenny ongeveer dezelfde test te hebben gedaan als ik (een TomTom Runner 2 Cardio tegen een Garmin Forerunner 235, met een Polar hartslagband erbij ter controle). En hij krijgt een compleet tegengestelde uitslag: “De TomTom is gewoon erg goed, wat ik van de Garmin 235 niet kan zeggen.”
Tja, van die verschillende reacties valt geen chocolade te bakken. Gelukkig tilt Marc de discussie naar een hoger plan: “Ik heb gelezen dat het van je huidtype kan afhangen hoe goed zo’n optische sensor werkt.”
Heeft’ie daar een punt? Jazeker, zo blijkt. Want na wat Googelen blijkt hartslagmeting-aan-de-pols zo simpel nog niet te zijn. De ‘Optical Heart Rate Monitoring’ (OHRM) is een wetenschap op zichzelf. Met de meeste gebruikte methode (Photoplethysmography, als ik geen spelfouten heb gemaakt) schijnt een led-lampje licht op de huid, en meet een sensor dan hoe dat licht wordt weerkaatst. Die weerkaatsing hangt weer af van de doorbloeding van je huid, en dat hangt waar af van je hartslag, dus uit de verschillen in weerkaatsing wordt je hartslag berekend.
Er is echter behoorlijk ingewikkelde software nodig om alle ruis uit de meting te filteren. En die ruis kan worden veroorzaakt door zweet, de dikte van je huid, je bloeddruk en ook de kleur van je huid (oh ja, hipsters: op tattoos schijnen die horloges niet te werken). En al die lichaamskenmerken verschillen natuurlijk van persoon tot persoon.
De voorlopige conclusie lijkt dat je moet afwachten of een bepaald horloge-met-hartslagmeting bij jou wel of niet werkt. ‘Uitproberen en zonodig inruilen’, lijkt het motto te zijn.
Het meest zinnige advies dat ik je kan geven bij de aanschaf van een hardloophorloge is dus eigenlijk: bewaar het bonnetje.
Rob Voorwinden
