Dagmar begon vier jaar geleden met hardlopen toen ze fitter wilde worden. Dit hield de 26-jarige uit Lissebroek toen alleen niet consequent vol. Tot een jaar geleden de knop omging en ze consequent begon met hardlopen. “Ik was heel erg aangekomen en had de Dam tot Damloop gelopen. Dat ging heel erg slecht. Toen realiseerde ik de knop om moest zetten. Ik was niet tevreden met mezelf.” En dat lukte, Dagmar verloor 24 kilo en kreeg als doel om de marathon te lopen. En niet zomaar een marathon, ze wilde de marathon van New York lopen.
Voor de New York Marathon moest Dagmar een motivatiefilmpje maken. “Ik dacht: ‘ik probeer het gewoon’. Ik had alleen echt niet verwacht dat ik zou winnen en mee mocht doen.” Begin juni begon Dagmar met haar gepersonaliseerd trainingsschema van trainer Rob Veer trainen voor de marathon. “In het begin viel mijn trainingsschema heel erg mee. Je verwacht dat je heel veel moet trainen, maar mijn trainer had het aangepast zodat het aansloot bij wat ik altijd al had gedaan. Ik moest echt heel langzaam de kilometers opbouwen.”
In het begin moest Dagmar zelfs minder kilometers lopen dan ze eerst deed. “Ik vond het moeilijk dat ik minder liep dan sommige teamgenootjes. Je gaat je natuurlijk vergeleken met anderen, maar zij hebben een heel ander loopverleden dan ik, dus dan train je ook anders. Ik had zelf drie trainingen per week, waarvan een korte duurloop van ongeveer een uur, een intervaltraining en een langere duurloop die steeds wat langer werd.”
Helaas werd Dagmar op een gegeven moment geblesseerd. “Ik had twee halve marathons in een week gelopen, dus misschien wat dat niet zo’n slimme zet. De blessure begon als een klein pijntje, maar werd steeds erger. Op een gegeven moment kon ik geen eens een paar kilometer achterelkaar pijnvrij lopen. Van mijn trainer moest ik dus minder trainen als het pijn ging doen. Het was frustrerend om minder kilometers te maken, maar ik luisterde maar naar mijn trainer.”
Maar het lukte Dagmar om aan de start van de New York Marathon te staan. “Voor de marathon heb ik ook Diclofenac geslikt. Dat is natuurlijk niet verstandig, maar ik moest ‘m gewoon uitlopen van mezelf. Ik stond uiteindelijk ook met ingetapete voeten om en een kniebrace voor stevigheid.” En de marathon? Die heeft ze in 5:30:29 gelopen. “Niet echt een goede tijd, maar ik was blij dat ik gefinisht was.”
Volgens Dagmar is de finish onbeschrijfelijk. “Je bent helemaal kapot, maar ook voel je je tegelijkertijd heel trots, blij en opgelucht dat je het gehaald hebt. Je krijgt een soort overvloed aan emoties binnen. Je voelt je onoverwinnelijk als je over de finish komt.”
Toch wil Dagmar een herkansing op de hele marathon. “De dag nadat ik terugkwam uit New York heb ik me ingeschreven voor Berlijn. New York was fantastisch, maar het ging niet zoals ik had gehoopt. Maar ik heb ervan geleerd en weet nu wat ik kan verwachten en wat ik beter kan doen.”
Ook al ging New York niet zoals Dagmar hoopte, door het hardlopen en de marathon lopen heeft ze wel ontdekt dat ze veel meer kan dan ze voor ogen had. “Eerst was ik geen doorzetter, maar door het hardlopen heb ik juist gezien dat ik dat wel ben. Mensen omschrijven me nu ook als een doorzetter. Daarnaast heb ik heel veel nieuwe mensen leren kennen door het lopen. Het lopen heeft alles best veranderd. Je krijgt er ook zelfvertrouwen van. Je ziet dat je steeds verder en beter wordt.”
