‘Niet schrikken hoor, straks’, waarschuw ik tegenwoordig als ik een afspraak maak met vrienden. ‘Want we hebben elkaar een tijdje niet gezien, en ik ben nogal afgevallen. Maar dat komt door het hardlopen – ik ben niet ziek of zo.’
Tja, die disclaimer is nodig. Ik ben in een paar jaar tijd van 80 kilo gezakt naar 68 kilo. Toen ik de eerste vijf kilo kwijt was, zag ik er gewoon uit als een verbeterde versie van mezelf. Na de volgende vijf kilo gingen mensen hardop opmerken dat ik nogal slank was geworden. En bij de laatste twee kilo ging mijn gezicht invallen, en begonnen mensen zich serieus af te vragen of het wel helemaal goed met me ging. Een vriendin zit me in de kroeg een half uur aan te staren alsof ze Magere Hein in eigen persoon tegenkomt.
Hoe ik dat bereikt heb? Meer bewegen, minder eten. Dat ‘meer bewegen’ snappen jullie mede-hardlopers uiteraard, en dat is ook de helft van het werk. Maar hoe minder vet je meesleept tijdens het lopen, hoe makkelijker het is voor je knieën. Dus er dient ook nog wat gedieet te worden.
Dat doe ik volgens vier principes. Het eerste principe is: geen tussendoortjes. Ik heb mijn hele leven lang een zak met krentenbollen bij de hand gehad, voor als ik trek kreeg. Weg ermee! We eten drie keer per dag en dat is dat. En ja, dan heb je wel eens honger. Maar dat is eigenlijk ook wel eens lekker: dan verheug je je eens écht op het avondeten.
Ook het tweede principe is heel simpel: koop geen voedsel dat is bedacht op een marketingafdeling. Bananen, kiwi’s, avocado’s, melk, aardappelen en rijst: doen. Niet doen: stagliatellavla met bolletjes chocolade, wintervla met appel en kaneel, gepaneerde kaasstengels en tri-chocolate muesli.
In de meeste van dit soort fantasieproducten zit namelijk heel veel vet en – vooral – een weerzinwekkende hoeveelheid suiker. Doe de suikerklontjestest en sta verbaasd. Kijk bijvoorbeeld eens op een grote plastic pot ‘Boeren aardbeienyoghurt’. Zuivel en fruit – klinkt gezond toch? De verpakking meldt dat er 14 gram suiker in zit. Een suikerklontje weegt vijf gram, dus 14 gram is bijna drie suikerklontjes. Dat lijkt niet veel, maar dat is de hoeveelheid per honderd milliliter yoghurt. De pot zelf bevat 800 milliliter yoghurt, en dat is dus ruim twintig suikerklontjes. Dat klinkt al een stuk minder gezond.
Deze regel kun je desgewenst uitbreiden – voor gevorderden – met de regel: je mag best lekker eten, zolang je het zelf maakt. Trek in appeltaart? Eet smakelijk – wel zelf even bakken. En als je trek hebt in aardbeienyoghurt, maak die dan gewoon zelf met magere yoghurt en verse aardbeien. En het smaakt extra lekker als je weet dat er geen marketingmanager een handvol suikerklontjes doorheen heeft staan te prakken.
De derde regel is: haal vooral geen junkfood in huis waar je moeilijk weerstand aan kunt bieden. Persoonlijk ben ik om een of andere reden nogal gek op glacékoeken. Of ‘roze koeken’, zoals wij ze vroeger op de middelbare school noemden. Haal een pak van vier koeken in huis, en ik loop er de hele dag tegen te vechten. ’s Ochtends bij de koffie – Ik moet geen roze koek eten – ’s middags bij de thee – Ik moet geen roze koek eten – aan het einde van de middag – Ik moet geen roze koek eten – en ’s avonds bij de koffie – nou ja, u snapt het wel.
En dan komt ’s avonds het moment om naar bed te gaan. Geen roze koek gegeten vandaag, de dag is geslaagd! Dat verdient een beloning. Als ik nu eens één roze koek eet – ik heb toch nog een beetje honger, en ik slaap slecht op een lege maag. Dus vooruit, omdat het zo goed is gegaan. En voor je het weet sta je in de keuken vier roze koeken weg te schrokken, want het eten van één roze koek is hetzelfde als het eten van één chocolade-paaseitje of één handje chips: een mooi maar kansloos voornemen. Niet in huis halen scheelt een boel gedoe.
De vierde en laatste regel is om vooral af en toe lak te hebben aan de regels. Ga uit eten, ga uit drinken, neem je vrienden mee en geniet! Er is meer in het leven dan hardlopen alleen.
Maar plan de volgende dag wel een extra lange duurloop.
