Ik ga op vakantie en ik neem mee: niet teveel overhemden, niet teveel T-shirts, één korte broek is ruim voldoende. En rustig aan met het vullen van die toilettas. En dan blijft er net voldoende ruimte over in mijn koffertje voor, goh, da’s toevallig, mijn hardloopschoenen en wat Kalenji-kleding.
Want ja, een paar dagen romantisch met z’n tweeën naar Verona is leuk, (elke avond aperitief! Naar de opera in de grote arena!) maar er moet wel gelopen worden, natuurlijk. Mijn vrouw is niet eens echt verbaasd. En ach, als ik ’s ochtends om kwart over zeven het bed uit sluip, een rondje Verona doe en weer thuis ben voor het ontbijt: wat is het probleem? De een rent, de ander slaapt uit – iedereen blij.
Op de terugweg van mijn loopje ga ik even langs de bakker om lekkere broodjes te halen. Dat is trouwens ook weer zo’n mini-dilemma: houd ik in de vakantie mijn hardloopdieet aan? Gedeeltelijk niet: bij een romantisch ontbijtje dien je geen grote bak muesli met yoghurt weg te kauwen. Aan de andere kant: om nu maar helemaal de boel de boel te laten… Dan kom ik drie kilo zwaarder terug dan ik weg ging. En alle kilo’s die je teveel meesleept tijdens een marathon, kosten je dure minuten.
Kortom: het wordt weer eens keuzes maken. Wel een ontbijtje, rustig aan met de lunch. Wel een aperitief met alcohol en lekkere hapjes, rustig aan met het verdere avondeten (wat voor de Italianen trouwens om negen uur ’s avonds begint. Ook dat is even wennen voor een boeren-Hollander). En beslist niet meer dan één (maar dan ook heel erg lekker) Italiaans ijsje per dag.
Trouwens, wat alcohol betreft: ik houd het bij één of twee glazen per dag, want ik kan er steeds slechter tegen. Hoe minder je drinkt, hoe minder je nodig hebt om dronken te worden, en zo kom je in een negatieve spiraal – of een positieve, het is maar vanaf welke kant je het bekijkt. Hoewel ik diep in mijn hart bang ben dat mijn vrouw inmiddels met een behoorlijk saaie pief is getrouwd.
Goed: terug in het appartement ga ik eerst douchen en zet ik koffie. En dan zal ik een lekker ontbijt serveren. En mijn vrouw vertellen dat ik ben uitgenodigd om een marathon te lopen in Kenia, volgend jaar. En dat ik daar meteen al ‘ja, geweldig’ op heb geroepen. En dat zij dan dus, in Nederland, een week lang onze drie kinderen uit de gordijnen moet zien te houden.
Hmmm… Misschien kan ik dat gesprek beter uitstellen tot het aperitief. Drink ik me eerst even wat moed in
