Vakantie. Vakantie betekent vaak uitrusten, leuke activiteiten doen en vooral niet sporten. Tenminste, dat hoor ik vaak van anderen als zij op vakantie gaan. Wat nam ik mee in mijn koffer? Mijn hardloopschoenen natuurlijk. Mooi een keer in een andere omgeving lopen. Maar, ik was vergeten dat het toch heel anders kan zijn.
De wekker ging, het was 8:00 uur in de ochtend. In het weekend. Op vakantie. Mijn oom zat al beneden met zijn English cup of tea naar de radio te luisteren. Ik kijk naar buiten. Het regent. En niet zo’n beetje ook. Eergisteren had mijn oom voorgesteld om mee te doen met de Park Run hier in Engeland en aangezien ik nu toevallig in Engeland was en zo enthousiast schrijf en train over mijn halve marathon. Bedacht mijn oom dat het leuk zou zijn om de stromende regen mee te doen met een Park Run. En ik dacht waarom niet? Het is maar 5 km… Dat doe ik makkelijk!
De Park Run is een reeks van 5 km runs die georganiseerd worden door vrijwilligers en worden op zaterdag ochtenden gehouden in open ruimtes rondom Groot Brittannië . Ze zijn open voor iedereen en zijn gratis.
Bij de start riepen ze met een microfoon alle nieuwe hardlopers bij elkaar. De vrijwilligers legden uit dat het parcours best modderig was en we moesten oppassen. Ik hoor de vrijwilliger zeggen dat er maar één hond per persoon mee mag. Wat? Een hond mee? Tijdens het hardlopen? Ik dacht niet dat het vaak voor zou komen, maar toch zag ik een paar honden aan een lijntje die bij hun baasje stonden te wachten.
Daarna vertelt een vrijwilliger over de ‘Dragon Hill’. Wat zei hij? Dragon Hill? Ik werd meteen zenuwachtig… Als Engelse mensen een heuvel de Dragon Hill noemen… Wat vinden Nederlanders er dan van? Ik denk dat ik deze 5 km toch een stuk zwaarder ga vinden…
Het parcours liep door het bos en bestond uit verschillende heuveltjes en bij het einde de Dragon Hill. Ik ben vooral bang voor die Dragon Hill…
Het startschot gaat af en we beginnen te lopen. De paadjes zijn ontzettend smal en ik moet oppassen waar ik loop. Ik merk dat ik ontzettend snel uit kan glijden. Op een gegeven moment krijg ik het ontzettend heet en wil ik mijn geweldige roze regenjas uit proberen te trekken (terwijl ik ren natuurlijk).. Dit gaat natuurlijk fout en mijn telefoon met hardloopband valt in de modder. Hopelijk heeft niemand het gezien…
Na meerdere kleine verhogingen en dalingen zie ik in de verte hardlopers een ontzettend steile helling oplopen. Ik ben er dan eindelijk. De Dragon Hill. Oké, verstand op nul, concentreer je op je ademhaling, je kan het! Langzaam maar zeker beklom ik Dragon Hill, maar ik vond het zo stijl dat ik echt niet meer kon rennen. Ik zie een medehardloper ook moeite hebben met de helling, maar zijn hond trekt hem vooruit. ‘You also need one of these!’ zegt hij tegen mij. Ik lach en roep: YES I DO!! Eindelijk bereik ik de top en zie ik de finish in zicht. Ik heb het gehaald! En ook niet eens met een hele slechte tijd van 0:29:54 min.
Hardlopen in het buitenland is zeker niet wat ik had verwacht. Ik heb een week lang spierpijn in mijn billen gehad en de modder is nog niet van mijn schoenen af. Maar een ding is zeker, volgende keer gaan mijn hardloopschoenen ook gewoon mee in de koffer!
Eleanor Crick
Eleanor blogt op haar website www.loopdepressievrij.com over hoe hardlopen en een gezonde levensstijl kan helpen tegen depressiviteit. Op 20 maart 2016 gaat zij samen met haar team Loop Depressievrij de halve marathon lopen voor het goede doel Fonds Psychische Gezondheid. Ze hopen hiermee geld op te halen voor onderzoek naar depressiviteit.
