Haar eerste rondje liep ze expres door het bos zodat niemand haar zou zien, nu traint ze voor haar vierde halve marathon. “Door hardlopen kom je erachter hoeveel je eigenlijk aan kan. Je realiseert je dat je veel meer kan dan je denkt.” De 32-jarige Marly uit Zeeuws-Vlaanderen verloor 23 kilo door het lopen en overwon ook een postnatale depressie door haar veters te strikken en kilometers te maken.
Het begon allemaal in 2010 toen haar man haar ten huwelijk vroeg. “In 2011 gingen mijn man en ik trouwen en voor de bruiloft wilde ik nog één laatste poging doen om gewicht te verliezen. Ik ging al vaker naar de sportschool, maar daar verloor ik geen gewicht mee. Met behulp van de app Hardlopen met Evy ben ik het lopen gaan opbouwen. In het begin kon ik nauwelijks van boom naar boom lopen, maar met elke training kwam ik steeds een stukje verder. Dat is ook zo verslavend aan hardlopen. Je denkt: zou ik nog verder kunnen?”
Marly was fanatiek en stond vol in het leven. Tot de zwangerschap van haar derde kind. “Na de bevalling voelde ik me anders. Ik kon alleen maar huilen, had een kort lontje en zat gewoon niet goed in mijn vel. Tijdens mijn andere zwangerschappen voelde ik me gewoon normaal, maar nu wilde ik alleen maar binnenblijven en me afsluiten van anderen. Ik heb ook een hele tijd niet kunnen werken. Ik kon het gewoon niet aan.” Tweeënhalve maand na de geboorte van haar derde kind realiseerden haar man en andere dierbaren dat het zo niet verder kon. “Ze zeiden dat ik hulp moest zoeken.”
Bij de psycholoog kwam Marly er achter dat als ze beter wilde worden, ze iets moest doen waar ze zich goed bij voelde. Voor Marly was dat hardlopen. “Ik liep nog wel hard, maar alleen kleine rondjes. Toen heb ik het fanatiek opgepakt. Naarmate ik meer hardliep, ging ik me steeds beter voelen. Ik liep toen ook zo’n 200 kilometer per maand. Dat was eigenlijk veel te veel, maar ik had het zo nodig. Op een gegeven moment kreeg ik ook een peesplaatontsteking, maar ik ben gewoon door blijven trainen.”
Marly had namelijk één doel voor ogen: de halve marathon van Eindhoven lopen. “Om door die tijd te komen had ik een doel nodig en een hele marathon leek me tijd technisch niet mogelijk met drie jonge kinderen.” Als steun besloot haar man ook de halve marathon te lopen. “Dat was zo mooi, want je helpt elkaar echt door die kilometers heen. Een moment had hij het moeilijk en een ander moment had ik het zwaar. Je kunt elkaar er echt doorheen trekken. Mijn man loopt normaal ook veel sneller, maar toen hebben we echt besloten om het samen te lopen.”
Na Eindhoven heeft Marly ook andere halve marathons gelopen. “Maar Eindhoven blijft toch mijn favoriet. In Tilburg heb ik ook de halve marathon gelopen, maar het was geen heel mooi weer en dan zie je dat er veel minder mensen aan de kant staan aan te moedigen. Hoe meer support er aan de kant staat, hoe meer je jezelf erdoorheen kunt slepen. Het motiveert gewoon.” Eindhoven is voor Marly ook makkelijker aangezien haar ouders daar in de buurt wonen. “Dan kunnen de kinderen ook komen kijken. Zij vinden dat superleuk om te zien. Vorige keer hadden ze een spandoek gemaakt.”
In oktober wil Marly dan ook weer de halve marathon van Eindhoven lopen. “Maar deze keer loop ik hem voor KWF. Zoveel mensen om mij heen hebben kanker, ik heb een collega gehad met borstkanker, mijn vader heeft prostaatkanker gehad, mijn oma is vorig jaar overleden aan kanker en mijn oom is afgelopen week geopereerd aan longkanker. Het is gewoon teveel en te dichtbij. Ik weet, misschien helpt mijn paar honderd euro niet, maar alle beetjes helpen.”
