De Marathon van Amsterdam. Het is een van de grootste hardloopevenementen van Nederland. Tijdens dit evenement deden er maar liefst 45.000 hardlopers mee uit 104 verschillende landen. Een prachtig evenement zou je zeggen, maar voor mij is Amsterdam door het ijs gezakt.
Op de ochtend van de Amsterdam Marathon stap ik de trein in. Eenmaal op Amsterdam Zuid moet ik overstappen op de tram om richting de sporthallen te gaan. De tram zit bomvol en mensen duwen om er nog bij te passen. Een hardloper besluit om er nog bij te proppen terwijl de deuren van de metro sluiten. Een onverantwoordelijke gevaarlijke actie vind ik. Ik besluit rustig te wachten tot de volgende metro komt.
Eenmaal met mijn startbewijs opgespeld in het start vak, staan de hardlopers rustig te wachten. Het startschot gaat af en lopers beginnen om mij heen sneller en sneller te lopen. Mensen halen mij links en rechts in, waardoor ik bijna over de voeten van een loper struikel. Bij kilometer vier zie ik een deelnemer al wandelen, midden op het parcours, waardoor mensen snel moeten uitwijken en er een file ontstaat. Bestaan er geen ongeschreven hardloop regels waar wij aan horen te houden?
In de verte zie ik de eerste verzorgingspost aankomen, aangezien het een warme oktoberdag is, wil ik eigenlijk geen verzorgingspost overslaan, maar door de ophopende mensen besluit ik deze post over te slaan. Ik wil namelijk een pr halen op de halve marathon. Alleen weet ik niet of dat gaat lukken met deze drukte. Op een kilometer of wat, zie ik weer een deelnemer wandelen. Nu gelukkig aan de zijkant van het parcours. Desondanks halen anderen lopers deelnemers van links en rechts in. Door de drukte lukt het me ook niet om een fijn tempo te vinden. Ik merk dat ik gefrustreerd raak. Dat ik niet gewoon kan doen waar ik zo van geniet. Dat ik mijn frustraties er ook nog niet eens uit kan rennen en lekker kan lopen. Ik vraag me af of dit normaal is of dat andere lopers hier ook gefrustreerd van raken.
“Bestaan er geen ongeschreven hardloop regels waar wij aan horen te houden?”
Voordat ik die vraag kan beantwoorden, zie ik een loper een andere loper bij zijn kraag pakken en hem naar achter duwen. “En nu doe je normaal!” De loper was blijkbaar op een niet zo’n aardige lopersmentaliteit mensen aan het inhalen. Ja, dat krijg je als het zo druk is… Bij kilometer 18 komen we het Vondelpark binnen. De sfeer is wat gemoedelijker en ik zie lopers er eindelijk echt van genieten. Ik merk zelf dat ik in mezelf keer. Ik wil die finish verdomme eens gaan zien. We komen een bord tegen waar groot 40 kilometer op staat. Dat betekent nog maar twee kilometer tot de finish!
Maar die laatste twee kilometer lijken eeuwen te duren. Ik vraag me af of ik goed loop of dat ik moet gaan versnellen. Mijn App vertelt me dat ik gemiddeld 6:05 min per kilometer loop. “Shit… Dan moet ik nu echt gaan sprinten wil ik nog een pr gaan halen.” Ik probeer sneller te lopen, maar merk dat mijn benen niet meer willen. Net wanneer het parcours wat rustiger begint te worden… We komen het stadion binnen en op de een of andere manier vind ik de energie om een sprintje in te zetten. Maar bij de finish moet ik direct remmen, want er staat een ophoping aan lopers die stilstaat. Oh, en of ik een pr liep? De vraag is denk ik of dat überhaupt mogelijk was geweest met deze drukte.
Bij zo’n massaal evenement is dat volgens mij bijna onmogelijk door het aantal lopers op het parcours. Ik vraag me af wat de doelstelling van de organisatie is; bevorderen van de omzet of bevorderen van de loop plezier… Voor mij hoeft het in ieder geval zo niet meer en dit lag niet aan de organisatie of de vrijwilligers, maar aan de massale drukte. Nee, voor mij is Amsterdam door het ijs gezakt.
