De eerste paar warme trainingen na het voorjaar zijn een uitdaging. Zeker als de temperaturen richting de 30 graden gaan. Ik besloot daarom vroeger in de ochtend te lopen en losse, vocht absorberende kleding te dragen. Vroeg in de ochtend lopen werkte wel, maar niet genoeg. Er was nog één andere optie die ik nog niet had uitgeprobeerd.
Het was geen vreemde technologie, dure speciale hardloopkleding of de keuze om naar een kouder land te verhuizen. Wat was de andere optie dan wel? In mijn sportbeha lopen.
Hardlopen in alleen een kort broekje en een sportbeha betekent dat iedereen je vetrolletje en je cellulitis ziet. Elke stap die je zet, blubbert en beweegt je buik. Je loopt tenslotte buiten op straat. Genoeg voorbijgangers die kunnen staren of opmerkingen kunnen maken. Als ik gewoon al ga lopen krijg ik vaak opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. ‘Hey, lekkertje!’ ‘Lekker kontje hoor!’ Hoe zou het dan zijn als ik in mijn sportbeha loop? Dus ik bleef in langere tights en losse tops lopen, maar het was nog steeds warm en ik had meer nodig. Of in dit geval minder.
Ik heb meerdere vrouwen gezien die in een kort topje of sportbeha hardlopen of sporten. In mijn gedachtes hadden ze allemaal iets wat ik niet had: zelfvertrouwen. Maar toen gebeurde er iets grappigs: ik veranderde van gedachte.
Een aantal jaar geleden had ik dit nooit, maar dan ook nooit kunnen doen. Je zou kunnen zeggen dat hardlopen mijn zelfbeeld heeft veranderd. Dat hardlopen mij zelfvertrouwen heeft gegeven. Of misschien was het gewoon omdat de eerste loeihete warme dag was aangebroken in Nederland en ik deze zomer wil trainen voor mijn eerste marathon. Hoe dan ook. Ik besloot dat ik eroverheen moest zetten, wilde ik de zomer overleven en die marathon uitlopen in het najaar.
Zodra ik besloot om mijn shirt uit te trekken, voelde ik iets wat ik nooit dacht dat ik zou voelen; opluchting. Ik stapte mijn voordeur uit en voelde de warme buitenlucht op mijn huid. Ik voelde me vrij. Ik schaamde me niet, ik voelde me niet onzeker of verlegen. Ik voelde me juist enorm bad ass.
Ik was nog geen tien minuten onderweg toen ik over een kaarsrecht fietspad andere hardloopsters zag lopen. Al snel kwamen er negatieve gedachtes in mijn hoofd. ‘Wat denken ze over mij?’ ‘Zien ze mijn vetjes?’ ‘Waarom heb ik dit gedaan?’ Al snel zag ik een patroon in mijn gedachtes. Die loopsters die ik buiten zag trainen, hadden allemaal een shirt aan in deze hitte. En terwijl ik me zorgen maakte over hoe mijn buik eruitzag, hadden zij gehoopt dat ze zelf ook in een sportbeha waren gaan trainen.
Naarmate het warmer werd, was ik minder bezig met mijn onzekerheden en voelde ik me niet alleen koeler, maar was ik ook veel gelukkiger. Hoewel ik niet voor iedereen kan spreken, heb ik wel een ding ontdekt. Mensen zijn veel minder bezig met jouw lichaam dan jij denkt. De enige die die imperfecties ziet of denkt aan dat vetrolletje, ben jij. En als er iemand is die te veel bezig is met wat jij aan het doen bent, dan zijn zij waarschijnlijk zelf onzeker.
Ik besefte ook hoever ik was gekomen. Niet alleen met het lichaam waar ik zo hard voor heb getraind, maar dat ik over mijn eigen onzekerheden heen ben gekomen. En ongeacht wat anderen dachten of zeiden. Dit lichaam is van mij. En eerlijk gezegd is er geen beter gevoel.
Nu daag ik jou uit om het ook eens te proberen en op de volgende warme zomerdag je shirt uit te trekken en te genieten van de zon. Zo kan je ook meteen een kleurtje pakken!
