Veel lopers beginnen met hardlopen om af te vallen. Maar voor Marjolein uit Apeldoorn ging het veel verder dan dat. Al acht jaar lang lijdt ze aan anorexia en in 2014 woog ze slechts 34 kg, waardoor ze in een rolstoel belandde. “Ik had de keuze tussen leven of dood.” Marjolein koos voor het leven, maar ze had een doel nodig. Haar doel was om weer hard te lopen. “Dat is mijn passie en zonder eten kan ik niet rennen. Dat idee houdt me nu nog steeds op de been.” Inmiddels heeft Marjolein twee marathons gelopen en een hardloopwedstrijd gewonnen.
Marjolein zat op jonge leeftijd op atletiek, maar merkte dat lange afstanden lopen hielp om haar hoofd leeg te maken. “Ik heb autisme en hardlopen helpt mij om al die prikkels van de dag te kunnen verwerken.” Helaas gebruikte ze het hardlopen ook als doel om steeds meer af te vallen. “Op een gegeven moment was ik aan het hardlopen en kreeg ik ineens heel veel pijn in mijn benen en steken bij mijn ‘slaap’. Ik kon niet meer, mijn lichaam kon niet meer. Ik heb heel hard gehuild. Mijn grootste passie werd mij afgenomen door die verschrikkelijke ziekte. Het ging steeds slechter en niks interesseerde me meer, zelfs het hardlopen niet.”
Marjolein belandde in een rolstoel en woog slechts 34 kg. “Ik zat tijdens mijn diepste punt in een rolstoel, omdat mijn spieren aan het afbreken waren.” Ze stond voor een keuze; vechten en voor het leven kiezen of stoppen met leven. Ze koos ervoor om beter te worden, maar om beter te worden, had ze een doel nodig. “Om te blijven eten had ik een doel nodig en hardlopen kon ik alleen als ik genoeg at.” Het lukte Marjolein om genoeg aan te komen en in 2016 liep ze haar eerste marathon. “Het leukste evenement was mijn eerste marathon in Amsterdam, die ik in een tijd van 3.45 uur heb gelopen. Wat is dat een fantastisch gevoel om over de finish te komen. De Runnersworldloop in 2017 was ook fantastisch. Daar ben ik eerste geworden op de 10 km met een tijd van 42.28 minuten.”
Marjolein heeft inmiddels twee marathons gelopen, maar haar lichaam heeft het nog steeds zwaar te verduren door haar eetstoornis. “Het zal altijd een gevecht blijven. Ik ben niet genezen van mijn stoornis en ik moet altijd alert zijn voor triggers. Als ik pijn heb en dus niet kan hardlopen, triggert het mij om te stoppen met vechten tegen de eetstoornis. Als stok achter de deur blijf ik me dus vooral inschrijven voor wedstrijden. Ik weet dat ik voor een goede prestatie tijdens een wedstrijd goed voor mezelf moet zorgen en dus de juiste voeding binnen moet krijgen.”
Door het lopen zorgt Marjolein dat ze dus blijft vechten tegen haar eetstoornis. “Natuurlijk heb ik nog steeds mijn slechte dagen en baal nog steeds van alles. Ik word soms gek van al die pijntjes in mijn lichaam en blessures die ik sneller heb dan een ander. Mijn lichaam heeft nou eenmaal veel klappen gehad en blijvende schade, maar ik weet nu, dat als ik niet eet, ik ook niet herstel en ik dan ook geen snelle tijden neer kan zetten. Ik weet niet of ik zo ver zou zijn gekomen als ik niet was gaan hardlopen.”
Marjolein rent gemiddeld tussen de 50 à 60 km per week. “Op de dinsdag en donderdag zijn het vaak kortere intervallen, op de zaterdag de iets langere blokken en op de zondag een langere duurloop. Op 18 augustus doe ik weer mee aan de Runnersworldloop op de 10 km. Ik ga geen tijd noemen die ik graag wil lopen, want ik heb niet gericht kunnen trainen. Het is afwachten hoe mijn lichaam reageert.”
