Tijdens een wedstrijd loop je je snelste tijd ooit, maar probeer dat maar eens tijdens een training. Natuurlijk spelen veel verschillende factoren mee: je motivatie is hoger, het publiek moedigt je aan, je hebt goed van tevoren gegeten en ga zo maar door.
Onderzoekers van de Universiteit van Essex (Marco Konings) deden een test met wielrenners. De renners moesten eerst een individuele tijdrit van 4 kilometer rijden en vervolgens tegen een virtuele concurrent dezelfde afstand afleggen. Je raad je het al, ze waren sneller wanneer ze tegen de virtuele concurrent moesten fietsen.
De onderzoekers concludeerde uit de resultaten dat door “de aanwezigheid van een concurrerende tegenstander deelnemers in staat zijn om een grotere mate van hun fysiologische capaciteit te gebruiken,” en bereid zijn om een “hogere perifere vermoeidheid te tolereren.”
Er is daarnaast bewijs dat hard aanhoudende lichaamsbeweging metabolieten (met name lactaat, waterstofionen en ATP) genereert in de spieren die een signaal terug naar de hersenen stuurt die worden geïnterpreteerd als pijn. Dus als je bereid bent om die pijn een beetje langer te negeren, kan je waarschijnlijk beter presteren.
Met andere woorden, “we lopen beter in de wedstrijd, want we zijn bereid meer spierpijn te tolereren” is waarschijnlijk niet de volledige verklaring van de magie van het racen. Maar het kan een handige herinnering zijn dat trainingen en wedstrijden niet hetzelfde zijn.
Maar ik vraag me af, zou het beter zijn om meer van die reserves te gebruiken tijdens training of is het beter om dit voornamelijk tijdens een echte wedstrijd te gebruiken? Als hardloper zou ik denken dat het laatste verstandiger lijkt, maar wat denk jij?
Bron: Runnersworld.com
