Ergens in mei van dit jaar. Een fantastisch heterogene loopgroep start aan hun wekelijkse avondloopje. Het is warm, niet zomaar warm, best wel heet. Sommigen gaan voor de 15 km, anderen hopen op 10 km en een groot deel van de groep heeft net hun start-to-runschema afgerond en onderhouden hun 5 km. Na een klein kwartiertje is de groep al danig uit elkaar getrokken, maar dat deert niet want we weten dat we na onze training allemaal terug samenkomen op de parking.
Maar niet die dag… Die dag kwam 1 van onze loopmaatjes niet aan.
En neen, hij was niet de oudste van de groep. Verre van, deze veertiger haalt de gemiddelde leeftijd van onze loopbende zelfs naar beneden.
En neen, hij was niet de zwaarste van de groep. Geen sprinkhaan, maar hij was onlangs wat kilo’s afgevallen en vulde zijn looptraining sinds enkele maanden aan met crossfitting.
En neen, hij was niet aan het overdrijven in snelheid of afstand. Deze papa liep gewoon een gezellige run samen met zijn kinderen.
En toch hield zijn hart op met kloppen en zakte hij in elkaar. Ieder van ons wachtte bang af toen de ambulance hem naar het ziekenhuis bracht. De volgende dagen werden een rollercoaster van medische termen: spoedoperatie, stents, kunstmatige coma, mogelijk hersenletsel… Nog nooit hebben we zo hard voor iemand gesupporterd.
Hij heeft het gehaald. Niet een beetje, maar voor de volle 100 procent. Volgens de dokters mag hij zelfs na een tijdje terug beginnen lopen. Wij hebben als loopgroep het gigantische geluk gehad dat dit goed afliep en toch zet het je aan het denken…
Ongeacht de afloop, vind ik het belangrijk dat iedereen blijft genieten van het hardlopen. Laat dit verhaal je geen angst geven. Stoppen met lopen zou deze hartaanval niet vermeden hebben. Integendeel, doordat hij omringd was door mensen die exact wisten wat ze moesten doen en accuraat reageerden, is het niet ondenkbaar dat net deze training zijn leven redde.
In deze hectische tijden is even niet bereikbaar zijn een zaligheid, maar vanaf nu proberen we ervoor te zorgen dat minstens 1 iemand een gsm bij zich heeft om, indien nodig, de hulpdiensten te verwittigen. Bij reanimatie telt immers iedere seconde. Zelfs als je even aan alle drukte wil ontsnappen en er alleen op uittrekt, is het verstandig om het thuisfront even te verwittigen of je trouwste fan je te laten volgen op Strava of een andere app.
Na dergelijke emotionele gebeurtenis klinkt de roep voor het volgen van reanimatiecursussen of het verplicht screenen alsmaar luider. Wij hadden het geluk dat een ervaren spoedverpleegkundige deel uitmaakt van ons loopteam. De juiste dame op de juiste plaats. Zij beseft als geen ander dat in dergelijke stresstoestanden niet iedereen even vlot aan het reanimeren slaat, zelfs al heb je jaarlijks een opfriscursus gevolgd. Voorkomen is in dat geval beter dan genezen en misschien is het geen slechte gewoonte om jaarlijks eens een medische check-up aan te vragen. De belangrijkste boodschap blijft om naar je lichaam te luisteren en bepaalde signalen niet te negeren.
Dit voorval heeft ons als loopgroep alvast dichter bij elkaar gebracht. We hebben samen gehuild, getroost en, gelukkig in ons geval, opgelucht ademgehaald en gelachen. Meer dan ooit voelen we ons een loopfamilie en daar kan je alleen maar dankbaar voor zijn.
