Als ervaren loper geef ik af en toe wel eens goede raad aan beginners. Moeilijker wordt het als je zelf iets door schade en schande geleerd hebt. Een mens deelt nu eenmaal niet graag zijn miskleunen. Maar kijk, als ik hiermee anderen kan helpen om niet dezelfde stommiteit te begaan…
Het is al meer dan 15 jaar geleden dat ik voor de eerste keer op zoek ging naar hardloopschoenen. Hoewel het de normaalste zaak ter wereld is om bijvoorbeeld je fiets in een fietsenwinkel te kopen, kwam het niet onmiddellijk bij me op om naar een sportwinkel te gaan. Nee, een speelgoedwinkel waar ze in een ver verleden een afdeling kleding, schoeisel en sportartikelen aangebouwd hadden, zou wel volstaan. Deskundig advies? Neen, niet nodig, het ging toch maar om hardloopschoenen, nietwaar? Dus even checken bij mijn maat en schitterend toch, een mooi paar zwarte schoenen voor een spotprijsje: ideaal!
Daar loop je dan enkele (!) jaren mee (want toen dacht ik nog dat loopschoenen onverslijtbaar waren) tot je plots gespecialiseerde winkels met loopadvies ontdekt. Een nieuwe wereld ging voor me open. De eerste vraag die ze me daar stelden was: ‘Mevrouw, van wie zijn die oude loopschoenen?’ (want ik was dan wel zo slim geweest om mijn versleten paar mee te nemen). ‘Euh… van mij.’ (leek me behoorlijk vanzelfsprekend) waarop die gast mij met een uitgestreken gezicht vroeg waarom ik op kinderschoenen rondrende… Ik wil niet weten hoe ik al die jaren met een demping voor maximum 30 kg mijn gewrichten gefolterd heb, maar kijk, de wijsheid komt met de jaren en het was hoog tijd voor échte loopschoenen.
Eerst werd mijn maat genomen en wat bleek? Mijn bescheiden 38 promoveerde spontaan naar een 40,5. Daarna met blote voeten even hollen op de loopband terwijl een camera elke beweging registreerde. Toch even schrikken als je enkele minuten later je enkels verdachte doorzakkingen ziet maken op het scherm. Het verdict was dan ook overpronatie en dus werd een aangepaste schoen gezocht die mijn gestel wat rechter zou zetten. Uiteindelijk werden er 3 paar schoenen voor mijn neus gezet met de vriendelijke, doch kordate mededeling: ‘Het zal 1 van deze 3 worden, iets anders kunnen we u niet aanbieden.’ Op dat moment heb ik weinig subtiel rondgekeken naar de tientallen modellen die uitgesteld stonden en waagde ik een poging om even te informeren of die toffe zwarte loopschoenen op het rek achter mij geen optie waren. Hun antwoord was formeel: ‘Mevrouw, de kleur maakt niet uit, we moeten ervoor zorgen dat u comfortabel loopt en vooral dat u dat binnen 30 jaar nog steeds kan doen.’ Dus heb ik braafjes iets knalgeel, fluoroze en een onduidelijke combinatie van paars en mintgroen aangedaan en kreeg ik de mogelijkheid om ze allemaal even in te lopen. Raar eigenlijk, bij de aankoop van een nieuwe auto schreeuw ik moord en brand om een testrit te eisen, maar mijn nieuwe hardloopschoenen uitproberen, was blijkbaar nog niet in mijn brein opgekomen. Ten slotte het uitverkoren paar nog even checken op de loopband en deze opname leek wel een voor-en-na-reclametruc: een mooie rechte lijn tussen de verschillende aanhechtingspunten van mijn beenspieren.
Uiteindelijk ben ik huiswaarts gekeerd met spuuglelijke en niet de meest goedkope schoenen die me wel machtig veel zalige en blessurevrije kilometers bezorgd hebben.
