Tour Monte Rosa, Zermatt – St Jacques – The End

Foto: Andy Astfalck

Tour Monte Rosa, Zermatt – St Jacques – The End

“Het laatste uur lijkt voor mij een eeuwigheid te duren. De pijn is hevig aanwezig en het terrein technisch. Elke stap en elke kniebuiging voelt als een messteek.”

Met een team van 4 personen loopt Manon Schutter de Tour de Monte Rosa: een tocht van maar liefst 170 kilometer en 11.000 hoogtemeters in 6 dagen door de Zwitserse en Italiaanse Alpen. In een serie van 7 verhalen neemt Manon je mee in haar onvergetelijke ervaringen.

Deel 1: De voorbereiding
Deel 2: Het begin
Deel 3: St Jacques – Alagna
Deel 4: Alagna – Macagnana
Deel 5: Macagnana – Saas Fee – Europahut
Deel 6: Europahut – Zermatt
Deel 7: Zermatt – St Jacques – The End

Manon heeft haar blogs ook ingesproken. Luisteren kan hier via soundcloud.

Aan het eind van vandaag zullen we proosten op een geslaagd avontuur, in het dorpje St Jacques waar we zes dagen geleden zijn vertrokken. Hoe de weg daarheen ons zal vergaan, blijft nog even de vraag…

Tijdens het ontbijt bespreken we of we zullen proosten met prosecco, wijn of Aperol Spritz. Dat laatste dronken we de dag voor vertrek, toen we nog niet wisten wat ons precies te wachten stond en geen idee hadden van de zware momenten die we mee zouden maken. Vol verwachting, met spanning, uitkijkend naar het avontuur.

Het gevoel vandaag is dubbel. Aan het eind van vandaag is het voorbij, de pijn, het lijden, maar ook het avontuur en de ervaring die we als team delen. “Wil ik echt dat dit tot een einde komt?”

Wil je dit blog beluisteren?

Klik op de afspeelknop hieronder. Ingesproken door de auteur Manon Schutter.

Geen wolkje aan de lucht

Het is een zonnige ochtend. Geen wolkje aan de lucht. Laat dit een voorbode zijn voor hoe deze dag zal verlopen. De ochtend lucht is fris maar je voelt dat het niet lang zal duren voordat de zon deze opwarmt. Het is een prettig idee dat we ons over het weer in ieder geval geen zorgen hoeven te maken.

Het belooft een lange dag te worden met 33 kilometer en weer veel hoogtemeters. Vandaag bereiken we een hoogtepunt, figuurlijk maar ook letterlijk aangezien we naar 3.400 meter zullen stijgen, waar we een gletsjer over zullen steken.

Bij het uitchecken vanochtend was het ons al opgevallen dat Karen onze namen verkeerd had gespeld op het incheckformulier.

We verwachten op deze hoogtes niet veel bevoorradingsplekken tegen te komen. Stromende riviertjes zijn vast ook niet te vinden op een gletsjer. Dus we kopen wat extra eten en drinken in de supermarkt die net zijn deuren heeft geopend.

Volgens de kaarten, ligt het eerste restaurant dat we tegen zullen komen op 3300 meter hoogte, 1700 meter hoger dan waar we ons nu bevinden. Nils denkt dat we ongeveer vier uur over deze eerste klim zullen doen. Christof zegt dat hij verwacht dat het meer richting de zes uur zal gaan. “We zijn nu langzamer, omdat we vermoeid zijn en het terrein op die hoogte zal technisch zijn”, legt hij uit.

Anderhalve liter drank is misschien niet voldoende voor zes uur, maar meer lukt mij niet in mijn rugzak mee te krijgen. Ik besluit zuinig aan te doen en maak me er niet al te druk om. Het is ten slotte onze laatste dag.
Met een zwaardere rugzak dan normaal, vangen we onze eerste beklimming aan. Nog steeds is klimmen niet mijn sterkste punt. Ik kijk dan ook op tegen deze lange en stijle beklimming maar ik probeer zo min mogelijk te denken – aan de pijn, vermoeidheid, de afstand, de hoogtemeters – Zolang ik blijf bewegen, komen we vanzelf boven. De tijd maakt vandaag niets uit. Zolang we vannacht maar in ons hotelbed in Italië slapen.

Ik ben niet de enige die het zwaar heeft. Wanneer Nils en ik halverwege de beklimming stoppen en omkijken zien we dat Christof en Karen ver achter ons zijn.
Zodra ze dichter bijkomen valt het ons op dat Karen geen rugzak meer draagt. Christof heeft Karen’s rugzak, niet geheel met haar instemming, overgenomen. Het was nodig. Karen ziet bleek en voelt zich duidelijk niet goed. Ze vertelt dat ze er al een paar dagen mee kampt maar het nu pas kan toegeven aan ons en zichzelf.

Bij het uitchecken vanochtend was het ons al opgevallen dat Karen bij aankomst de avond ervoor onze namen verkeerd had gespeld op het incheckformulier. Dit kon alleen maar extreme vermoeidheid zijn, bedachten we. Je kunt wel stellen dat we bezorgd zijn, maar niemand zegt er verder iets over. Het kan niets veranderen aan het feit dat we vandaag de berg over moeten terug naar Italië. (Na thuiskomst is gebleken dat Karen een groot ijzertekort had opgelopen en zich daardoor zo vermoeid voelde).

Hier in dit uitgestrekte imposante landschap, voel ik mij vrij, in mijn kracht en nietig tegelijkertijd.

Genieten van het moment

Ondanks de vermoeidheid, voelt deze dag lichter. Het is de laatste dag en het lijkt of de spanning van ons avontuur van me afgegleden is. Geen onzekerheid meer. Ik wéét dat we vandaag de eindstreep halen. Dat geeft het geheel een ontspannen, ongedwongen sfeer. Ik merk dat we dit allemaal zo voelen.

We nemen de tijd om te genieten van de omgeving, de reis, het lopen. We nemen ook de tijd tijdens onze breaks om te eten, te drinken. Nils leest zelfs even de krant op zijn telefoon zittend op een rots in de zon. Alles gaat om zijn gemak vandaag.
We lijken zo net vier vrienden op vakantie, bedenk ik me. En eigenlijk zijn we dat natuurlijk ook, of zijn we dat in ieder geval geworden gedurende de afgelopen dagen. Vier gewone vrienden, met een wat ongewone vakantiebesteding.

We vervolgen onze route en Christof, als echte berggids, vertelt ons meer over de omgeving en de namen van de toppen die we zien. Ik luister, maar sla de Duits-klinkende namen niet op. Het is prachtig om de bergen te zien, maar het gaat me niet om wat ik zie. Het gaat mij om hoe ik mij voel. Hier in dit uitgestrekte imposante landschap, voel ik mij vrij, in mijn kracht en nietig tegelijkertijd.

Ik voel me goed maar ben nog wel zenuwachtig voor de hoogtes. Boven de 2400 meter heb ik al het tekort aan zuurstof ervaren. Nu komen we boven de 3000 meter en ik heb geen idee hoe mijn lichaam daarop zal reageren. Maar we stappen door en door. Blijf in het moment!

Het is hier en daar lastig om het pad te volgen. Des te hoger we komen des te meer de route wordt bedekt met sneeuw en daarmee ook de markering. Met behulp van de kaarten op onze horloges weten we hier en daar het pad weer te vinden. Verder kiezen we punten op de horizon ter oriëntatie.

Midden op de dag, wanneer de zon op z’n hoogst staat aan de helder blauwe hemel, aanschouwen wij de gehele omvang van het gebied. We kunnen kilometers ver zien. Het is een overweldigend gezicht. Er is verder niemand hier. We genieten van de stilte. Het enige geluid komt van onze voetstappen en het stromende water dat nu onder het ijs onder onze voeten doorstroomt. Wat dat betreft is het misschien niet het meest ideale moment om een gletsjer over te steken.

Aangezien de route markering niet meer zichtbaar is en we niet weten wat er zich precies onder onze voeten bevindt, blijven we dicht bij de piste en de skilift. Dit lijkt ons het meest veilig. We spotten een restaurant op de top van de berg en richten ons daarop. Daar kunnen we ook drinken halen. Wat hard nodig is aangezien ik al ruim een uur zonder water zit. Het restaurant op 3300 meter hoogte waar we eerder op hadden gerekend, bleek bij aankomst namelijk dicht te zijn.

We kunnen nog lachen

Rond een uur of twee in de middag, nemen we plaats op het terras op de Italiaanse grens. Dit houdt in dat we halverwege zijn. Goed voor het moraal! De mannen lopen naar binnen om onze lunch te bestellen, soep en sandwiches. Bij terugkomst melden ze dat we net te laat zijn en de keuken dicht is. Dat meen je niet?! Schreeuwen Karen en ik het uit. Ze laten ons even begaan om onze teleurstelling te verwerken, totdat we stil worden en de mannen ons lachend aankijken… Terwijl ons eten voor ons neer wordt gezet. Blijkbaar hebben ze ondanks alle vermoeidheid niet hun humor verloren.

Een beetje nerveus begin ik te eten. De afgelopen dagen ging het goed met het avondeten, maar toen zat ik niet op deze hoogte. De soep blijkt een goed idee. Het is makkelijk verteerbaar, en de zoute vloeistof hydrateert ook direct goed. De sandwich neem ik in mijn rugzak mee voor later.

Voordat we vertrekken vullen we onze flessen met water uit de kraan in het toilet. De borden met de teksten ‘niet drinkbaar’ boven de kraan, negeren we. Christof, de meest ervaren mountaineer in ons midden, zegt dat hij dit altijd doet en er nog nooit ziek van is geworden. Wij vertrouwen hem op z’n woord. Al wacht ik wel even met drinken tot ongeveer een half uur nadat ik Christof zijn eerste slok heb zien nemen. “En als we toch ziek worden… Dan maakt het ook niet uit. Het is ten slotte onze laatste dag”, zeggen we tegen elkaar.

Elke stap en elke kniebuiging voelt als een messteek.

Het hoogtepunt

We dalen af en het landschap verandert snel. Waar we net nog in de sneeuw liepen, lijkt het nu wel op een maanlandschap met grijs gruis en stenen.
Christof en ik lopen naast elkaar. We lopen lekker door en zijn druk in gesprek waardoor ik bijna niet opmerk dat we weer aan het klimmen zijn. Voordat ik er erg in heb, bevinden we ons op het hoogtepunt van onze trip, 3400 meter. Ik verbaas mij erover hoe goed ik mij voel op deze hoogte. “Zal ik dan eindelijk geacclimatiseerd zijn?” Ik begin nu pas de impact van de hoogteziekte te begrijpen. Waar ik eerder amper wandelend vooruit kwam, loop ik nu lichtvoetig omhoog zonder ook maar buiten adem te raken. “Wat een verschil!”

Het is te merken dat het einde in zicht is. De sfeer is uitgelaten. Christof en Nils dagen elkaar uit op de technische afdalingen. Ik heb zin om mee te doen, maar helaas doet mijn knie tijdens de afdaling te veel pijn. Zo goed en kwaad als het gaat, steunend op mijn stokken, kom ik naar beneden. “Even doorbijten”, denk ik. We zijn er bijna…

Het laatste uur lijkt voor mij een eeuwigheid te duren. De pijn is hevig aanwezig en het terrein technisch. Elke stap en elke kniebuiging voelt als een messteek. Ik probeer mijn linkerknie zoveel mogelijk te ontzien. Wanneer we eindelijk bij de vlakke asfalt weg aankomen, kan ik mijn geluk niet op. Hoe zeer ik ook van de afwisselende en avontuurlijke trails houd, de monotone recht-toe-recht-aan looppassen die ik nu op het asfalt kan maken, zijn een zeer welkome afwisseling.

De finish in zicht

Het is nu niet ver meer en we hebben de pas er goed in. Ik heb het idee dat we onze eindsprint wellicht iets te snel hebben ingezet, maar we geven nu niet meer op.

In de verte horen we muziek. Het klinkt als een live band optreden. Als we dichterbij komen, horen we ook het geluid van mensen praten, lachen, feesten. Het geluid wordt steeds sterker. We komen dichterbij. Dan zien we zowaar tenten. Ik weet niet wat ze verkopen in deze tenten, maar in mijn gedachten zijn het de sponsors van onze race met energiepen, gels en andere hardloop items die je normaal gesproken vindt op race expo’s.

Even lijkt het erop alsof al deze mensen hier zijn gekomen om ons te zien finishen. Maar het wordt snel duidelijk dat dat een illusie is. Niemand klapt voor ons. Ze lijken ons niet eens op te merken. Met moeite komen we door de menigte heen. Maar het maakt niets uit. Dit is onze finish. Dit was ons avontuur, onze ‘wedstrijd’. Een wedstrijd tegen de elementen, tegen onszelf, tegen de grenzen van ons mentale en fysieke kunnen en wij weten dat we winnaars zijn! En alsof het zo had moeten zijn, zien we aan het eind van het pad een soort ‘finish’ boog. De boog representeert de ingang van het parkeerterrein, maar voor ons staat de boog voor zoveel meer…

Zes dagen hebben we elke minuut van elke dag met elkaar besteed, waarin we euforische hoogtepunten en diepe dalen hebben ervaren. We hebben elkaar gesteund, op elkaar vertrouwd en elkaar geholpen. We hebben gelachen en gehuild. We zijn vrienden geworden. De reis is ten einde, maar het gevoel voor avontuur is alleen maar opgelaaid en de vriendschappen zijn pas net begonnen.

4 reacties

  • Redactie ProRun

    Wauw Manon! Wat een avontuur. Diepe buiging voor jou en je mede-avonturiers. Heel mooi hoe je ons hebt meegenomen de afgelopen weken.

  • Karin Verheijden

    Super super super gedaan. Gefeliciteerd allemaal.

  • Karin Verheijden

    Klasse gedaan. Bedankt dat je ons meegenomen hebt on jullie avonturen.

  • RunHanRun.nl

    Dank voor het beschrijven en omschrijven van dit geweldige avontuur.
    Heb het met plezier gelezen, en voelde regelmatig met je mee. Heel prettig geschreven ook.
    Top!
    -Han

Reacties zijn gesloten.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer