Tour Monte Rosa, Macagnana – Saas Fee – Europahut (deel 5)

Foto: Andy Astfalck

Tour Monte Rosa, Macagnana – Saas Fee – Europahut (deel 5)

“Met de dag word ik zwakker. Fysiek, maar waar ik normaal gesproken echter mentaal niet te breken ben, lijken er nu toch kleine scheurtjes te ontstaan.” Het is dag 4 van Manons avontuur.

Met een team van 4 personen loopt Manon Schutter de Tour de Monte Rosa: een tocht van maar liefst 170 kilometer en 11.000 hoogtemeters in 6 dagen door de Zwitserse en Italiaanse Alpen. In een serie van 7 verhalen neemt Manon je mee in haar onvergetelijke ervaringen.

Deel 1: De voorbereiding
Deel 2: Het begin
Deel 3: St Jacques – Alagna
Deel 4: Alagna – Macagnana
Deel 5: Macagnana – Saas Fee – Europahut
Deel 6: Europahut – Zermatt
Deel 7: Zermatt – St Jacques – The End

Manon heeft haar blogs ook ingesproken. Luisteren kan hier via soundcloud.

Met de dag word ik zwakker. Fysiek, maar waar ik normaal gesproken echter mentaal niet te breken ben, lijken er nu toch kleine scheurtjes te ontstaan.

De ‘rustdag’ van onze derde etappe – twintig kilometer lang afdalen van 3000m tot 1700m naar Saas Fee – heeft helaas niet veel rust geboden. Ik voel mij niet uitgerust noch energiek. Vermoeidheid is te verwachten na zoveel dagen, kilometers en hoogtemeters, maar ik vind het lastig te bevatten waarom ik niet eet of slaap. Het slaap- en voedingstekort baren mij zorgen.

Wil je dit blog beluisteren?

Klik op de afspeelknop hieronder. Ingesproken door de auteur Manon Schutter.

Mijn maag lijkt niets te willen of kunnen verteren. Bij het avondeten zit ik (te) snel vol en bij het ontbijt gaat het niet veel beter. Na een paar happen word ik misselijk en niet veel later begin ik te rillen alsof ik weer in m’n korte broek, t-shirts en dun windjasje zonder handschoenen in de sneeuw sta op 3000m hoogte. Ook al sta ik deze vierde ochtend van onze trip, voor ons hotel in Saas Fee met twintig graden in de zon.

Koffie sla ik deze ochtend over, als blijkt dat al mijn symptomen met hoogteziekte te maken kunnen hebben. De cafeïne in de koffie verhoogt de hartslag wat hoogteziekte kan verergeren. Snelle simpele suikers blijken de oplossing om toch iets binnen te kunnen krijgen. Cola, omdat het cafeïne bevat, is geen goed idee en daarom schakel ik over op ice tea. Gedurende de dag houd ik mij aan een dieet van makkelijk verteerbare winegums en M&M’s. Later kom ik erachter dat dit dieet juist geadviseerd wordt bij hoogteziekte; goede hydratatie en veel eenvoudige koolhydraten.

Het eerste uur telt niet

Deze ochtend voel ik mij enigszins verslagen. Maar het besef dat op deze vierde dag het ergste voorbij zou moeten zijn en mijn lichaam is begonnen met acclimatiseren, geeft hoop. Overigens zijn we nu halverwege en ik zou niet weten hoe ik anders thuis zou moeten komen.

“Het eerste uur telt niet” is de regel als we in de ochtend beginnen te lopen. Hoe we ons ook voelen, pas na een uur kunnen we beslissen of er maatregelen getroffen moeten worden. Het eerste uur is zwaar, ik heb het koud en voel me zwak. Ik beweeg mij voort in een soort trance met mijn blik op de grond. De ene voet voor de andere. Opgeven is geen optie. Zolang ik mij niet erger ga voelen, houd ik dit vol.
Na een uur voel ik mij zowaar toch wat beter. Ik ben begonnen hard te lopen. Mijn blik richt zich langzaamaan op, en ik krijg steeds meer mee van de omgeving.

Ik sla de taart over. Des te langer we zitten, des te beroerder ik mij weer begin te voelen.

Het is een prachtige zonnige dag en het landschap is fantastisch. Kronkelende single tracks langs afgronden met prachtige vergezichten. We zien het hele massief om ons heen en Christof weet alle pieken bij naam te noemen. De trail is af en toe zeer technisch, wat een fijne afleiding is. Mijn energie keert terug en dat voelt goed. Het verrast me hoe snel lichaam en geest zich aan kunnen passen. Het ene moment bevind ik mij in een diep dal en lijk ik er niet meer uit te kunnen klimmen. Niet veel later loop ik op de toppen van mijn kunnen en voel ik mij onverslaanbaar. Een fijne beloning voor doorzettingsvermogen.

Halverwege de dag nemen we een lunchpauze op een terras langs onze route. Op deze heerlijke zomerse dag, zijn we niet de enige. Families, mannen, vrouwen en kinderen in korte broeken en t-shirts. Ze bestellen ijsjes en verfrissende drankjes en genieten zichtbaar van de felle middagzon.

Wij gaan ook zitten aan een tafel in de zon en bestellen wat te drinken. Ik eet mijn broodje dat ik heb meegenomen van het ontbijt. Wanneer ik mijn broodje op heb, komt Christof aanlopen met taart. Ik ben een echte zoetekauw maar op dit moment is mijn honger mij helaas alweer vergaan.
Ik sla de taart over. Des te langer we zitten, des te beroerder ik mij weer begin te voelen. “Daar gaan we weer”, bedenk ik mij.

Door het gebrek aan energie, weet de zon mij niet op te warmen en ik begin weer te rillen ondanks het donsjack dat ik aan heb. Tijd om te gaan. Het tafereel van vanochtend herhaalt zich en ik kan alleen maar hopen dat ik mij na een uur lopen weer beter zal voelen… “het eerste uur telt niet”, fluister ik mijzelf toe.

Niet te stoppen

Zo goed en kwaad als het gaat, komen we na ongeveer twee uur aan op de top van de berg op 2.600m hoogte. We zijn hemelsbreed slechts een paar kilometer van onze berghut verwijderd, wanneer we een stopbord zien staan. Vanwege een aardverschuiving is het pad onbegaanbaar geworden. Na wat beraad en zoeken naar alternatieve routes, moeten we ons erin berusten dat onze enige optie is terug te keren naar het dal en een nieuwe overnachtingsplaats te zoeken.

Anderhalf uur later staan we in een klein dorpje Gasenried, terug onderaan de berg. Voordat we een overnachtingsplaats gaan zoeken, vinden we dat we wel een drankje op het terras hebben verdiend. De mannen nemen een biertje. Ik lust er ook wel een maar gezien mijn hoogteziekte kies ik voor een alcoholvrije variant en Karen die zich ook steeds minder fit begint te voelen, houdt het bij frisdrank. Nadat we iets bijgekomen zijn van de 33 kilometer en 2000 hoogtemeters die we deze dag hebben afgelegd, besluiten we op zoek te gaan naar een hotel. We pakken onze spullen en lopen door de dorpsstraat. We zien direct een hotel, maar zodra we bij de voordeur komen, stuitten we op een dichte deur. Het hotel blijkt gesloten.

We lopen verder, maar komen niets meer tegen. Online vinden we ook geen mogelijkheden in de buurt. Het idee om nog 10 tot 20 km te moeten lopen vandaag, spreekt ons allerminst aan. Gelukkig is Andy, de ASICS fotograaf, onze reddende engel. Hij heeft de hele dag op ons gewacht bij de Europahut waar we eigenlijk zouden overnachten, zodat hij daar nog wat foto’s van ons had kunnen maken. Speciaal voor ons is hij nu de berg af gekomen om ons vervolgens met zijn auto naar een hotel in de buurt te brengen. Wij zijn hem ontzettend dankbaar.

Laat in de avond en zichtbaar vermoeid komen we aan in ons hotel. Na de sleutel te hebben ontvangen van de receptie, gaan we naar onze kamer om vervolgens te douchen en direct naar bed te gaan. Het is een lange dag geweest.

Lees volgende week verder.

1 reactie

  • Toine Branbergen

    Super stoer, mooi avontuur!

Reacties zijn gesloten.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer