Tour Monte Rosa, Europahut – Zermatt (deel 6)

Foto: Andy Astfalck

Tour Monte Rosa, Europahut – Zermatt (deel 6)

“Wanneer ik m’n sokken uitdoe zie, voel en ruik ik dat het mis is. Dit is niet de standaard zweetgeur van voeten in hardloopschoenen die al dagen niet gelucht zijn.” Het is de 5e dag van Manons avontuur in de Zwitserse Alpen.

Met een team van 4 personen loopt Manon Schutter de Tour de Monte Rosa: een tocht van maar liefst 170 kilometer en 11.000 hoogtemeters in 6 dagen door de Zwitserse en Italiaanse Alpen. In een serie van 7 verhalen neemt Manon je mee in haar onvergetelijke ervaringen.

Deel 1: De voorbereiding
Deel 2: Het begin
Deel 3: St Jacques – Alagna
Deel 4: Alagna – Macagnana
Deel 5: Macagnana – Saas Fee – Europahut
Deel 6: Europahut – Zermatt
Deel 7: Zermatt – St Jacques – The End

Manon heeft haar blogs ook ingesproken. Luisteren kan hier via soundcloud.

Wanneer ik m’n sokken uitdoe zie, voel en ruik ik dat het mis is. Dit is niet de standaard zweetgeur van voeten in hardloopschoenen die al dagen niet gelucht zijn. De pijnlijke huid rond mijn grote teennagels is opgezwollen en rood. Zodra ik mijn nagelbed met het scherpe uiteinde van een speld doorprik, sijpelt de vloeistof eruit. Stinkend, en niet helder zoals het wel hoort te zijn. Ik ben bang voor een infectie en besluit, met enige tegenzin, een afspraak te maken met de dokter in Zermatt, wat betekent dat ik de vijfde etappe zal missen.

Wil je dit blog beluisteren?

Klik op de afspeelknop hieronder. Ingesproken door de auteur Manon Schutter.

De levenslessen van een ultra

Ik heb een moment voor mezelf nodig om de teleurstelling te verwerken. Ik sta op het balkon en kijk naar de bergen voor me. Enerzijds voel ik mij zielsgelukkig om hier te zijn en dit avontuur mee te maken. Anderzijds ben ik uitgeput en verdrietig. Fysiek en emotioneel zit ik er doorheen. En gek genoeg zijn het juist deze momenten die dit soort avonturen zo mooi maken. Een ontdekkingsreis naar mijzelf. Erachter komen waar ik lichamelijk en geestelijk toe in staat ben. Hoe ik omga met tegenslag. Ik realiseer mij dat dit geen moment is van ‘opgeven’ of ‘zwakte’. Het zou misschien wel makkelijker zijn om door te lopen, maar het verstand wint het van de ego. Dit is het moment om mezelf te bewijzen dat ik de moeilijke beslissing kan maken en voor mezelf opkom. Dit zijn de levenslessen van ultra lopen.

Ik loop terug het appartement in maar het appartement is leeg. Direct word ik geconfronteerd met de beslissing die ik zojuist heb genomen. Hier sta ik dan alleen, terwijl zij met z’n drieën verder gaan.

Geen weg meer terug

Ik loop op blote voeten de ontbijtzaal in. Twee pleisters om mijn grote tenen om de rest van de gasten niet hun eetlust te ontnemen. Nils, Christof en Karen zie ik in een hoek van de ontbijtzaal zitten. Ik sluit aan en stel ze op de hoogte van mijn beslissing. Hardop uitgesproken, is er geen weg meer terug.

Bij het verlaten van het hotel vraagt de dame bij de receptie aan Karen of het vandaag beter met haar gaat. Een verrassende vraag aangezien we haar gisteravond niet hebben verteld hoe beroerd we ons voelden. Waarschijnlijk spraken onze gezichten boekdelen.

Alle vier beginnen we nu de impact te voelen van deze lange reis. Karen is misselijk en heeft nu ook moeite met eten. Nils heeft last van zijn verzwikte enkel die nu opgezwollen is. Christof is er het nog het best aan toe al heeft hij deze nacht niet kunnen slapen vanwege een migraine aanval.
Zelfs met de beste voorbereiding blijft zo’n reis onvoorspelbaar en tegelijkertijd is dat juist wat het avontuur zo aantrekkelijk maakt.

Vanwege de onverwachte omleiding van de vorige dag, nemen we nu de trein terug naar onze route. Bij de eerste halte stappen Christof, Nils en Karen uit. Ik kan niet ontkennen dat ik twijfels voel. “Zal ik toch mee?” Terwijl de deuren achter hen sluiten, blijf ik bewegingloos zitten en staar ik naar beneden naar de rugzak in mijn schoot. Ik heb moeite mijn tranen te bedwingen, maar stel mijzelf gerust, wetende dat dit de juiste beslissing is.

Bij de huisarts

Vanuit de wachtkamer word ik geroepen. Ik mag doorlopen naar het kantoor van de huisarts, maar de huisarts zie ik niet. Hij zal er zo aankomen wordt mij verteld. Ik zit aan zijn bureau. Mijn hoofd voelt zwaar, mijn mond droog en mijn lijf vermoeid. Ik drink een halve liter water en bedenk dat ik wel wat suiker kan gebruiken, maar mijn m&m’s en winegums heb ik aan Karen gegeven vanochtend. Zij kan de energie onderweg beter gebruiken, maar om te voorkomen dat ik flauw ga vallen, waren ze voor mij nu ook wel fijn geweest.

Ik verwacht dat de huisarts een naald door mijn grote teennagels gaat prikken en daar word ik aardig zenuwachtig van. Ik val van nature snel flauw dus verwacht dat dat nu ook wel zal gaan gebeuren.

Wanneer de arts eindelijk arriveert, lig ik met mijn hoofd op zijn bureau te slapen. Ik schrik wakker en vertel hem vervolgens over ons avontuur en wat er aan de hand is. Mijn schoenen had ik al uitgedaan en ik toon de arts mijn pijnlijke tenen. De diagnose is snel gemaakt. Het vocht zit om de teennagel heen, dus de teennagels hoeven niet doorgeprikt te worden. Dat is een opluchting, al vraag ik mij tegelijkertijd af wat hij er dan wel aan kan doen.

De huisarts legt uit dat met elke stap de tenen contact maken met de schoen. Nu de huid al geïrriteerd is, zal ik elke stap dus voelen en elke stap het probleem verergeren. Hij adviseert mij om twee weken rust te nemen… Maar dat, leg ik hem uit, is geen optie. Ik vertel dat we nog één etappe te gaan hebben; 32 kilometer. Ongeveer 40.000 stappen, zegt hij… “Iets meer”, denk ik.
“Zorg ervoor dat je altijd contact kunt maken om hulp te roepen, in het geval de pijn te erg wordt,” zegt hij. Deze laatste zin blijft mij bij, terwijl ik de huisartsenpraktijk uitloop. “Hoeveel meer pijn zal het kunnen gaan doen… en hoeveel pijn kan ik verdragen?” We zullen er wel achterkomen…

Ik haal bij de apotheek wat extra pijnstilling, tape en een nagelschaartje voor ons team. Daar moeten we het de laatste etappe wel mee redden, denk ik. Ik kijk uit naar een rustige dag om even bij te tanken, te herstellen, goed te eten en te drinken, zodat ik de laatste etappe vol energie weer mee kan.

Dan ontvang ik een bericht van Andy. Hij wacht mij op onderaan de lift. We hebben afgesproken om samen met de lift de berg op te gaan vandaag. Daar zullen we Nils, Christof en Karen treffen op de route om vervolgens mooie foto’s te maken. Ik dacht dat ik voldoende tijd zou hebben om eerste langs het hostel te gaan en te rusten, maar Andy wilt graag op tijd de berg op om alvast wat locaties te scouten.
Tien minuten later, nog steeds met mijn rugzak op mijn rug en het tasje van de apotheek in mijn hand, tref ik Andy bij de lift.

We meet again

Bovenaan aangekomen lopen we wat rond om locaties te scouten. Tevens proberen we erachter te komen vanuit welke directie we Karen, Nils en Christof kunnen verwachten. Vanwege de onverwachte omleiding, lopen ze nu een andere route dan gepland. Andy en ik hebben er al snel een aantal kilometer op zitten voordat we besluiten op een punt te blijven wachten. Vanaf hier kunnen we meerdere paden in de gaten houden en zo hopen we ze aan te zien komen.

De etappe van vandaag die Karen, Nils en Christof afleggen is kort; 18 kilometer met nog geen duizend hoogtemeters. Andy en ik verwachten we ze elk moment te kunnen zien. Maar dat moment blijft langer uit langer dan gedacht… De tijd tikt voorbij. Vele wandelaars van de Tour Monte Rosa passeren ons, maar nog steeds geen Karen, Nils en Christof Ondertussen is het drie uur in de middag en we beginnen ons zorgen te maken.

Gelukkig zien we dan toch drie stipjes verschijnen vanachter de berg. De stipjes hebben de juiste kleurstellingen en ze lopen hard. Als de stipjes dichterbij komen, bevestigen ze ons vermoeden dat dit Karen, Nils en Christof zijn. Zodra ze naast ons staan, leggen ze uit dat ze nóg een omleiding hebben gehad vanwege meer aardverschuivingen in het gebied, waardoor ze nu twintig kilometer met 1600 hoogtemeters hebben afgelegd. De beklimming was stijl en Karen voelde zich zwak. Waar Karen normaal gesproken als eerste boven is, liep ze nu achteraan en met moeite de berg op. Ze besluit dan ook direct door te gaan naar de hostel en niet te blijven voor de fotoshoot met Andy.

Time to shoot

Andy laat ons heen en weer lopen op diverse paden, richels, omhoog, omlaag en nog eens hetzelfde aan de andere kant van de berg. Zijn enthousiasme is aanstekelijk en we weten dat we mooie beelden aan het maken zijn. We vergeten de vermoeidheid, de pijn, honger en dorst en gaan door tot de zon ondergaat en het te donker is geworden om nog iets vast te leggen op camera.

Om negen uur in de avond keren we terug naar Zermatt. De lift is allang gestopt met werken dus we moeten te voet. Ondertussen voel ik de vermoeidheid weer. Ook de pijn in mijn tenen is teruggekeerd met daarbij een nieuwe pijn in mijn bovenbenen. Steunend op mijn stokken en afwisselend voor- en achteruitlopend – dat blijkt te helpen – loop ik naar beneden. Rond tien uur arriveren we in het centrum van Zermatt waar Karen in een restaurant al ruim een uur op ons zit te wachten. Bij binnenkomst bestellen we direct een aantal pizza’s.

Andy ziet op zijn horloge dat hij 23 kilometer heeft afgelegd vandaag. Hoewel ik deze etappe niet gelopen heb, voel ik mij er toch beter bij te weten dat ik alsnog de afstand heb afgelegd. Dan heb ik blijkbaar toch niet echt vals gespeeld.
Voldaan en tevreden vallen we laat in de avond in slaap in ons hostel, dromend over de laatste etappe die ons te wachten staat.

Lees volgende week het laatste deel van dit avontuur.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

1 reactie

  • Karin Verheijden

    Hopelijk heeft deze ‘rustdag’ net voldoende herstel gegeven voor de laatste etappe. Lees het graag.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer