Tour Monte Rosa, St Jacques – Alagna (deel 3)

"Met een team van vier personen besluiten we rond het Monte Rosa Massief te lopen, een afstand van 170 kilometer en 11.000 hoogtemeters in zes dagen. De confrontatie met extreme weersomstandigheden, omleidingen vanwege aardverschuivingen, hypothermia, ziekte en blessures maken deze reis door de Alpen een onvergetelijk avontuur." Foto: Andy Astfalck

Tour Monte Rosa, St Jacques – Alagna (deel 3)

“We dalen, maar nog steeds geen spoor van Karen en Nils. We beginnen ons zorgen te maken. Het slechte zicht door de mist helpt niet mee.” Lees het vervolg van Manons avontuur van 170 km en 11.000 hoogtemeters.

Met een team van 4 personen loopt Manon Schutter de Tour de Monte Rosa: een tocht van maar liefst 170 kilometer en 11.000 hoogtemeters in 6 dagen door de Zwitserse en Italiaanse Alpen. In een serie van 7 verhalen neemt Manon je mee in haar onvergetelijke ervaringen.

Deel 1: De voorbereiding
Deel 2: Het begin
Deel 3: St Jacques – Alagna
Deel 4: Alagna – Macagnana
Deel 5: Macagnana – Saas Fee – Europahut
Deel 6: Europahut – Zermatt
Deel 7: Zermatt – St Jacques – The End

Manon heeft haar blogs ook ingesproken. Luisteren kan hier via soundcloud.

Stage 1, zondag 2 augustus

Onze route begint direct met een pittige klim. Tijdens de eerste klim groeit het gat tussen Christof, Nils, Karen en mij al snel en zo groeit ook mijn onzekerheid. Ik heb hard getraind. Vooral de laatste zes weken heb ik een intensief trainingsschema gevolgd met het resultaat dat ik nu fitter ben dan ooit. Mijn trainingen geven aan dat, als ik nu een marathon zou lopen, ik op een eindtijd van 3u15 zal uitkomen. Een dik PR.
Toch vraag ik mij nu af of ik minder fit ben dan ik dacht, zij zoveel fitter zijn of dat het iets te maken heeft met mijn slechte nacht en de vermoeidheid. Al maakt de reden op dit moment niet meer uit. De gedachte dat ik mentaal sterk ben, stelt me gerust. Als het fysiek niet mee zit, dan mentaal er maar een schep bovenop. “Suck it up and keep going” zeg maar.

We halen een aantal hikers in, waardoor ik begrijp dat we met een bovengemiddeld tempo onze eerst klim bedwingen. Dit geeft mijn zelfvertrouwen een kleine boost. Ik heb zo mijn twijfels of ik dit hoge tempo kan volhouden de komende dagen, maar ik besluit de twijfels uit mijn hoofd te zetten en mijn focus te leggen op het moment. One day at the time.

Wil je dit blog beluisteren?

Klik op de afspeelknop hieronder. Ingesproken door de auteur Manon Schutter.

Pieken en dalen

Na iets meer dan twee uur zijn we 1100 meter gestegen naar een hoogte van 2700 meter. Zodra we de afdaling gehad hebben, is het tijd om te lunchen. We kopen een heerlijke Italiaanse panini met prosciutto en formaggio bij de lokale bakker in het bergdorpje Staffal Aoste en verorberen deze zittend in de zon met uitzicht op de bergketen waar we de komende dagen doorheen zullen trekken.

Na de lunch vervolgen we onze route met voldoende energie om hetzelfde nogmaals te doen, maar dan met net iets meer kilometers en nóg meer hoogtemeters. Bij deze tweede klim lopen Nils en Karen vooruit. Christof blijft bij mij in een iets lager tempo. Des te hoger we komen, des te slechter het zicht. Christof en ik verwachten Nils en Karen op de top weer te zien, maar als we de top bereiken, zijn ze nergens te bekennen. Voor de zekerheid roepen we een paar keer, maar zonder gehoor. Er staat een behoorlijke wind op de top waardoor we er vanuit gaan dat ze door zijn gelopen naar een lager punt, beschut van de ijzige wind.

Het is toch een ongeschreven regel dat je nooit iemand alleen achterlaat in de bergen?

We dalen, maar nog steeds geen spoor van Karen en Nils. We beginnen ons zorgen te maken. Het slechte zicht door de mist helpt niet mee. We stellen onszelf gerust met de gedachte dat Karen en Nils in ieder geval samen zijn. Althans, daar gaan we vanuit. “Het is toch een ongeschreven regel dat je nooit iemand alleen achterlaat in de bergen?”

Christof en ik vervolgen onze weg omlaag, maar elk spoor van Karen en Nils blijft uit, en zo ook ons telefoonbereik. Even twijfelen of we terug moeten keren. “Misschien hebben we ze gemist? Is er iets gebeurd? Of zullen ze zijn doorgelopen richting de berghut?”
We besluiten verder af te dalen zodat we ze kunnen bellen. Als we eindelijk laag genoeg zijn en weer bereik hebben, bellen we direct. We krijgen de voicemail van Nils, maar niet veel later belt hij terug.

De hereniging

Karen en Nils hadden op ons gewacht op de top, beschut achter de top van de berg, waardoor we ze niet zagen en de wind het geluid van onze stemmen had weggeblazen. Toen Christof en ik niet op kwamen dagen, hadden ze besloten de weg naar de berghut te vervolgen. Door het slechte zicht hebben ze een afslag gemist, waardoor ze zich nu honderd meter boven Christof en mij bevinden. We besluiten te wachten om zo de laatste afdaling van de dag gezamenlijk te doen.

Wat volgt is een technisch, rotsachtig en mistige afdaling met 1300 meter hoogteverschil. Dit zijn de afdalingen waar ik normaal gesproken echt van kan genieten. Helaas is dat deze keer niet het geval. Het komt vast door de vermoeidheid, het gebrek aan slaap van de nacht ervoor of de vijf kilo wegende rugzak op mijn rug, maar ik kom enigszins ongecontroleerd en langzamer dan gewend de berg af. Dat laatste doe ik bewust, aangezien we nog meerdere dagen te gaan hebben en niemand er iets aan heeft als ik geblesseerd raak.

Na een lange dag van acht uur 28 km en 2300 hoogtemeters komen we aan in onze berghut, Rifugio Pastore, in Alagna, waar een heerlijke warme douche en idem maaltijd ons opwacht. Zo mooi hoe de simpele dingen in het leven dan zo luxe kunnen voelen.

2 reacties

  • Karin Verheijden

    Weer prachtig dat je ons meeneemt op jullie avontuur. Met veel plezier gelezen.

    • Manon Schutter

      Dankjewel Karin. Leuk dat je elke week weer leest. Gr. Manon

Reacties zijn gesloten.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer