Hardlopen is veel meer dan een sport. Hardlopen is een middel om nieuwe dingen te ervaren en nieuwe dingen te ontdekken.
Mirjam kreeg in 2007 de diagnose MS (Mutiple Sclerose). Ze zat toen in een rolstoel en kon amper 20 meter zelfstandig lopen. Het sporten werd haar afgeraden omdat ze niet haar grenzen mocht overschrijden. Precies negen jaar later loopt de 45-jarige hardloper de hele marathon van Rotterdam. ProRun spreekt de hardloper over haar ziekte en hoe hardlopen haar kwaliteit van leven heeft veranderd.
“Exact negen jaar nadat ik de diagnose MS kreeg, heb ik voor het eerst de marathon van Rotterdam gelopen. Toen ik gediagnosticeerd werd, waren ze nog van mening dat mensen met MS niet te veel mochten sporten in verband met het niet mogen vermoeien van je lichaam.” MS gaat namelijk gepaard met extreme vermoeidheid en uitputting kan een aanval van MS uitlokken. “Nu denken ze daar anders over en raden ze mensen met MS juist aan om te gaan sporten.”
Mirjam had negen jaar geleden helemaal geen energie. Ze kon in de ochtend nauwelijks haar bed uitkomen. Daarnaast had Mirjam ook gewoon kleine kinderen waarvoor ze moest zorgen. “Ik dacht: hoe kom ik zo snel mogelijk weer in mijn bed. Dat zijn geen leuke gedachtes.” Ze lag voornamelijk in bed, maar vond dat ze iets moest doen. “Ik ben langzaam stukjes gaan wandelen met de rollator. Ik heb een hond en die moet ook gewoon uitgelaten worden. Toen het lopen redelijk ging, dacht ik: dan ga ik gewoon lange stukken wandelen. Om maar iets te kunnen doen. Ik had zoiets van met stilzitten kom ik er niet.”
Mirjam heeft daarna het hardlopen langzaam opgebouwd. “Ik heb het wandelen steeds langer gemaakt, waardoor ik op een gegeven moment de rollator weg kon laten.” Ze werd in het begin heel erg moe, maar langzamerhand merkte ze dat door te sporten de vermoeidheid verdween. “In het begin was het heel moeilijk om de deur uit te komen, maar ik voelde ook dat ik buiten moest komen. Op de een of andere manier voelde ik dat het lopen me goed deed.” Op een gegeven moment ben ik stukjes gaan dribbelen en het heel langzaam gaan uitbouwen.” De arten hadden Mirjam in eerste instantie afgeraden om te sporten, maar waren op de hoogte dat ze toch langere stukken wandelden. “Er is nog weinig bekend over de ziekte. Ze weten niet waar het vandaan komt. Artsen hebben wel allerlei onderstellingen. Ik heb medicatie, maar dat zijn alleen maar remmers. Dat remt de boel, maar waarom dat nou bij mij werkt, dat weet ook niemand.” Toen bleek dat het hardlopen hielp, hebben de artsen Mirjam aangemoedigd om vooral door te gaan. “Ik kan nu kiezen of drie keer in de week hardlopen of iedere middag in bed liggen.”
Het idee om uiteindelijk ook een hele marathon te lopen, kwam toen ze haar man aanmoedigde bij de NN Marathon vorig jaar. “Ik stond op de Coolsingel en zag allerlei mensen de finish over komen en het enige wat ik dacht was: dit wil ik ook.” Op een gegeven moment werd de datum bekend gemaakt dat de volgende NN Marathon op 10 april zou plaatsnemen. “Dat was negen jaar geleden de datum dat ik te horen kreeg dat ik MS had. Het voelde voor mij echt als terugslaan.”
Veel mensen geloofden niet dat Mirjam de marathon zou kunnen lopen. “Ik besloot om met een trainer te gaan lopen en me erbij te gaan helpen.” Mirjam heeft het trainen naar de marathon met behulp van sportrusten gedaan. “Ik heb heel bewust daarvoor gekozen, omdat ik geen snelle loper ben. Als ik 30 kilometer loop dan doe ik daar heel lang over. Je put dan je lichaam gewoon uit en herstel je niet goed genoeg.”
Het trainen en de marathon zelf is ook niet helemaal zonder slag of stoot gegaan. “Ik ben niet officieel gefinished, omdat ik buiten de tijd kwam.” Mirjam kreeg namelijk flinke pijn in haar knie, waardoor ze niet achterelkaar door kon blijven rennen. “Vanaf 20 km dacht ik dat ik het niet lang vol zou houden. Uiteindelijk kwam ik ergens bij de Erasmusbrug bij een EHBO post. Zij hebben me toen aangeraden om maar proberen te gaan wandelen. Het wandelen ging goed, maar ik kon daarna amper meer op gang komen. Ik heb dus half wandelend half strompelend met stukjes rennen de finish gehaald.” Op de Coolsingel stonden er nog genoeg mensen die voor Mirjam gingen juichen. “Ik heb uiteindelijk de marathon gelopen in zes uur.”
“Het was mijn grootste nachtmerrie om buiten de tijd te komen, maar ik ben er nog steeds heel erg trots op en het maakt mij niet uit. Ik heb een geweldige marathon gelopen.” Ik was zo trots en zo blij. Ik zou het gewoon zo weer doen. De week na de marathon had ik zoveel energie en ik was zo trots. Volgend jaar wil ik de marathon weer lopen, maar dan binnen de tijd. Het was zo gaaf om te doen. Negen jaar geleden durfde ik niet te dromen dat ik ooit een marathon zou kunnen lopen.”
